Τρώτε αργά τα γεμιστά

Πριν λίγα χρόνια είχα έναν φίλο που πέθανε η μάνα του απότομα, από καρδιά. Ήταν περίεργο παιδί και δεν έκλαψε καθόλου, ούτε με το πρώτο σοκ, ούτε μετά- στις εκκλησίες και στους τάφους. Ήταν κλειστός σαν πέτρα, γιατί την αγαπούσε πολύ.



Το βράδυ που έφυγαν οι επισκέπτες από το σπίτι (σχεδόν τους έδιωξε), εξαντλημένος άνοιξε το ψυγείο. Σε ένα τάπερ βρήκε γεμιστά. Τα είχε μαγειρέψει η μάνα του μια μέρα πριν πεθάνει.
Έκατσε στο τραπέζι, μόνος, και σαν υπνωτισμένος άρχισε να τρώει. Ένιωσε κάτι υπόκωφο και βίαιο να του ξεθεμελιώνει τα σπλάχνα: η οικειότητα αυτής της γεύσης. Το ρύζι, η ντομάτα, το συγκεκριμένο λάδι, ο συγκεκριμένος άνηθος - αυτό το πάζλ που ανήκε αποκλειστικά στη μάνα του… έτσι όπως όλοι έχουμε μύτες και μάγουλα, αλλά ο καθένας μας είναι μοναδικός.

Τότε μόνο τον πήραν τα κλάματα. Έκλαιγε και έτρωγε, σιγά σιγά,για να μην τελειώσουν γρήγορα τα γεμιστά του. Ήξερε ότι δεν θα ξαναβρεί αυτήν τη γεύση ποτέ, πουθενά .

-------------------------
του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου
(LiFO 15-21.10.2009, EDITORIAL)

Το βρήκα στο This is (not) a love song του barbakosta (http://kollektivartact.blogspot.com/)
Η εικόνα είναι μια δική μου photoshoped σύνθεση...

Παιδιά! ...είμαστε σε Κρίση

Δεν μπορούμε να δουμε ούτε σπιθαμή πέρα από τη μύτη μας!

Οδός Ευριπίδου: SOS

Αυτό που διαβάζετε είναι μια συνοπτική ιστορία (μαρτυρία, θα έλεγα καλύτερα) για το μεγάλωμα της ξενοφοβίας και του ελληνικού νεοφασισμού, από τη μια, και την "ανεπάρκεια" της αστυνομίας και της πολιτικής της "προστασίας του πολίτη" από την άλλη. Προέκυψε σήμερα το πρωί καθώς με φίλο έκανα ένα σύντομο περίπατο στο Νέο Φάληρο, έχοντας μεταξύ μας και την απαραίτητη κουβεντούλα "επί παντός επιστητού".

Μου είπε λοιπόν ότι πριν λίγες μέρες πήγε σε μαγαζί της οδού Ευριπίδου όπου συνηθίζει να αγοράζει τα ...όσπρια του!!! Πιάνοντας τη συζήτηση με τον μαγαζάτορα, τον ρώτησε πως πάνε οι δουλειές και η απάντηση - όπως πολύ φυσικά φανταστήκατε -, ήταν: "χάλια". Πέρα όμως από τις λογικές εξηγήσεις "του χάλια" (οικονομική κρίση της χώρας, μείωση της αγοραστικής δύναμης των πελατών, κλπ), προστέθηκε και κυρίως τονίστηκε η κατάσταση της οδού Ευριπίδου, ενός κεντρικού δρόμου που αποτελεί μέρος του αφρικανικού και κινέζικου γκέτο της Αθήνας. Παραοικονομία, πορνεία, ναρκωτικά, βία, εγκληματικότητα!



