Fun Theory

Υπάρχει στο YouTube αλλά το ξέκλεψα από το blog του άσπονδου φίλου exastal (σε μερικά πράγματα έχει γούστο, αλλά η ροπή του προς τα δεξιά με "σπάει")...

Διαβάζουμε στο σουηδικο http://www.rolighetsteorin.se/en/

Πιστεύουμε ότι ο πιο ανώδυνος τρόπος για να αλλάξεις την ανθρώπινη συμπεριφορά προς το καλύτερο, είναι μέσα από τη διασκέδαση. Το αποκαλούμε η Θεωρία της τέρψης (The fun theory).

"Χρησιμοποίησε τα σκαλοπάτια αντί της κυλιόμενης σκάλας ή του ασανσέρ και νοιώσε καλύτερα!» είναι κάτι που συχνά διαβάζουμε σαν παρότρυνση στις Κυριακάτικες εφημερίδες. Λίγοι άνθρωποι, όμως, ακολουθούν τη συμβουλή. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, όταν μετατρέπουμε το ανέβασμα των σκαλιών σε μια ευχάριστη περιπέτεια; Ας δούμε τα αποτελέσματα…

Ο επίλογος μιας Συμφωνίας

(Η γελοιογραφία από ΤΑ ΝΕΑ, είναι του Τάσου Αναστασίου)

Ότι και να γίνει φεύγει στις 8 Νοεμβρίου! Αυτό δηλώνει και ξαναδηλώνει ο κ. Κ.Κ. Τον παρακαλάνε οι δελφίνοι για «να στηθούν κάλπες σε ολόκληρη την Ελλάδα, ώστε τα μέλη και οι φίλοι να αναδείξουν την ηγεσίας της παράταξης», τον προειδοποιεί ο Μεϊμαράκης να μην βάζει ασφυκτικά όρια ώστε να γίνει ένα ευπρεπές συνέδριο, αλλά αυτός το χαβά του! Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009: η σελήνη θα είναι 21-22 ημερών, ο ήλιος θα ανατείλει από τον Υμηττό στις 6:57 και θα δύσει, πέρα κατά τη Σαλαμίνα, στις 17:19 (πήρε και νυχτώνει νωρίς, όπως έλεγε και ο Μενέλαος Λουντέμης). Αυτήν την ημέρα η εκκλησία μας θα γιορτάζει τη Σύναξη των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ και η ΝεοΔημοκρατική σύναξη θα εκλέγει αρχηγό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας! Γιατί όμως επιμένει ο Καραμανλής; Χωρίς αμφιβολία έχει σοβαρό λόγο να βγει έξω από το «κάδρο» ώστε να περιοριστούν οι σε βάρος του κριτικές και κατηγορίες (Τσιτουρίδης, Μανώλης, Δούκας, κλπ). Είναι σημαντικό να διαφυλάξει αλώβητο το «προφίλ» του για τις μελλοντικές εξελίξεις. Είναι όμως αυτή η πραγματική αιτία της εμμονής του για τις 8 Νοεμβρίου; Η απάντηση είναι όχι: η αληθινή αιτία βρίσκεται στην ανάγκη υλοποίησης μιας συμφωνίας που σύναψε κάμποσα χρόνια πριν με την «άγια οικογένεια» και η οποία τον οδήγησε στην αρχηγία της ΝΔ και στον πρωθυπουργικό θώκο. Τώρα είναι η ώρα να εισακουστεί η φωνούλα που ψελλίζει ότι ««το καταστατικό δεν είναι κουρελόχαρτο». Με πρόσχημα την τήρηση του καταστατικού, ο Καραμανλής θα εξοφλήσει τα όσα του χορηγήθηκαν μέσα από τη συμφωνία του με τον επίτιμο. Όλη η οικογένεια συμπεριφέρθηκε άψογα τόσα χρόνια και πια περιμένει τα ανάλογα… Αυτά δηλαδή που προκύπτουν από τον επίλογο του συμφωνητικού… Τώρα είναι η ώρα της Ντόρας (!) εκτός και η Ιστορία παίξει ένα από τα απρόοπτα παιχνίδια της…
Οψόμεθα…

Ανοιχτή διακυβέρνηση

Καθώς ήδη βρίσκεται σε στάδιο υλοποίησης το ζήτημα της ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, δηλαδή του νέου τρόπου λειτουργίας του Κράτους, με αποτελεσματικότητα και διαφάνεια, θα ήθελα να καταγράψω ορισμένες σκέψεις και προβληματισμούς πάνω στο ζήτημα.
Στο primeminsister.gr και στο opengov.gr προσκαλούνται να δηλώσουν συμμετοχή όσοι επιθυμούν να καταλάβουν θέσεις Γενικών και Ειδικών Γραμματέων της Κυβέρνησης, αλλά και των Γενικών Γραμματέων Περιφερειών.

