Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010
Κούφια κριτική
Η κυβέρνηση εδέησε τελικά να ανακοίνωσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ, δια στόματος Στρατούλη ανεπανάληπτη (για ακόμη μια φορά). "Μέτρα χειρότερα και από του Γιαννίτση". Φοβερός πολιτικός αντίλογος! Δηλαδή η Στρατούλιος μέθοδος έχει ως εξής: η Νάνση είναι χειρότερη από τη Δήμητρα και ο Στέφανος καλύτερος από τον Τάσο! Εύγε σύντροφε...
Σάββατο, 09 Ιανουαρίου 2010
Κριτική χωρίς προτάσεις
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΛΟΥΣΙΑΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ!
Ακούω την κριτική τους ενάντια στις κυβερνητικές αποφάσεις ή και προθέσεις πάνω στα οικονομικά, ασφαλιστικά και φορολογικά ...και ανατριχιάζω!
Δεν μιλάω βέβαια για τον Σαμαρά ή τον Καρατζαφέρη... Όχι!
Αναφέρομαι στους "συντρόφους" της Αριστεράς (στους οποίους παρεμπιπτόντως εύχομαι καλή χρονιά)!
Έτσι όπως μας τα λέει - λοιπόν - το τιμημένο ΚΚΕ, αλλά και η πολυσύνθετη Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να πειστούμε ότι ακόμη και να μην υπήρχε οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα, πάλι το ΠΑΣΟΚ θα δρούσε κατά των λαϊκών στρωμάτων...
Το κακό, το διεστραμμένο, το δεξιό ...Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα!
Τώρα όμως που υπάρχει τεράστιο δημόσιο χρέος και δημοσιονομικό έλλειμμα (διαπιστωμένο με κάθε επισημότητα), αυτό που ενοχλεί δεν είναι η κριτική τους, αλλά η έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων για το πώς θα ανορθωθεί η χώρα.
Με αφορισμούς, κορώνες και λαϊκίστικους βερμπαλισμούς δεν λύνεται το πρόβλημα, ούτε επικυρώνεται η Αριστερή ταυτότητα ή η αυθεντία τους...
Α, και παρακαλώ κάποιος από τις «συνιστώσες» ας μαζέψει το «σύντροφο» Στρατούλη, γιατί με τον αντιπασοκικό φανατισμό του αρκετά κακοποίησε την υπομονή μας.
Ακούω την κριτική τους ενάντια στις κυβερνητικές αποφάσεις ή και προθέσεις πάνω στα οικονομικά, ασφαλιστικά και φορολογικά ...και ανατριχιάζω!
Δεν μιλάω βέβαια για τον Σαμαρά ή τον Καρατζαφέρη... Όχι!
Αναφέρομαι στους "συντρόφους" της Αριστεράς (στους οποίους παρεμπιπτόντως εύχομαι καλή χρονιά)!
Έτσι όπως μας τα λέει - λοιπόν - το τιμημένο ΚΚΕ, αλλά και η πολυσύνθετη Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να πειστούμε ότι ακόμη και να μην υπήρχε οικονομικό πρόβλημα στην Ελλάδα, πάλι το ΠΑΣΟΚ θα δρούσε κατά των λαϊκών στρωμάτων...
Το κακό, το διεστραμμένο, το δεξιό ...Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα!
Τώρα όμως που υπάρχει τεράστιο δημόσιο χρέος και δημοσιονομικό έλλειμμα (διαπιστωμένο με κάθε επισημότητα), αυτό που ενοχλεί δεν είναι η κριτική τους, αλλά η έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων για το πώς θα ανορθωθεί η χώρα.
Με αφορισμούς, κορώνες και λαϊκίστικους βερμπαλισμούς δεν λύνεται το πρόβλημα, ούτε επικυρώνεται η Αριστερή ταυτότητα ή η αυθεντία τους...
Α, και παρακαλώ κάποιος από τις «συνιστώσες» ας μαζέψει το «σύντροφο» Στρατούλη, γιατί με τον αντιπασοκικό φανατισμό του αρκετά κακοποίησε την υπομονή μας.
Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009
Φάσκελα και απο το Δανίκα
Να ένας Δανίκας κραυγάζων και με διάθεση ποιητική...
Άρα πρέπον είναι να τον αποτυπώσω σε φόρμα λιγνή
και σαν συνέχεια της Ανοιχτής Επιστολής προς τον Αλμούνια
(και των υποψιών μου/μας)...
ΕΝΤΑΞΕΙ,
ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ όλα μπάχαλο και ρημαδιό.
Άδειασαν το ταμείο το κρατικό.
Πασίγνωστο και τρομερό.
Όμως, και χωρίς τίποτα να δικαιολογώ,
υπάρχει κάτι που ξεχνάμε
γιατί το θεωρούμε δεδομένο και φυσικό.
Το βαρύ, δυσβάστακτο τίμημα για τον αμυντικό εξοπλισμό.