Στα θλιβερά ήρθε να προστεθεί το πλέον ανησυχητικό: Ο εν λόγω καταστηματάρχης, μαζί με άλλους έμπορους, ιδιοκτήτες καταστημάτων της οδού Ευριπίδου και περίοικους ήρθαν σε επαφή με μέλη της «Χρυσής Αυγής» ζητώντας επί της ουσίας προστασία. Η παρουσία λοιπόν των νεοφασιστών στην Ευρυπίδου, στη Σωκράτους, στη Σοφοκλέους, κλπ, με τη δημιουργία παραρτήματος των «χρυσαυγητών» και τον ξυλοδαρμό των ξένων, αποτελεί τη σανίδα σωτηρίας του εμποράκου με τα φασόλια και τα άλλα όσπρια! Και μετά την ικανοποίηση που θα προέλθει από την "πρακτική βοήθεια" των ομάδων κρούσης των εθνικοφρόνων νεοφασιστών, φαντάζει σίγουρο πως θα ακολουθήσει το χειροκρότημα που ακούστηκε στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στον Άγιο Παντελεήμονα ή οι επιδοκιμασίες στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα, για τα ρατσιστικά συνθήματα των ΟΥΚάδων. Και μετά η ψήφος στη «Χρυσή Αυγή», κλπ, κλπ.
(Με αυτήν τη λογική σειρά, περίπου, γεννήθηκε και ο ναζισμός στη Γερμανία του ‘30... Θυμάστε;)

Κι αναρωτιέται κανείς, μετά από αυτά, που διάολο είναι η οργανωμένη πολιτεία; Που είναι τα όργανα Προστασίας του Πολίτη; Κύριε Χρυσοχοΐδη, καταλαβαίνω τους φόβους σας για το που κάθε φορά βρίσκονται τα σωστά όρια ανάμεσα στη νόμιμη αστυνομική δράση και την κατάχρηση εξουσίας. Όπως και τις πιέσεις που δέχεστε από τους γνωστούς κάπηλους του αντιρατσιστικού κινήματος…
Πρέπει όμως να κάνετε κάτι, επιτέλους, ώστε ποτέ να μη χρειαστεί, αφορίζοντας τα γεγονότα, να πούμε όπως ο Metternich: Χειρότερο του εγκλήματος, είναι το Λάθος!

Απ' το Έσσεν στην Ισταμπούλ

Στα μέσα Ιανουαρίου, μέ πανηγυρικές τελετές, με ρίψη πυροτεχνημάτων που επιμελήθηκε το γνωστό γαλλικό «Group F» και με βαρύγδουπες ομιλίες του πρωθυπουργού και του πρόεδρου της τουρκικής δημοκρατίας, η Ισταμπούλ ανέλαβε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2010!
Πλουσιότατη η ατζέντα των εκδηλώσεων, όπου ανάμεσα στα άλλα μπορεί κανείς να ξεχωρίσει το project που έχει σαν θεματικό τίτλο: From Schiller to Yunus, from Ruhr to Istanbul: Peace Bridge… και το οποίο θα ξεκινήσει να εκτυλίσσεται από τις 8 Απριλίου. Μια γέφυρα ειρήνης, που από τον Σίλλερ και την περιοχή του γερμανικού Ρούρ, φτάνει στην ποίηση του Yunus Emre και την Ισταμπούλ… Πραγματικά υπέροχο Consert Project ανάμεσα στην πόλη του Έσσεν και την Ισταμπούλ, το οποίο σύμφωνα με τους εμπνευστές του θέλει να τονίσει «how today's world got blind because of the wars and ethnic conflicts…»!!!



Δυστυχώς, όμως, μια σειρά από αδιαμφισβήτητα γεγονότα και πραγματικές καταστάσεις αφαιρούν τη γλυκιά (μα ψεύτική) κουβερτούρα της Istanbul Culture Capital of Europe. Οι περιορισμοί της ελεύθερης έκφρασης και των δικαιωμάτων, ο στραγγαλισμός των πολιτικών δικαιωμάτων των Κούρδων, η ιμπεριαλιστική και μιλιταριστική συμπεριφορά έναντι των γειτόνων της, κ.ο.κ., καθιστούν την Τουρκία ανεπαρκή στο να σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας τιμής. Εδώ δεν έχουμε παρά τη χρησιμοποίηση του πολιτισμού υπέρ των πολιτικών σκοπιμοτήτων της Τουρκίας και είναι λυπηρό οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν (ακόμη και Έλληνες), να γίνονται θύματα εκμετάλλευσης.
Αλλά κι αν ακόμη ελπίζαμε ότι μέσα από τις πραγματικά πάρα πολλές καλλιτεχνικές και άλλες εκδηλώσεις της "Πολιτιστικής Πρωτεύουσας" θα βελτιωνόταν ίσως η συμπεριφορά της Τουρκίας, σπεύδω να προφητεύσω ότι τίποτα δε θα αλλάξει… Όλοι το γνωρίζουμε (!), μηδέ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξαιρουμένης…