Εντυπωσιακό (δεν λέω), αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακή η σε χρόνο dt (δηλαδή σε «απειροστό διάστημα χρόνου») υλοποίηση της εξαγγελίας Παπανδρέου. Η περίπτωση, μάλιστα, φτάνει μέχρις σημείου να κινδυνέψει να δεχτεί υποβολιμαίες κριτικές (ξέρετε από "ποιούς)... για δήθεν όχι επαρκή διαφάνεια στις επιλογές.
Η στόχευση του νέου Πρωθυπουργού της χώρας κ. Γιώργος Παπανδρέου και του "Νέου" ΠΑΣΟΚ στρέφεται κατά της αδιαφάνειας, της σπατάλης, της αναξιοκρατίας και του κομματισμού. Προσωπικά χαίρομαι για την έναρξη της καμπάνιας για μια νέα και Ανοιχτή Διακυβέρνηση, που ταιριάζει στην μοντέρνα Αριστερά και που επιτέλους δικαιούται η χώρα μας!

Όμως δεν σας κρύβω ότι ανησυχώ, ελαφρώς... Ξέρω ότι για να ξεφύγουμε από τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος, πρέπει να χτυπηθεί ο κομματισμός. Πρέπει να σαρωθούν οι δύο ακρογωνιαίοι λίθοι της Ελληνικής Ντροπής:
- Τα ρουσφέτια στις προσλήψεις για μια θέση στο δημόσιο, και
- οι κομματικές εκκαθαρίσεις μετά από την έλευση μιας νέας κυβέρνησης.

Αν όμως η εμπνευσμένη πρωτοβουλία Παπανδρέου δεν τύχει στην πράξη της αποδοχής από τους Γενικούς που θα επιλεχτούν; Οι πολιτικές και η δεδομένη κοινωνική ευαισθησία του ΠΑΣΟΚ θα συνδυαστεί με την επιστημονική και διοικητική επάρκεια του κάθε Γραμματέα Περιφέρειας ή Υπουργείου; Κι αν ο έλεγχος των σχεδόν 100 «Γενικών» μπορεί να είναι εύκολος από τους επικεφαλείς Υπουργούς ή τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, θα είναι το ίδιο επαρκής στους διάφορους Φορείς και Οργανισμούς του Δημόσιου και ευρύτερου Δημόσιου Τομέα;

Είναι προφανές, όπως κι αν έχει, ότι στη δημοκρατική πρόταση του ΠΑΣΟΚ κρίνεται σημαντικό μέρος της τύχης αυτού του Κράτους και της κοινωνικής εξέλιξης.
Είτε συλλογικά, είτε προσωπικά πρέπει να αποδείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε την υπέρβαση...

Ψαλμοί τιμωρίας

Για Παράβαση Καθήκοντος κρίθηκε ένοχη η Μαρία Ψάλτη (Δικαστής) και ένοχοι για Ηθική Αυτουργία οι Εφραίμ και Αρσένιος (Μοναχοί)

Μπορεί η υπόθεση των ανταλλαγών των εκτάσεων της Μονής Βατοπεδίου να βρίσκεται σε εκκρεμότητα στο πολιτικό επίπεδο και να μην έχουν ολοκληρωθεί οι δικαστικές έρευνες που θα αποδίδουν ή μη ευθύνες, εντούτοις χθες, παίχτηκε η πρώτη «πράξη» του δράματος, με την καταδίκη, σε πρώτο βαθμό, της Δικαστού Μαρίας Ψάλτη για παράβαση καθήκοντος και των Μοναχών της μονής Βατοπεδίου Εφραίμ και Αρσένιου για ηθική αυτουργία.