Η Ψωροκώσταινα
μέσα στις τρεις παγκόσμιες πρωταθλήτριες
στην καταβολή αίματος
από τα σαγόνια των πολεμικών βιομηχανιών.
Επομένως,
αφού ακόμα και μια Μεγάλη Βρετανία
με ένα δυσθεώρητο έλλειμμα της τάξεως του 15%,
γιατί η μικρή Ελλάς
με έναν τόσο θηριώδη πολεμικό εξοπλισμό
να θεωρείται παιδί σπάταλο, απροσάρμοστο και τριτοκοσμικό;
Ένας μόνο τρόπος υπάρχει
για να αδειάσουμε τον Αλμούνια τον μικροσκοπικό.
Εντάξει, να συμμορφωθούμε.
Από Άγγλους, Γάλλους και Γερμανούς
ούτε μισή σφαίρα δεν θα προμηθευτούμε.
Αμ και μικροί.
Αμ και χωρίς παραγωγή.
Αμ και με την τουρκική απειλή.
Αμ και με του Αλμούνια την γκιλοτίνα την ευρωπαϊκή.
Και κερατάς και δαρμένος
και χειροπόδαρα φυλακισμένος.
Να ένα φάσκελο ολότελα ελληνικό!
ΤΑ ΝΕΑ [Στήλη Άλατος], Δ. Δανίκας
12/11/09
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009
Δημοκρατία στις Προσλήψεις
Νομοθετική πρωτοβουλία «Αναμόρφωση συστήματος προσλήψεων και καθολική υπαγωγή τους στον πλήρη έλεγχο του ΑΣΕΠ»
Αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο με σκοπό να τεθεί σε διαβούλευση με τους Πολίτες και όλους τους ενδιαφερόμενους Φορείς, έως τις 18/11/2009 ώστε στη συνέχεια να κατατεθεί ως Σχέδιο Νόμου προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή.
Διάβασε το προσχέδιο Νόμου. Πες την άποψή σου. Κάνε την πρόταση σου. Σχολιασε άρθρο προς άρθρο!
Κάνε "κλικ" εδώ: Ανοιχτή Διακηβέρνηση / Υπ. Εσωτερικών
Επιστολή στον Αλμούνια
Ανοιχτή Επιστολή προς τον Joaquin Almunia
Κοινοποίηση:
Γ.Α. Παπανδρέου, Πρωθυπουργό και Γ. Παπακωνσταντίνου Υπουργό Οικονομικών
Κύριε Επίτροπε για τα θέματα της Ευρωπαϊκής Οικονομίας και των Νομισματικών Υποθέσεων
(ελπίζω να σας προσφώνησα σωστά)
Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι τα οικονομικά της χώρας μου βρίσκονται σε χάλια κατάσταση. Δεν χρειάζεται να είμαι οικονομολόγος για να καταλάβω τον ελληνικό εκτροχιασμό, όπως και το γεγονός ότι έχουμε βρεθεί έξω από κάθε λογικό όριο έναντι του Προγράμματος Σταθερότητας κλπ, κλπ. Κατανοώ, στα πλαίσια των καθηκόντων σας, την ανάγκη να παρακολουθείτε κατά που πάνε τα πράγματα και να επεμβαίνετε όταν υπάρχει ανάγκη. Αποδέχομαι, επίσης, να τσαντίζεστε (λιγάκι ή και πολύ) από το δούλεμα που σας έκανε η Ελλάδα μέσα από τα μαγειρεμένα στατιστικά στοιχεία που σας σερβίριζε ή τις υποσχέσεις Παπαθανασίου (στις 18 Φεβρουαρίου 2009) για 3,7% έλλειμμα το 2009! Τώρα το μετράτε στα 12 με 13% και σας κάνει να νοιώθετε σαν υπερτασικός. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση κάντε ότι πρέπει, αλλά (έστω και όντας θυμωμένος) μη μιλάτε απρεπώς για τη χώρα μου και μην προσβάλετε τους εκπροσώπους της. Αυτά που είδαμε σε φωτογραφίες εφημερίδων και κυρίως στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ (public dressing-down), μας κάνουν κι εμάς να θυμώνουμε: μιλάω όπως θα αντιλαμβάνεστε για το ύφος των δηλώσεων σας, την υβριστική συμπεριφορά του κ. Juncker, κλπ)… Ο Ελληνικός λαός έχει υψηλά πολιτισμικά και ιστορικά standards και επίσης είναι πολύ περήφανος για να δεχτεί πλακίτσες και ανέκδοτα τύπου «Greek statistics», δημόσιες λοιδορίες και απρεπείς δηλώσεις του τύπου «The Game is over» ή να μας καλείτε σε δημόσια ρουφιανιά του τύπου «προσωποποιείστε αυτούς που φταίνε για την κατάρτιση του ελληνικού Προϋπολογισμού του 2009». Το ποιοί, για παράδειγμα, συντάξανε και ψηφίσανε τον οικονομικό προϋπολογισμό του έτους 2009, τους γνωρίζετε… Με αυτούς αντάλλάσσατε φιλοφρονήσεις στα διάφορα ευρωπαϊκά οικονομικά fora! Εμείς οι ταλαίπωροι, αλλά περήφανοι Έλληνες κάναμε αυτό που έπρεπε: τους καταψηφίσαμε εκλογικά και τους αφαιρέσαμε το δικαίωμα να εκπροσωπούν τη χώρα μας. Εμπιστευτήκαμε μια νέα κυβέρνηση, την οποία οφείλεται κι εσείς, όχι μόνο να εμπιστευτείτε, αλλά και να σεβαστείτε… Εκτός και με την υπερβολική πίεση έναντι της πατρίδας μου, έχετε άλλα πράγματα στο μυαλό σας... Στόχους πολιτικούς και όχι δημοσιοοικονομικούς…