Είναι έτοιμη η Τουρκία;

Μεσημεράκι Μεγάλου Σάββατου και αραχτός στον καναπέ ξεφυλλίζω το ΒΗMAgazino…
Γουρλώνω τα μάτια μου όταν πέφτω πάνω σε μια ολοσέλιδη διαφημιστική καταχώρηση
του τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (The Turkish Office of Culture and Tourism).
Πάνω σε μια εντυπωσιακή φωτογραφία, όπου δεσπόζουν τα απειλητικά γλυπτά του όρους Νεμρούτ (μορφές Περσών και Ελλήνων θεών και βασιλιάδων χαραγμένες στους βράχους),
διαβάζω: Η Τουρκία είναι έτοιμη!
Δεν σας κρύβω ότι εντυπωσιάστηκα από το ότι οι Τούρκοι κάνουν καμπάνια μέσα από ένα ελληνικό περιοδικό! Το πόσο επιθετικά μας παίζουν, και μάλιστα μέσα στο γήπεδο μας (για να χρησιμοποιήσω έναν ποδοσφαιρικό όρο που περιγράφει τέλεια το γεγονός).
Σχεδόν μια βλασφημία (σκέφθηκα) σε μια χώρα σαν τη δική μας, που έστω και με τσαλακωμένο image λόγω της οικονομικής κρίσης και με χαμηλό budget για την φετινή καμπάνια (Greece. Kalimera!), θέλουμε να εξακολουθούμε να τη νοιώθουμε και να τη θεωρούμε σαν μια ισχυρή τουριστική δύναμη...
Η Τουρκία είναι έτοιμη! Το τουριστικό προσκλητήριο των Τούρκων, μέσα από το κατηγορηματικό και επιθετικό μήνυμα της αφίσας, θα μπορούσε να αφορά στην πεποίθηση που οι ίδιοι έχουν, ότι δηλαδή είναι έτοιμοι και επαρκείς να προσφέρουν καλές τουριστικές υπηρεσίες, ...αλλά είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν.
Απλά σε μένα φαντάζει σαν μια ειρωνική προειδοποίηση, ακόμη – ακόμη και σαν ένα είδος οιωνού… καθώς ήδη έχουν έρθει στο μυαλό μου οι πρόσφατες προκλήσεις σε αέρα και θάλασσα… Επικίνδυνες πτήσεις των πολεμικών αεροσκαφών τους σύριζα πάνω από το Φαρμακονήσι και δήθεν αβλαβείς διελεύσεις των κορβετών τους μια ανάσα από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες η τουριστική καμπάνια της Τουρκίας ΚΑΙ στη χώρα μας, μάλλον με πρόκληση μοιάζει παρά πρόσκληση.
Είναι αλήθεια ότι εδώ και πολύ καιρό η Τουρκία και ιδιαίτερα η Κωνσταντινούπολη είναι μέσα στα εκδρομικά και τουριστικά πλάνα μου.
Κάθε φορά όμως αλλάζω γνώμη την τελευταία στιγμή και αντί για ανατολικά, χαράζω δυτική και βόρεια πορεία. Αντί της Κωνσταντινούπόλης προτιμάω το Αμστερνταμ ή τη θέση της Σμύρνης κερδίζει το Σάλτσμπουργκ. Αυτό γίνεται στη βάση μιας ακαθόριστης αναστολής.
Τώρα και μετά το σύνθημα «Η Τουρκία είναι έτοιμη!» η άρνηση έρχεται μέσα από εκλογικευμένη αιτιολογία. Το βασανιστικό μιλιταριστικό στυλ των γειτόνων μας που διαρκώς δοκιμάζει την αντοχή της Ελλάδας φαίνεται καθαρά πως υπερβαίνει τα όρια των φιλικών σχέσεων και της καλής γειτονίας.
Κατά συνέπεια ποιος μπορεί να νοιώσει καλά στην Τουρκία; Το να επισκέπτεσαι σαν τουρίστας μια χώρα δε σημαίνει ότι είσαι ξεκομμένος από μια σειρά από καταστάσεις και ότι απλά απολαμβάνεις τον ήλιο στο όρος Νεμρούτ, τα νερά και τις θαλασσινές λιχουδιές του Βόσπορου ή τις σπηλιές της Καππαδοκίας… Η Τουρκία μπορεί φέτος να θέλει να υποδεχθεί τους "πάντες", όμως προσωπικά δεν είμαι καθόλου έτοιμος γι’ αυτήν! Μα καθόλου!
Και στενοχωριέμαι που χάνω για άλλη μια φορά την ευκαιρία να βρεθώ στην Πόλη, όπου εκτός των διαφόρων λόγων που θα άξιζε να πάω εκεί, θα συναντούσα (επιτέλους) τους Τούρκους φίλους και συμπαίκτες μου στο τάβλι (πιο καλά θα έλεγα στο online backgammon).
Δέκα χρόνια, τώρα, με περιμένουν, αλλά το ταξίδι διαρκώς αναβάλλεται και μετατίθεται χρονικά.
Λυπάμαι Κεμάλ, Ρέγια και Σεντάτ…