Η ποινή αφορά την περίπτωση και μόνο της απόκρυψης και μη έκδοσης της Δικαστικής Αποφάσεως που δικαίωνε το Ελληνικό Δημόσιο στις διεκδικήσεις των επίμαχων εκτάσεων στη Λίμνη Βιστωνίδα.

Τόσο καθ’ έδρας όσο και στο περιθώριο των καταθέσεων από μάρτυρες έγινε σαφές ότι υπήρξε τελικώς δόλος στη μη έκδοση και δημοσίευση της απόφασης, γεγονός που είχε αφήσει το πεδίο δράσης ελεύθερο για όλους αυτούς που είχαν εμπλοκή στο συγκεκριμένο θέμα με τις ανταλλαγές και την ζημία που υπέστη το Ελληνικό Δημόσιο.

Από το blog του Γιώργου Κρόγια

Τομές! αχ, άτιμες...

Καθώς ταξιδεύω με τον "ηλεκτρικό" προς την Ομόνοια ανοίγω ΤΑ ΝΕΑ (9/10/09) και πηγαίνω στη σελίδα Νο.3, όπου στο κεντρικό καθημερινό άρθρο (μονόστηλο Ριπές) διαβάζω:

"Στην υιοθέτηση του μοντέλου Γιώργου Παπανδρέου, με την εκλογή του αρχηγού του κόμματος από τη βάση και μάλιστα με διαδικασίες ανοικτές όχι μόνο στα μέλη αλλά και στους φίλους, οδηγούνται πια κορυφαία στελέχη στη Νέα Δημοκρατία".

Χαμογελάω και ίσα-ίσα που συγκρατώ με τα δόντια μου τον καγχασμό “ε, ρε πρόοδοι”! Θυμάμαι και θυμόσαστε βέβαια τις ειρωνείες του φραγκοδίφραγκου και τις γεμάτες απαξία κριτικές της Νέας Δημοκρατίας και των στελεχών της... όταν ο ΓΑΠ εφάρμοζε την ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία εκλογής προέδρου στο ΠΑΣΟΚ...

Συνεχίζω να διαβάζω το κεντρικό άρθρο

"...Είναι ωστόσο φανερό πως μετά την ήττα και μετά τον αέρα ανανέωσης που έφερε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τίποτα δεν μπορεί να μείνει ίδιο στη Νέα Δημοκρατία".

Αυτο, πιά! Θες δε θες σε κάνει διαφορετικό μια διαφορά που πάει και κάθεται στο Μαύρο, 10,5% (διαφορά, που ειρήσθω εν παρόδω, δεν φαίνεται να καλοκαταλαβαίνουν μέχρις στιγμής οι νεοδημοκράτες, όπως χαρακτηριστικά σχολιάζει ο κ. Στέφανος Μάνος). Τα πράγματα δεν είναι τα ίδια γιατί ο σκύμνος που λοιδορούσαν εκτός της συντριπτικής ήττας στην οποία ανάγκασε τη ΝΔ, στέλνει σπίτι τους τον Καραμανλή, τον Σουφλιά και τον Αλογοσκούφη.

Βέβαια ο Καραμανλής μας λέει ότι θα παραμείνει στην πρώτη γραμμή, αλλά πως αυτό συμβιβάζεται με την αδιαφορία του στο ζήτημα της διαδοχής; Πως θέλει να είναι παρών πολιτικά και στην «πρώτη γραμμή» όταν στις 8 Νοεμβρίου «την κάνει αλα γαλλικά»; Τέλος πάντων ας αφήσω τον καημό και τη σκοτούρα σε αυτούς που καίγονται κι ας συνεχίσω την ανάγνωση του άρθρου…

«…Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας κακόγουστης φάρσας όπου όλοι όσοι κατά καιρούς- δικαίως ή αδίκως- βρέθηκαν μπλεγμένοι στα σκάνδαλα της πενταετίας αντιμετωπίζουν περίπου ως προσωπική τους δικαίωση το εκλογικό αποτέλεσμα».

