Ο παραπάνω νόμος του κ. Ραγκούση «πετσοκόβει», κατά τον κ. Κολυμπάδη, την κατηγορία εκείνων των διακρίσεων που παλιά επέτρεπαν σε πρωταθλητές να διοριστούν στο Δημόσιο!
Μένω κατάπληκτος από τη συλλογιστική του κυρίου προέδρου. Θα έπρεπε, δηλαδή, να εξακολουθούν να ισχύουν οι παλιές απαράδεκτες ρυθμίσεις; Να κερδίζει, ας πούμε, ο «τάδε» πιγκπονίστας τη 2η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και να χώνεται «αέρα» στη ΔΕΗ; …ή να κερδίζει ο «δείνα» ιστιοπλόος την 3η θέση (επί τριών συμμετεχόντων) στην κατηγορία Laser των Βαλκανικών και να διορίζεται «ελεύθερα και ωραία» στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας; Ε, όχι κι έτσι κύριε Κολυμπάδη μας! Ε, όχι κι έτσι κι εσείς οι υπόλοιποι κύριοι διοικούντες τις Αθλητικές Ομοσπονδίες!
Αυτό που προκαλεί είναι ότι αυτά τα πράγματα λέγονται: α) όταν ήμαστε σε εποχή πραγματικά ισχνών αγελάδων για τη χώρα μας, β) όταν τον Ιούνιο θα πραγματοποιηθούν οι Πανελλήνιες Εισαγωγικές για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ, όπου χιλιάδες νέοι και νέες (που είναι πραγματικοί αθλητές των σπουδών μέσα στα σχολεία), θα διαγωνιστούν χωρίς bonus και άλλα τερτίπια, για μια θέση σε κάποια σχολή, που θα τους δίνει "κάποιες" ελπίδες για μια θέση εργασίας στο μέλλον... και γ) όταν πολλόι περισσότεροι νέοι άνθρωποι είναι άνεργοι, έχοντας πανεπιστημιακά πτυχία και μεταπτυχιακές περγαμηνές στα χέρια τους!
Πόσο πιο πολύ αξίζει, τελικά, μιά απόκρουση του κύριου Αντώνη Νικοπολίδη στην Πορτογαλία (και η οποία τον "διορίζει" στο Δήμο Κηφισιάς), από το "19" στην Άλγεβρα του «τάδε» μαθητή από το Λύκειο Αμαρουσίου, που πιθανόν να μην είναι αρκετό να τον βοηθήσει να εισαχθεί στο Πολυτεχνείο; Πόσο πιο πολύ αξίζει το πανελλήνιο ρεκόρ στο αγώνισμα του άλματος επί κοντώ που πέτυχε στη Ντόχα η δεσποινίς Νικόλ Κυριακοπούλου (και το οποίο την εισάγει στον Δήμο Αιγάλεω), από το πτυχίο της Νομικής του ΑΠΘ που διαθέτει η «τάδε» κοπέλα από την Καλαμαριά;
Όμως υπάρχουν και δύο λόγια για τον κ. Ραγκούση, που υποτίθεται ότι τροποποίησε το σχετικό Νόμο επί το αυστηρότερο. Κύριε Υπουργέ, δεν αρκεί ότι πλέον τα κριτήρια που πρέπει να πληρεί ένας αθλητής, ώστε να καταλάβει μια θέση στο Δημόσιο, περιορίζονται μόνον σε όσους κερδίζουν 1η, 2η ή 3ή θέση σε Ολυμπιάδα. Ανέκαθεν οι σχετικοί με την περίπτωση Νόμοι ήταν κοινωνικά άδικοι και δεν εξυπηρετούσαν παρά μια λαθεμένη αντίληψη περί προβολής της χώρας, και ταυτόχρονα μια φασίζουσα αντίληψη για το πόσο εκλεκτή είναι η ράτσα μας. Αυτά άλλωστε μας οδήγησε στην ταπείνωση των ντοπαρισμένων Ελλήνων αθλητών της Ολυμπιάδας της Αθήνας, του Πεκίνου, κλπ).
Τα άρθρα του Νόμου 3812, όπου και οι σχετικές ευνοϊκές πρόνοιες υπέρ των πρωταθλητών, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ. Αυτό απαιτεί η Αξιοκρατία και η αρχή της Ίσης μεταχείρισης.
Όσον αφορά την αρχαία εκδοχή της υποδοχής των Ολυμπιονικών, με το γκρέμισμα των τειχών της Πόλης, πολύ απέχει από την σημερινή εμπορευματοποίηση.
Και τώρα;
Για ποιους νικητές και πρωταθλητές και ολυμπιονίκες θα πρέπει να “γκρεμίσουμε τα τείχη»;
Πηγή: Δηλώσεις του προέδρου της ΕΦΟΕΠΑ, κ. Μ. Κολυμπάδη