Socialism vs. Capitalism

ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΑΕΝΑΗ ΠΑΛΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Τριγυρνόντας στη χώρα τον bloggers μπορείς να αντικρύσεις τα πάντα. Για παράδειγμα στο blopaganda πρόσθεσα άλλη μια συνοπτική εκδοχή της υπεροχής του Καπιταλισμού πάνω στο Σοσιαλισμό, που βασίζεται στην απλή βραδινή δορυφορική φωτογραφία που αναδημοσιεύω εδώ... Ο ιδιοκτήτης δεν γράφει παρά μόνον τούτο (στα αγγλικά): A night shot of the two Koreas from space. Αφήνει ο άνθρωπος να μιλήσει η αδιάψευστη εικόνα... Όμως είναι πάντα "μιά εικόνα 1000 λέξεις"; Ένας ανώνυμος σχολιαστής σπεύδει να συμφωνήσει, λέγοντας "Καταπληκτικη φωτο,με πολλες αληθειες χωρις λογια!!"
Προσωπικά δεν θα διαφωνήσω μα τα επιφαινόμενα, αν και θεωρώ πολύ πονηρούς τους βορειο-κορεάτες…
Υπονοώ ότι μπορεί για παράδειγμα να κήρυξαν συσκότιση
λόγω κατασκοπευτικής πτήσης των δορυφόρων ή των αεροσκαφών των ΗΠΑ…
(λέω, τώρα…)
Πάντως για να το δούμε και κάτω από μια άλλη «οπτική γωνία»,
θα μπορούσε η εικόνα να είναι μια …ακτινογραφία!
Το πάνω μέρος του πνεύμονα καθαρό,
ενώ το κάτω σα να χτυπάει κάτι νεοπλασίες ΝΑΑΑΑΑ (με το συμπάθιο).
Βλέπετε φίλοι μου ότι ο Καπιταλισμός έχει και τα κακά του…

Κι απ' τη μύγα ξύγκι...

ΟΤΑΝ Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΟΣ ΠΑΝΕ ΧΕΡΙ - ΧΕΡΙ

Με όσα γράφονται στην εφημερίδα Veto του κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλου και ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ αναμεταδίδονται από blog σε blog, περί πρόσφατης διήμερης διαμονής του κ. Πάγκαλου στο Ιμαρέτ της ...Καβάλας, δημιουργείται η εντύπωση ότι ο κ. Αντιπρόεδρος την άραξε σε κανένα μυθικό ξενοδοχείο, όπως το Emirates Palace του Abu Dhabi...