(Ήδη ο Δούκας ξεκίνησε ως νέος Ντρέϋφους τον αγώνα αποκατάστασης του ονόματός του και την απόδοση των ευθυνών σε Καραμανλή και κύκλωμα Μαξίμου)

«Είναι προφανές ότι ο πειρασμός για τους υποψηφίους που αναζητούν υποστηρικτές θα είναι μεγάλος. Αν όμως η εκλογή του νέου αρχηγού εκληφθεί ως παλινόρθωση όσων έχουν απομακρυνθεί, τότε είναι βέβαιο ότι θα αποξενώσει ακόμα πιο πολύ τους ψηφοφόρους του κόμματος».

Καλά ποιος γράφει αυτό το άρθρο; Good Lord, που λένε! Αν είναι ο κ. Παντελής Καψής, άνθρωπος αρκούντως έξυπνος, πως μπορεί να εκπέμπει τέτοιες νουθεσίες προς την κυρία… Ντόρα, όντας πασίγνωστη η μεθοδολογία της «άγιας οικογένειας»;

Καθώς η ζέστη (παράδοξη για Οκτώβρη μήνα) με έχει νανουρίσει, κλείνω τα μάτια μου και αφήνω την κυρία που κάθεται δίπλα μου και κρυφοκοιτάζει να σας διαβάσει τον επίλογο του κεντρικού άρθρου που ξέχασα να σας πω ότι έχει/είχε τίτλο: Τομές!...

«Αντιθέτως τώρα είναι η στιγμή να προωθηθούν σε θέσεις ευθύνης καινούργια στελέχη απαλλαγμένα από τα βαρίδια του παρελθόντος και να επιχειρηθεί μια ριζική ανανέωση.
Ακόμα περισσότερο όμως είναι ανάγκη για τη Νέα Δημοκρατία να επανεξετάσει την πολιτική της ταυτότητα και να προβάλει ένα νέο πρόσωπο με προτάσεις που να συμβαδίζουν με τις ανάγκες του σήμερα.
Η Δεξιά των κουμπάρων και των ρουσφετιών για τα δικά μας παιδιά είχε εξαρχής ημερομηνία λήξης. Θα ήταν έγκλημα να επιχειρηθεί η νεκρανάστασή της».

(εδώ μισάνοιξα το δεξί μου μάτι…)

«Ενώ όμως αυτά είναι τα σημαντικά, δυστυχώς παρακολουθούμε μια εσωκομματική αναμέτρηση που αρχίζει και τελειώνει στα εσωκομματικά μαχαιρώματα και τα διαδικαστικά τερτίπια των υποψηφίων. Είναι κρίμα. Γιατί η ποιότητα της Δημοκρατίας συναρτάται και με την ποιότητα της αντιπολίτευσης»!

(Οι τροχοί στριγκλίζουν πάνω στις ράγες…
Σταματάμε…
Πιάσαμε Ομόνοια!
Γειά χαρά)…

Ink

Ένα υπέροχο εμπορικό φιλμάκι του Έλληνα Niko Tziopanos με πελάτη την Central China Television...



Credits

Agency: MMIA, Beijing
Client: Central China Television
Creative Director: Zhou Jiahong
Art Director: Wu Hao
Copywriter: Zhou Jiahong, Sophia Xu
Director: Niko Tziopanos
Production Company: Troublemakers.tv / Weareflink
Producer: James Hagger / Andreas Lampe
CG/compositing artist: Alexander Heyer
Compositing Artist: Martin Hess
CG Artist: Philipp Von Preuschen / Timo Schaedel
Ink & Footage: Thore Bornemann
Ink & Making Of: Felix Martens
Production Coordinator: Catharina Foelling
Production Assistant: Aurelie Da Silva
Music & Sound Design: Supreme Music / Florian Lakenmacher
MoCap: MoCap Lab / Remi Brun / Frank Vayssettes / Thomas Oger
Taiji Performer: Alexandre Thorlet
Joker: Willi Wutz

Category: TVC
Genre: VFX/Animation, Visual
Tags: media

Συνίσταμαι, -σαι, -ται, ...

Είσαι στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και φωνάζεις “Πρόεδρε”...
Πάμε στοίχημα ότι οι μισοί θα γυρίσουν το κεφάλι να δούνε ποιός τους φωνάζει;
Λες αυτο το άκρως ρεαλιστικό ανέκδοτο να δίνει και την απάντηση στον περι συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ προβληματισμό που κλωθογυρίζει στο κεφάλι μου; ουμμμμ...