Αλλά έπειδή κοινοποιώ αυτήν την Ανοιχτή Επιστολή και στον Έλληνα Πρωθυπουργό, και τον Υπουργό Οικονομικών, δεν θα χάσω την ευκαιρία να τους καλέσω να μη δεχτούν ξανά τέτοιες συμπεριφορές. Τέλος, αφού εντιμότατε κύριε Joaquin Almunia, Επίτροπε για την Ευρωπαϊκή Οικονομία, δεν αισθάνεστε υποχρεωμένος να σκύψετε πάνω στο ελληνικό πρόβλημα με «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», κατανόηση και φιλία, ώστε να διασωθεί ένας Εταίρος, τότε κάντε ότι προβλέπουν οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες… Απρέπειες, μόνον, δεν σηκώνουμε…
Με πάσα τιμή
Στέφανος
Χωρίς φειδώ στον χρόνο
O χρόνος είναι χρήμα, έχει αποφανθεί ο λαός. Και προφανώς ένα άλμα λογικής μάς οδηγεί στο συμπέρασμα πως όταν χάνεις χρόνο, χάνεις και χρήμα. Η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου δείχνει να μην ορίζεται από την παραπάνω περιγραφείσα σχέση χρόνου και χρήματος. Δεν φείδεται χρόνου, ίσως γιατί θεωρεί πως έχει αρκετό στη διάθεσή της. Ως τώρα τον ξοδεύει αφειδώς σε διαδικασίες ενδιαφέρουσες μεν, αλλά για την ώρα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Σε κάθε περίπτωση πάντως χάνει χρήματα, σε καιρούς που δεν περισσεύουν σε κανέναν και σίγουρα λείπουν από τα πολύπαθα κρατικά ταμεία, τα οποία έχουν στην κυριολεξία στεγνώσει. Κατά πάσα βεβαιότητα η στάση της νέας κυβέρνησης μοιάζει ανορθολογική και αναντίστοιχη της σημερινής κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης», όπως η ίδια την προσδιόρισε.
Σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους, όταν αντίστοιχες συνθήκες εκτάκτου ανάγκης βάρυναν νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις, εντελώς διαφορετική ήταν η στάση και συμπεριφορά. Τον Οκτώβριο του 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μια οικονομία παραλυμένη, με τεράστια ελλείμματα, «μαύρες τρύπες» παντού, την ανάπτυξη στο μηδέν και τη δραχμή εκτεθειμένη στις όποιες διαθέσεις των εγχώριων και διεθνών κερδοσκόπων. Η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων είχε καταντήσει αρρώστια, το κράτος παρέμενε εξαρτημένο από την περιβόητη τάξη των ομολογιούχων, από μια μεγάλη ομάδα μικρών και μεγάλων αποταμιευτών, οι οποίοι απολάμβαναν επιτόκια της τάξεως του 22%.
O Ανδρέας αποκάλεσε απαξιωτικά «ραντιέρηδες», τότε, εκείνο το ανομοιογενές πλήθος τοκιστών και σουλατσαδόρων, που ευτυχούσε δανείζοντας το άβουλο και εξασθενημένο κράτος. Ολα τα λεφτά κατευθύνονταν στο κράτος, ο δανεισμός του κράτους είχε εξελιχθεί στην πιο επικερδή δραστηριότητα της χώρας. Δεσμεύονταν σχεδόν όλοι οι χρηματοδοτικοί πόροι της χώρας για την κάλυψη των ελλειμμάτων, αφήνοντας όλες τις άλλες περιοχές ακάλυπτες και μεταδίδοντας ένα κύμα ραθυμίας και απραξίας στην οικονομία. Από τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων της η νέα κυβέρνηση έθεσε στόχο να περιορίσει το κόστος δανεισμού και να αναζητήσει φθηνότερες, εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Ταυτόχρονα αποφόρτισε το χρηματοδοτικό πρόβλημα λαμβάνοντας από την πρώτη στιγμή μέτρα ενίσχυσης των εσόδων με αύξηση των φόρων κατανάλωσης, επιθετική πολιτική κατά του λαθρεμπορίου και της μη απόδοσης του ΦΠΑ. Συνόδευσε μάλιστα τα παραπάνω με γενναία ρύθμιση των εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων. Τα μέτρα, παρ΄ ότι δεν ήταν σπουδαία, αλλά ακριβώς επειδή ελήφθησαν αμέσως, δημιούργησαν κλίμα και απεδείχθησαν υπεραποδοτικά.