Το γελοιωδέστερο μάλιστα, έχει να κάνει με την αμφιβολία των "δημοσιογραφικών πηγών" και των εκπροσώπων του κιτρινισμού, αν κοιμήθηκε στο ακριβό δωμάτιο των 200 ευρώ ή τελικά χρησιμοποίησε την πανάκριβη "σουίτα" του Ιμαρέτ (της Καβάλας, επαναλαμβάνω) που έχει θέα προς το λιμάνι, έναντι 1000 - 1200 ευρώ τη βραδιά!

Εγώ τι να υποθέσω;
Ίσως εκτός από χοντρός να είναι και ρομαντικός...
Αυτό θα το μάθετε αν τσεκάρετε τα κιτάπια του ξενοδοχείου ή σας ρουφιανέψουν πληροφορίες τα γκαρσόνια και οι γκρουμ του Ιμαρέτ...

"Συνάδελφοι bloggers" (sic) ξεπεράσατε και το Μάκη το Ζούγκλα...
Θα ήταν πολύ σοφό να μην αναμασάτε ότι σας πλασάρουν μερικά blogs (που οι σκοποί τους ίσως να μην είναι και τόσο... αθώοι)...
Το αντι-ΠΑΣΟΚ μένος, σας κάνει να βγάζετε κι απ' τη μύγα ...ξύγκι!
Για ηρεμίστε λιγάκι!

Γκρεμίστε τα τείχη

Διαβάζω στο website της Ομοσπονδίας της Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (πιγκ-πογκ) τις διαμαρτυρίες του προέδρου της κ. Μ. Κολυμπάδη, σχετικά με τους περιορισμούς που βάζει ο νέος Νόμος (3812/2009) στις προσλήψεις των Αθλητών στο Δημόσιο!
Ο παραπάνω νόμος του κ. Ραγκούση «πετσοκόβει», κατά τον κ. Κολυμπάδη, την κατηγορία εκείνων των διακρίσεων που παλιά επέτρεπαν σε πρωταθλητές να διοριστούν στο Δημόσιο!

Μένω κατάπληκτος από τη συλλογιστική του κυρίου προέδρου. Θα έπρεπε, δηλαδή, να εξακολουθούν να ισχύουν οι παλιές απαράδεκτες ρυθμίσεις; Να κερδίζει, ας πούμε, ο «τάδε» πιγκπονίστας τη 2η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και να χώνεται «αέρα» στη ΔΕΗ; …ή να κερδίζει ο «δείνα» ιστιοπλόος την 3η θέση (επί τριών συμμετεχόντων) στην κατηγορία Laser των Βαλκανικών και να διορίζεται «ελεύθερα και ωραία» στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας; Ε, όχι κι έτσι κύριε Κολυμπάδη μας! Ε, όχι κι έτσι κι εσείς οι υπόλοιποι κύριοι διοικούντες τις Αθλητικές Ομοσπονδίες!

Αυτό που προκαλεί είναι ότι αυτά τα πράγματα λέγονται: α) όταν ήμαστε σε εποχή πραγματικά ισχνών αγελάδων για τη χώρα μας, β) όταν τον Ιούνιο θα πραγματοποιηθούν οι Πανελλήνιες Εισαγωγικές για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ, όπου χιλιάδες νέοι και νέες (που είναι πραγματικοί αθλητές των σπουδών μέσα στα σχολεία), θα διαγωνιστούν χωρίς bonus και άλλα τερτίπια, για μια θέση σε κάποια σχολή, που θα τους δίνει "κάποιες" ελπίδες για μια θέση εργασίας στο μέλλον... και γ) όταν πολλόι περισσότεροι νέοι άνθρωποι είναι άνεργοι, έχοντας πανεπιστημιακά πτυχία και μεταπτυχιακές περγαμηνές στα χέρια τους!