Έφυγε η φωνή της Αργεντινής

«Cancion con todos», «Alfonsina y el mar», «Gracias a la vida», «Solo le pido a Dios», «Al jardin de la republica» και «Duerme negrito» είναι μερικά από τα πολύ γνωστά τραγούδια που έχει ερμηνεύσει κατά ανεπανάληπτο τρόπο. Όσοι ήταν τυχεροί την απόλαυσαν σε live εμφανίσεις στην Αθήνα. Οι «άτυχοι» θα αρκεστούν στους δίσκους της.

Μιλάω για τη Mercedes Sosa που έφυγε στα 74 της, αφήνοντας πίσω, σαν παρακαταθήκη, κάπου 40 μουσικά άλμπουμ. Τραγούδια στους ήχους της samba, chacareras, tango και milonga που έκαναν την αργεντίνικη παραδοσιακή μουσική γνωστή σε όλη τη Γη.

Η «Negra» - γιατί έτσι την αποκαλούσαν οι συμπατριώτες της - πρωτοστάτησε μαζί με άλλους καλλιτέχνες το '60 και '70 για τη δημιουργία του «Νueva Cancion», ενός κινήματος μουσικού, λογοτεχνικού και πολιτικού, διανθισμένου με στοιχεία της λαϊκής αργεντίνικης παράδοσης.

Συνεργάστηκε με μια μεγάλη γκάμα καλλιτεχνών, από τον Luciano Pavarotti, τον Sting και την Joan Baez, μέχρι τη Shakira, τον Caetano Veloso, αλλά και τους δικούς μας Γιώργο Νταλάρα και Apurimac! Είναι μία από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν στην Cappella Sistina του Βατικανού, ενώ είχε γεμίσει μεγάλα θέατρα και στάδια, όπως το Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη και το Κολοσσαίο της Ρώμης.

Στο τελευταίο της διπλό άλμπουμ με τίτλο «Cantora», συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως: η Shakira, ο Fito Paez, ο διάσημος στην Αργεντινή Charlie Garcia, ο Jorge Dextler, ο Ισπανός Joaquin Savina, κ.α.

Πέρα από το τραγούδι, συνέδεσε τη ζωή της και το έργο της με τον αγώνα του λαού της Αργεντινής και των άλλων λαών της περιοχής ενάντια σε δικτατορικά καθεστώτα και την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Ενεργή αριστερή αγωνίστρια έμεινε γνωστή και σαν ή "φωνή της σιωπηλής πλειοψηφίας"… Εξαιτίας των πολιτικών της πεποιθήσεων και τη δράση της, κυνηγήθηκε από τη χούντα του Βιντέλα (1976), την συνέλαβαν το 1979 στη διάρκεια μιας συναυλίας και στη συνέχεια κατέφυγε στο Παρίσι και τη Μαδρίτη, όπου έμεινε αυτοεξόριστη μέχρι το 1982.

Για το λαό της Αργεντινής υπήρξε ένα είδωλο! Η τραγουδίστρια που συχνά με το τραγούδι της μιλούσε για τα προβλήματα εκείνων που δεν μπορούσαν να ακουστούν κοινωνικά. Πριν αφήσουν το κορμί της να πετάξει προς την αθανασία, οι συμπατριώτες της την αποχαιρέτησαν (σκεπασμένη με τη σημαία της Αργεντινής στο μέγαρο του Κοινοβούλιο) με ένα πάνδημο προσκύνημα και λυγμό…

Γι αυτούς που ξέρουν τα τραγούδια της, αλλά και σε όσους δεν την γνώρισαν ίσαμε σήμερα, να ένα όμορφο κομμάτι γνωριμίας και αποχαιρετισμου: Solo le Pido a Dios

Γιανναράς "0" στο πηλίκον

Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο κ. Χρήστος Γιανναράς είναι ένας αρκούντως ενδιαφέρων σχολιαστής της κοινωνικοπολιτικής ζωής του τόπου κι ας φλερτάρει με τον ορισμό του «Εθνικιστή».
Δυνατή πένα στις γραπτές επιφυλλίδες της «Καθημερινής» και εντυπωσιακός λόγος στις εμφανίσεις του στην τηλεόραση…