Oπως κατά καιρούς διηγείται ο Αλέκος Παπαδόπουλος, άσημος τότε υφυπουργός Οικονομικών εκ Θεσπρωτίας ορμώμενος, δεν περιμέναμε ούτε ώρα. «Μας πήρε μία εβδομάδα να οργανώσουμε το υπουργείο και άλλη μία να ελέγξουμε τα μεγάλα τελωνεία, να εντοπίσουμε τις πιο αποδοτικές εφορίες και ταυτόχρονα να ενημερωθούμε προκειμένου να χαράξουμε πολιτική και να λάβουμε τα πρώτα μέτρα». Η ταχύτητα αντίδρασης έσωσε τότε την παρτίδα και τα πράγματα, παρά την τραγικότητα των συνθηκών, ελέγχθηκαν απρόσμενα εύκολα.
Πολλοί θα σκεφθούν πως ήταν αλλιώς τότε και οι επιλογές ευκολότερες. Ισως έχουν δίκιο. Ωστόσο τα προβλήματα μοιάζουν και οι συνθήκες ταιριάζουν.
Με τη διαφορά ότι σε εκείνη τη συγκυρία δεν χάθηκε ούτε μέρα. Και ο χρόνος απεδείχθη όντως χρήμα.
ΤΟ ΒΗΜΑ, Αντώνης Καρακούσης
Σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους, όταν αντίστοιχες συνθήκες εκτάκτου ανάγκης βάρυναν νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις, εντελώς διαφορετική ήταν η στάση και συμπεριφορά. Τον Οκτώβριο του 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μια οικονομία παραλυμένη, με τεράστια ελλείμματα, «μαύρες τρύπες» παντού, την ανάπτυξη στο μηδέν και τη δραχμή εκτεθειμένη στις όποιες διαθέσεις των εγχώριων και διεθνών κερδοσκόπων. Η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων είχε καταντήσει αρρώστια, το κράτος παρέμενε εξαρτημένο από την περιβόητη τάξη των ομολογιούχων, από μια μεγάλη ομάδα μικρών και μεγάλων αποταμιευτών, οι οποίοι απολάμβαναν επιτόκια της τάξεως του 22%.
O Ανδρέας αποκάλεσε απαξιωτικά «ραντιέρηδες», τότε, εκείνο το ανομοιογενές πλήθος τοκιστών και σουλατσαδόρων, που ευτυχούσε δανείζοντας το άβουλο και εξασθενημένο κράτος. Ολα τα λεφτά κατευθύνονταν στο κράτος, ο δανεισμός του κράτους είχε εξελιχθεί στην πιο επικερδή δραστηριότητα της χώρας. Δεσμεύονταν σχεδόν όλοι οι χρηματοδοτικοί πόροι της χώρας για την κάλυψη των ελλειμμάτων, αφήνοντας όλες τις άλλες περιοχές ακάλυπτες και μεταδίδοντας ένα κύμα ραθυμίας και απραξίας στην οικονομία. Από τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων της η νέα κυβέρνηση έθεσε στόχο να περιορίσει το κόστος δανεισμού και να αναζητήσει φθηνότερες, εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Ταυτόχρονα αποφόρτισε το χρηματοδοτικό πρόβλημα λαμβάνοντας από την πρώτη στιγμή μέτρα ενίσχυσης των εσόδων με αύξηση των φόρων κατανάλωσης, επιθετική πολιτική κατά του λαθρεμπορίου και της μη απόδοσης του ΦΠΑ. Συνόδευσε μάλιστα τα παραπάνω με γενναία ρύθμιση των εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων. Τα μέτρα, παρ΄ ότι δεν ήταν σπουδαία, αλλά ακριβώς επειδή ελήφθησαν αμέσως, δημιούργησαν κλίμα και απεδείχθησαν υπεραποδοτικά.
Oπως κατά καιρούς διηγείται ο Αλέκος Παπαδόπουλος, άσημος τότε υφυπουργός Οικονομικών εκ Θεσπρωτίας ορμώμενος, δεν περιμέναμε ούτε ώρα. «Μας πήρε μία εβδομάδα να οργανώσουμε το υπουργείο και άλλη μία να ελέγξουμε τα μεγάλα τελωνεία, να εντοπίσουμε τις πιο αποδοτικές εφορίες και ταυτόχρονα να ενημερωθούμε προκειμένου να χαράξουμε πολιτική και να λάβουμε τα πρώτα μέτρα». Η ταχύτητα αντίδρασης έσωσε τότε την παρτίδα και τα πράγματα, παρά την τραγικότητα των συνθηκών, ελέγχθηκαν απρόσμενα εύκολα.