Πόσο πιο πολύ αξίζει, τελικά, μιά απόκρουση του κύριου Αντώνη Νικοπολίδη στην Πορτογαλία (και η οποία τον "διορίζει" στο Δήμο Κηφισιάς), από το "19" στην Άλγεβρα του «τάδε» μαθητή από το Λύκειο Αμαρουσίου, που πιθανόν να μην είναι αρκετό να τον βοηθήσει να εισαχθεί στο Πολυτεχνείο; Πόσο πιο πολύ αξίζει το πανελλήνιο ρεκόρ στο αγώνισμα του άλματος επί κοντώ που πέτυχε στη Ντόχα η δεσποινίς Νικόλ Κυριακοπούλου (και το οποίο την εισάγει στον Δήμο Αιγάλεω), από το πτυχίο της Νομικής του ΑΠΘ που διαθέτει η «τάδε» κοπέλα από την Καλαμαριά;

Όμως υπάρχουν και δύο λόγια για τον κ. Ραγκούση, που υποτίθεται ότι τροποποίησε το σχετικό Νόμο επί το αυστηρότερο. Κύριε Υπουργέ, δεν αρκεί ότι πλέον τα κριτήρια που πρέπει να πληρεί ένας αθλητής, ώστε να καταλάβει μια θέση στο Δημόσιο, περιορίζονται μόνον σε όσους κερδίζουν 1η, 2η ή 3ή θέση σε Ολυμπιάδα. Ανέκαθεν οι σχετικοί με την περίπτωση Νόμοι ήταν κοινωνικά άδικοι και δεν εξυπηρετούσαν παρά μια λαθεμένη αντίληψη περί προβολής της χώρας, και ταυτόχρονα μια φασίζουσα αντίληψη για το πόσο εκλεκτή είναι η ράτσα μας. Αυτά άλλωστε μας οδήγησε στην ταπείνωση των ντοπαρισμένων Ελλήνων αθλητών της Ολυμπιάδας της Αθήνας, του Πεκίνου, κλπ).

Τα άρθρα του Νόμου 3812, όπου και οι σχετικές ευνοϊκές πρόνοιες υπέρ των πρωταθλητών, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ. Αυτό απαιτεί η Αξιοκρατία και η αρχή της Ίσης μεταχείρισης.

Όσον αφορά την αρχαία εκδοχή της υποδοχής των Ολυμπιονικών, με το γκρέμισμα των τειχών της Πόλης, πολύ απέχει από την σημερινή εμπορευματοποίηση.

Και τώρα;
Για ποιους νικητές και πρωταθλητές και ολυμπιονίκες θα πρέπει να “γκρεμίσουμε τα τείχη»;

Πηγή: Δηλώσεις του προέδρου της ΕΦΟΕΠΑ, κ. Μ. Κολυμπάδη

Το χρώμα των ματιών τους

Μεγάλη Παρασκευή...
Κάθομαι και ακούω κομμάτια από το "πρότζεκτ" Playing The Change
και την Rim Banna στο blog του alzap...
και μου έρχεται η έμπνευση για την παρακάτω εικόνα
που πλέον μετατρέπεται σε αντιρατσιστική αφίσα...



Δημιουργός εικόνας :
stefanos (Photoshop creation)
Φωτογραφία #1 :
Pascal Deloche(Girl with Colorful Beads in Her Hair, on Corbis)
Φωτογραφία #2 :
dannycg (No racism banner, on Flickr)

One Love

Κάτι διαφορετικό για απόψε...

Ένα βίντεο, από το βραβευμένο project με τίτλο "Playing For Change: Peace Through Music" ( http://playingforchange.com ), όπου μας προκύπτει μια εξαιρετική απόδοση του θρυλικού τραγουδιού "One Love" (Bob Marley, μαζί με τους Keb' Mo' και Manu Chao).
Είναι το τρίτο κομμάτι του project και έρχεται σαν συνέχεια στο κλασικό "Stand By Me" και το φανταστικό "Don't Worry". Κυκλοφόρησε το 2009, για τον εορτασμό των γενεθλίων του Bob Marley στις 6 Φεβρουαρίου, και σαν φόρος τιμής προς τον μυθικό καλλιτέχνη.
Εκτελείται από μουσικούς από όλο τον κόσμο, που προσθέτουν ο ένας μετά τον άλλο την ερμηνεία τους στο τραγούδι, καθώς η κάμερα ταξιδεύει από χώρα σε χώρα…