Στις 27-09-09 δημοσίευσε στην Καθημερινή ένα άρθρο με τίτλο «Μηδέν στο πηλήκιο», όπου επιτέθηκε με μοναδική σφοδρότητα στον κ. Παπανδρέου κατηγορώντας τον ως ανελλήνιστο!
Αφορμή έδωσε η φράση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ: «και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο» που φαίνεται να είπε σε προεκλογική ομιλία του στην Κοζάνη, στις 10 Σεπτεμβρίου.
Και απορεί, πως είναι δυνατόν να μην μπορεί ο κ. Παπανδρέου να ξεχωρίσει το «πηλίκον» από το «πηλήκιο»…
Και εκτινάσσει εναντίον του το δηλητήριο (με λύσσα): «Πώς να εμπιστευθούμε ότι καταλαβαίνει πού βρίσκονται τα γλωσσικά σύνορα της ελληνικής ετερότητας: ποια η διαφορά (βιωματικού φορτίου αιώνων) ανάμεσα στην Κοινωνία και στη Societas, στη Δημοκρατία και στη Respublica, στον Λόγο και στη Ratio, στην Αλήθεια και στη Veritas, στο Πρόσωπο και στην Persona, στον Νόμο και στη Lex”.
Η συνέχεια είναι ένα μνημείο ύβρεων και προσβολών, ενάντια στον ανελλήνιστο που γεννήθηκε στις Ενωμένες Πολιτείες και «δεν έχει ριζωμένα παιδικά βιώματα πατρίδας»!
Ο εθνολογικός ακροβατισμός του κ. καθηγητή και η φασίζουσα αριστοκρατική σκέψη του, μου έφερε ξαφνικά στο νου τους Έλληνες σλαβόφωνους Μακεδονομάχους της λίμνης των Γιαννιτσών (που ενώ ομιλούσαν σλάβικά, διατυμπάνιζαν την ελληνικότητά τους) ...και ένοιωσα θλίψη μεγάλη για το ολίσθημα του κ. Γιανναρά, που δεν παραλείπει να αναρωτηθεί κιόλας «τι θα υπερασπίσει σαν πρωθυπουργός» ο κ. Παπανδρέου;
Κι όσο κατηφορίζουμε τις τυπωμένες αράδες της επιφυλλίδας, η μανία του συγγραφέα και κριτή της ελληνικότητας του Πρωθυπουργού (πλέον) εκτινάσσεται στο υπερπέραν…
«Μια παράδοση στόχων αλήθειας και ποιότητας ζωής τρεισήμισι χιλιάδων χρόνων παραδίνεται (από αμηχανία, αγανάκτηση ή απερισκεψία) στα χέρια ενός ανθρώπου που δεν ξέρει να ξεχωρίσει το πηλίκον από το πηλήκιο»…
“Δεν είχε παιδικά βιώματα πατρίδας στην Ελλάδα ούτε γλώσσα μητρική τα ελληνικά”.
Και επειδή δεν μιλάει ελληνικά, δεν μπορεί και να σκέφτεται ελληνικά. Αυτό μας λέει ο Έλληνας πνευματικός ταγός. Άρα θα δούμε να εκχωρεί την Κύπρο, το όνομα της Μακεδονίας, το Φαρμακονήσι, τη Θράκη, την ελληνικότητα του Αιγαίου, και πάει λέγοντας…

Η απάντηση στον περί «πηλίκου και πηλήκιου» λίβελο του κ Γιανναρά κατά του κ. Γιώργου Παπανδρέου, έρχεται από τον ελληνικό λαό!
Στις 4 Οκτωβρίου 2009, τρία εκατομμύρια Έλληνες προτίμησαν τον πολιτικό που έχει την τάση να πέφτει στο αμάρτημα του αναγραμματισμού, από εκείνον που παραπλανά με ωραία λόγια και ρητορική δεινότητα…
Μαζί με την εντολή για να κυβερνήσει ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ο Ελληνικός Λαός έδωσε ηχηρό χαστούκι στον κ. Γιανναρά και στην εκ του πονηρού καυστική πένα του...