Πολλοί θα σκεφθούν πως ήταν αλλιώς τότε και οι επιλογές ευκολότερες. Ισως έχουν δίκιο. Ωστόσο τα προβλήματα μοιάζουν και οι συνθήκες ταιριάζουν.
Με τη διαφορά ότι σε εκείνη τη συγκυρία δεν χάθηκε ούτε μέρα. Και ο χρόνος απεδείχθη όντως χρήμα.
ΤΟ ΒΗΜΑ, Αντώνης Καρακούσης
Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009
Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης
Να προσβλέπουμε στο καλύτερο - Να αποφύγουμε το χειρότερο
Η φθινοπωρινή μπόρα της Παρασκευής, λίγο πριν ανεβεί ο Πρωθυπουργός στο βήμα της Βουλής για τις Προγραμματικές Δηλώσεις, μετά τις ειδυλλιακές καλοκαιρινές μέρες του Οκτώβρη, μας έφερε στα συγκαλά μας. Είχα αρχίσει να ανησυχώ μην ξεχαστούμε, αλλά ο Πρωθυπουργός είπε την κατάλληλη φράση: κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τη Δευτέρα ήρθε από τις Βρυξέλες το αναμενόμενο. Η Ευρωπαϊκή δημόσια προσβλητική απαξίωση για τις επιδόσεις της χώρας. The game is over, το παιχνίδι τελείωσε, είπε ο Πρόεδρος του Eurogroup. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Κυβέρνηση, τα κόμματα, τα συνδικάτα, οι παραγωγικές δυνάμεις, ο λαός γενικότερα θα αποκτήσουν την αίσθηση του επείγοντος, αν θα ενορχηστρώσουν, μέσα στη διαφορετικότητά τους, έναν πατριωτικό συναγερμό για τη σωτηρία της Ελλάδας με αλλαγή, με τομές που δεν αποτολμήσαμε στον καλό καιρό. Θα την πάθουμε σαν το βοσκό με το πάγιο «λύκος, λύκος»; Θα σπαταλήσουμε άσκοπα αυτό το φοβερό πράγμα που λέγεται «βαθιά κρίση»;
Ο Μαρξ έλεγε ότι οι άνθρωποι δημιουργούν τη ζωή τους, αλλά όχι όπως τους γουστάρει, όχι σε συνθήκες που επέλεξαν. Έτσι και το ιστορικό εγχείρημα για «πράσινη ανάπτυξη» με κοινωνική δικαιοσύνη θα εξελίσσεται εν μέσω μεγάλης καταιγίδας και όπως δυσάρεστα έχουμε προειδοποιήσει ο πρώτος προγραμματικός κανόνας είναι το «κολύμπα και κράτα το κεφάλι έξω από το νερό». Διαφορετικά, δίχως το crisis management, τα «πράσινα» θα εξελιχθούν απλώς σε πολιτική λογοτεχνία της ημι-πτώχευσης της χώρας.
Δεν πρόκειται για πολιτική του φόβου, αν και ο λαός λέει «ο φόβος φυλάει τα έρημα». Είναι συναγερμός για να τα καταφέρουμε, για να πετύχουμε το καλύτερο από τα τρία-τέσσερα πιθανά σενάρια που περιγράφει το «Ε, Πρόεδρε!» για τα επόμενα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα άγρυπνη ετοιμότητα για να αποφύγουμε το χειρότερο σενάριο. Ποιο είναι το χειρότερο; Ο καταραμένος συγχρονισμός όλων των δαιμόνων της ελληνικής οικονομίας που μπορεί να δημιουργήσει μια «Ημέρα Κρίσεως». Ποιοι είναι οι κύριοι δαίμονες;
Πρώτος, η παρατεταμένη ύφεση και ανεργία. Αυτή τη στιγμή δείχνουν εξάντληση όλοι οι δυναμικοί δείκτες της ανάπτυξης (παραγωγικότητα, επενδύσεις, οριακή απόδοση κεφαλαίου, απασχόληση), ενώ η οικονομία μας κινδυνεύει περισσότερο από τα απόνερα της παγκόσμιας κρίσης.
Δεύτερος, το γλίστρημα σε κρίση δημόσιου χρέους που θα κάνει ενδεχόμενα μη βιώσιμη ή δυσβάστακτη την αποπληρωμή του. Αυτό μπορεί να συμβεί κάτω από ένα συνδυασμό αρνητικών συγκυριών αν συνεχιστεί για καιρό η δυναμική του χρέους να υπερτερεί κατά πολύ της δυναμικής της ανάπτυξης. Αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, σε πέντε χρόνια το δημόσιο χρέος μπορεί να κυμανθεί από 150-171% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, ο δανεισμός μας θα αντιμετωπίζει άνισο ανταγωνισμό από άλλες ανεπτυγμένες χώρες αφού ο μέσος όρος του χρέους τους θα αυξηθεί εν μέσω κρίσης από 70% του ΑΕΠ σε 115%. Η φούσκα του δημόσιου χρέους θα πλήξει εντονότερα τις χώρες υψηλού κινδύνου όπως η Ελλάδα.
Τρίτος, η ιδιότυπη ημι-χρεοκοπία του ασφαλιστικού συστήματος, ενώ τα επόμενα χρόνια θα κλιμακώνεται η συνταξιοδότηση της γενιάς του baby boom και θα ανατρέπεται η δημοσιογραφική ισορροπία. Είναι εντυπωσιακός ο στρουθοκαμηλισμός του πολιτικού συστήματος που ακόμα και τώρα που είναι πια αργά, στο παρά πέντε, δεν τολμά ούτε να περιγράψει το πρόβλημα, όχι να το αντιμετωπίσει. Η συζήτηση για τις Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης περιορίστηκε ακόμα μια φορά στην περιφέρεια του προβλήματος μακριά από το σκληρό πυρήνα του. Κατά τα άλλα, χύνουμε δάκρυα για τη γενιά των 700 ευρώ.
Τέταρτος, αρνητική συγκυρία στην Ευρώπη που κάνει εξαιρετικά απρόθυμη κυρίως τη Γερμανία να στηρίξει ενεργά ένα σχέδιο διάσωσης-σταθεροποίησης-ανάπτυξης των μελών της ευρωζώνης που βρίσκονται στο κόκκινο. Κι όμως μπορούν να βρεθούν λύσεις ωφέλιμες για όλους.
Ναι, μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες του χειρότερου σεναρίου και να πολλαπλασιάσουμε τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες για το καλύτερο. Αυτό είναι το νόημα της προειδοποίησης κινδύνου που απευθύνει το «Ε, Πρόεδρε!».
Μίμης Ανδρουλάκης - Πέμπτη, Οκτώβριος 22, 2009
Η φθινοπωρινή μπόρα της Παρασκευής, λίγο πριν ανεβεί ο Πρωθυπουργός στο βήμα της Βουλής για τις Προγραμματικές Δηλώσεις, μετά τις ειδυλλιακές καλοκαιρινές μέρες του Οκτώβρη, μας έφερε στα συγκαλά μας. Είχα αρχίσει να ανησυχώ μην ξεχαστούμε, αλλά ο Πρωθυπουργός είπε την κατάλληλη φράση: κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τη Δευτέρα ήρθε από τις Βρυξέλες το αναμενόμενο. Η Ευρωπαϊκή δημόσια προσβλητική απαξίωση για τις επιδόσεις της χώρας. The game is over, το παιχνίδι τελείωσε, είπε ο Πρόεδρος του Eurogroup. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Κυβέρνηση, τα κόμματα, τα συνδικάτα, οι παραγωγικές δυνάμεις, ο λαός γενικότερα θα αποκτήσουν την αίσθηση του επείγοντος, αν θα ενορχηστρώσουν, μέσα στη διαφορετικότητά τους, έναν πατριωτικό συναγερμό για τη σωτηρία της Ελλάδας με αλλαγή, με τομές που δεν αποτολμήσαμε στον καλό καιρό. Θα την πάθουμε σαν το βοσκό με το πάγιο «λύκος, λύκος»; Θα σπαταλήσουμε άσκοπα αυτό το φοβερό πράγμα που λέγεται «βαθιά κρίση»;
Ο Μαρξ έλεγε ότι οι άνθρωποι δημιουργούν τη ζωή τους, αλλά όχι όπως τους γουστάρει, όχι σε συνθήκες που επέλεξαν. Έτσι και το ιστορικό εγχείρημα για «πράσινη ανάπτυξη» με κοινωνική δικαιοσύνη θα εξελίσσεται εν μέσω μεγάλης καταιγίδας και όπως δυσάρεστα έχουμε προειδοποιήσει ο πρώτος προγραμματικός κανόνας είναι το «κολύμπα και κράτα το κεφάλι έξω από το νερό». Διαφορετικά, δίχως το crisis management, τα «πράσινα» θα εξελιχθούν απλώς σε πολιτική λογοτεχνία της ημι-πτώχευσης της χώρας.
Δεν πρόκειται για πολιτική του φόβου, αν και ο λαός λέει «ο φόβος φυλάει τα έρημα». Είναι συναγερμός για να τα καταφέρουμε, για να πετύχουμε το καλύτερο από τα τρία-τέσσερα πιθανά σενάρια που περιγράφει το «Ε, Πρόεδρε!» για τα επόμενα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα άγρυπνη ετοιμότητα για να αποφύγουμε το χειρότερο σενάριο. Ποιο είναι το χειρότερο; Ο καταραμένος συγχρονισμός όλων των δαιμόνων της ελληνικής οικονομίας που μπορεί να δημιουργήσει μια «Ημέρα Κρίσεως». Ποιοι είναι οι κύριοι δαίμονες;
Πρώτος, η παρατεταμένη ύφεση και ανεργία. Αυτή τη στιγμή δείχνουν εξάντληση όλοι οι δυναμικοί δείκτες της ανάπτυξης (παραγωγικότητα, επενδύσεις, οριακή απόδοση κεφαλαίου, απασχόληση), ενώ η οικονομία μας κινδυνεύει περισσότερο από τα απόνερα της παγκόσμιας κρίσης.
Δεύτερος, το γλίστρημα σε κρίση δημόσιου χρέους που θα κάνει ενδεχόμενα μη βιώσιμη ή δυσβάστακτη την αποπληρωμή του. Αυτό μπορεί να συμβεί κάτω από ένα συνδυασμό αρνητικών συγκυριών αν συνεχιστεί για καιρό η δυναμική του χρέους να υπερτερεί κατά πολύ της δυναμικής της ανάπτυξης. Αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, σε πέντε χρόνια το δημόσιο χρέος μπορεί να κυμανθεί από 150-171% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, ο δανεισμός μας θα αντιμετωπίζει άνισο ανταγωνισμό από άλλες ανεπτυγμένες χώρες αφού ο μέσος όρος του χρέους τους θα αυξηθεί εν μέσω κρίσης από 70% του ΑΕΠ σε 115%. Η φούσκα του δημόσιου χρέους θα πλήξει εντονότερα τις χώρες υψηλού κινδύνου όπως η Ελλάδα.
Τρίτος, η ιδιότυπη ημι-χρεοκοπία του ασφαλιστικού συστήματος, ενώ τα επόμενα χρόνια θα κλιμακώνεται η συνταξιοδότηση της γενιάς του baby boom και θα ανατρέπεται η δημοσιογραφική ισορροπία. Είναι εντυπωσιακός ο στρουθοκαμηλισμός του πολιτικού συστήματος που ακόμα και τώρα που είναι πια αργά, στο παρά πέντε, δεν τολμά ούτε να περιγράψει το πρόβλημα, όχι να το αντιμετωπίσει. Η συζήτηση για τις Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης περιορίστηκε ακόμα μια φορά στην περιφέρεια του προβλήματος μακριά από το σκληρό πυρήνα του. Κατά τα άλλα, χύνουμε δάκρυα για τη γενιά των 700 ευρώ.
Τέταρτος, αρνητική συγκυρία στην Ευρώπη που κάνει εξαιρετικά απρόθυμη κυρίως τη Γερμανία να στηρίξει ενεργά ένα σχέδιο διάσωσης-σταθεροποίησης-ανάπτυξης των μελών της ευρωζώνης που βρίσκονται στο κόκκινο. Κι όμως μπορούν να βρεθούν λύσεις ωφέλιμες για όλους.
Ναι, μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες του χειρότερου σεναρίου και να πολλαπλασιάσουμε τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες για το καλύτερο. Αυτό είναι το νόημα της προειδοποίησης κινδύνου που απευθύνει το «Ε, Πρόεδρε!».
Μίμης Ανδρουλάκης - Πέμπτη, Οκτώβριος 22, 2009
Ξεφάντωμα στο Βερολίνο
Όλοι ήταν εκεί! 31 παλαιοί και νέοι ηγέτες... Από τον πλανητάρχη Ομπάμα, τη Χίλαρυ Κλίντον, τον Γκόρντον Μπράουν και το Νικολά Σαρκοζί, μέχρι τον Μιχαήλ Γκορμπατσωφ, το Ντμίτρι Μεντβέντεφ και τον Λέχ Βαλέσα. Τα αφεντικά και οι βοηθάντζες του Συστήματος... Κι ο δικός μας ο ΓΑΠ ήταν μαζί τους! Πήγαν εκεί όχι τόσο με πρόθεση να τιμήσουν το γεγονός της πτώσης του Τείχους του Αίσχους, αλλά για να πανυγηρίσουν τη νίκη του Καπιταλισμού πάνω στο Κομμουνιστικό μοντέλο της Μόσχας. Τα τείχη που χωρίζουν ανθρώπους, πραγματικά ή ιδεατά, δεν φαίνεται να τους συγκινούν, εφόσον δεν ταιριάζουν με τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Αν αισθάνονταν διαφορετικά, δεν θα διέφευγε της προσοχής τους το συρματόπλεγμα που σήμερα χωρίζει στα δυό την Κύπρο, ούτε θα αγνοούσαν τα φρικώδη τείχη που σήμερα εξακολουθούν να σηκώνουν οι Ισραηλίτες στην Παλαιστίνη, μαντρώνοντας τους άραβες λες και είναι ζώα...
ΣΥΡΙΖΑ 1 ή ΣΥΡΙΖΑ 2;
Τα κατάφερε τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εθνικές εκλογές να μπεί στη Βουλή. Παρά την ανακούφιση και την ευφορία από το γεγονός, "το μωσαϊκό του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κρισιμότερη φάση του, με τις συνιστώσες να διαφωνούν σε ζητήματα τόσο οργάνωσης όσο και χάραξης της πολιτικής του συμμαχικού φορέα της Αριστεράς".Εντός του ΣΥΝασπισμού υπάρχουν δύο προτάσεις από την ηγεσία. Δηλαδή είτε ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει ως έχει συμμαχικό σχήμα με γενικές κοινές κατευθύνσεις, είτε να γίνει ενιαίο κόμμα με απορρόφηση των σωνιστωσών, αλλά και με αυξημένες πλειοψηφίες από τη βάση, για τη λήψη αποφάσεων.
Την περασμένη Παρασκευή η συζήτηση που έγινε στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε, όπως αναμενόταν, κατάληξη. Σήμερα η συνεδρίαση θα συνεχιστεί και αναμένεται να τεθούν ζητήματα που έχουν σχέση με το πώς θα γίνουν μέλη του σχήματος οι «ανένταχτοι».
Εκείνο που προκύπτει από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων των συνιστωσών είναι ότι, ενώ χρησιμοποιείται σε πολλά θέματα κοινή φρασεολογία, υπάρχουν αντίθετες απόψεις τόσο για τη φυσιογνωμία και τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ όσο και για το είδος της αντιπολιτευτικής τακτικής του.
Ο γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ Δ. Βίτσης σε συνέντευξή του χθες στην «Αυγή», μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Υπάρχει η πρόταση για ενιαίο πολιτικό οργανισμό - στην ουσία, ενιαίο κόμμα. Ας το εξετάσουμε, ας συμφωνήσουμε, όμως, πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο αρχές λειτουργίας. Μία για τη βάση και μία για την κορυφή. Στον ενιαίο πολιτικό οργανισμό μία αρχή μπορεί να υπάρχει, η Δημοκρατία. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν είναι έτσι, και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί να αναζητήσει τον ΣΥΡΙΖΑ 2».
Η Αλέκα υψώνει νέο τείχος
Φραστικά μας απείλησε με την πιθανότητα να σηκωθούν κάποτε νέα τείχη! Κατά την κυρία Παπαρήγα αυτό θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση ύπαρξης μιας νέας ΕΣΣΔ και η οποία θα απειλείτο από τους εχθρούς της! Προς το παρόν η κυρία Αλέκα, αρκείται στην υπεράσπιση του Τείχους του Βερολίνου, τονίζοντας ότι η εργατική κυβέρνηση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας είχε το δικαίωμα να το υψώσει, επειδή απειλείτο από τη Δυτική Γερμανία, το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς.
Μιλώντας στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής (9/11/09) η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ, είπε: «Το τείχος το επέβαλε ο Ιμπεριαλισμός να υψωθεί, και έγινε ακριβώς παραμονές που τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και ρωτάμε: Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις - τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες βγες; Γιατί η Δυτική Γερμανία στην ουσία λειτουργούσε με το ΝΑΤΟ, με τους Αμερικανούς σαν στρατός Κατοχής. Απ’ τη μία μεριά ευθύνεται για τη διαίρεση της Γερμανίας και από την άλλη ήθελε τη βίαιη προσάρτησή της».
Η κ. Παπαρήγα εξαπέλυσε βέλη εναντίον όσων συγκεντρώθηκαν στο Βερολίνο, στους εορτασμούς για τα 20 χρόνια από την πτώση του τείχους. «Σήμερα στο Βερολίνο η αφρόκρεμα των ιμπεριαλιστών και τα δευτεροκλασάτα στελέχη τους και οι σύμμαχοί τους - ανάμεσα σε αυτούς και ο Έλληνας πρωθυπουργός - πήγαν να γιορτάσουν την πτώση του τείχους».Εδώ, για να πω την αλήθεια μου, δεν θα διαφωνήσω μαζί της, ξέροντας τι αντιπροσωπεύουν ο Μπάρακ Ομπάμα και οι συν αυτώ…
«Στην πραγματικότητα πανηγυρίζουν για την καπιταλιστική παλινόρθωση» συμπλήρωσε η κυρία Αλέκα, ενώ προέβλεψε ότι «η ροή της ιστορίας δεν μπορεί να σταματήσει και αργά ή γρήγορα η επικαιρότητα του σοσιαλισμού θα γίνει πραγματικότητα».
Καταλήγοντας είπε: «Αν νομίζουν αυτοί που μαζεύονται σήμερα στο Βερολίνο ότι οι λαοί θα συμφιλιωθούν με την ιμπεριαλιστική πραγματικότητα πέφτουν έξω. Αργά ή γρήγορα οι λαοί θα σηκωθούν πολύ ψηλά, ακόμα ψηλότερα απ' ότι έγινε στον 20ό αιώνα».
Πηγή: TA NEA
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