Ασφαλώς είναι καθυστερημένη πια μια προτροπή στον Φιλόσοφο και Θεολόγο να πολιτευτεί με το ΛάΟΣ του κ. Καρατζαφέρη ή να ενταχθεί στη Χρυσή Αυγή…
Όμως δεν είναι καθόλου αργά να συνεργαστεί με τον κ. Λαζόπουλο στην εκπομπή "Αλ Τσαντήρι", όπου θριαμβεύει το Διαρκές Φεστιβάλ Σαρδάμ του ΓΑΠ…
Ας βιαστεί!

Ανατομία μιάς Αποτυχίας

Αυτό το άρθρο γράφτηκε στα ΝΕΑ (3/10/09) από τον Παύλο Τσίμα λίγες ώρες πριν το "τέλος" του κ. Καραμανλή. Τίποτα από όσα γράφει δεν αναιρείται για τον τεως (πιά) πρωθυπουργό. Αξίζει να το διαβάσετε...



Τώρα που ο κύκλος κλείνει κι έφθασε η ώρα των αποχαιρετισμών, πρέπει να ξεδιαλύνουμε κι αυτό το μυστήριο που αφήνει πίσω φεύγοντας ο Καραμανλής: Τι λάθος έκανε; Πώς έφθασε τόσο γρήγορα σε τόσο κακό τέλος η πανίσχυρη, ώς πρόσφατα, κυριαρχία του; Γιατί σφραγίστηκε με το στίγμα της αποτυχίας μια πολιτική θητεία που ευλογήθηκε με τόση καλή τύχη στην έναρξή της κι ένας άνθρωπος που ήρθε στην εξουσία με τους καλύτερους οιωνούς και τις καλύτερες υποθέτω- προθέσεις;
Αναρωτιέμαι μήπως η αποτυχία είχε προαναγγελθεί. Μήπως υπήρχαν σημάδια που προμήνυαν πως το έργο θα έχει κακό φινάλε από την αρχή, από τότε που η αυλαία άνοιγε μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων; Είχα ρωτήσει, θυμάμαι, παραμονές των εκλογών τού 2004 έναν στενό, τότε, συνεργάτη του Καραμανλή με ποια φιλοδοξία, με ποιο σχέδιο προσέρχονται στην εξουσία. «Ο άλλος Καραμανλής φιλοδοξούσε την ένταξη στην Ευρώπη ως εθνική ασφάλεια ζωής, ο Ανδρέας έναν πολιτικό και κοινωνικό αναδασμό, ο Σημίτης την ΟΝΕ. Εσείς; Τι θέλετε να πετύχετε;». Η απάντηση ήταν η εξής: «Δυστυχώς, εμείς δεν έχουμε έναν τέτοιο κεντρικό στόχο». Ούτε είχαν, ούτε προσπάθησαν να επινοήσουν. Για πρώτη φορά, από το 1974, ένα πολιτικό κόμμα ερχόταν στην εξουσία με μόνη φιλοδοξία την εξουσία την ίδια! Και αυτό ήταν το πρώτο κακό σημάδι. Η πρώτη και σοβαρότερη αιτία της αποτυχίας που θα ερχόταν.
Θυμάμαι επίσης όταν ο Γ. Αλογοσκούφης προχωρούσε στη διαβόητη «απογραφή»- άλλαζε δηλαδή τον τρόπο υπολογισμού των αμυντικών δαπανών, ώστε να εμφανίσει αναδρομικά παραφουσκωμένα τα ελλείμματα των παλαιών χρήσεων- έναν σημαντικό κοινοτικό αξιωματούχο να απορεί: «Πρώτη φορά βλέπω μια χώρα να διαπράττει μια τέτοια απάτη εις βάρος του εαυτού της. Γιατί το κάνετε;». Και τον θυμάμαι αργότερα να εξομολογείται ότι η μόνη απάντηση που του φάνηκε πειστική ήταν πως η «απογραφή» γίνεται για λόγους πολιτικούς, για να αμαυρωθεί και να εξουθενωθεί ο ηττημένος πολιτικός αντίπαλος. Ήταν η εποχή που στους κύκλους των «διαφωτιστών» του Καραμανλισμού κυκλοφορούσε η τρελή ιδέα πως η ηγεμονία Καραμανλή θα αλλάξει τη διπολική αρχιτεκτονική του πολιτικού συστήματος και ότι οι τετραετίες Καραμανλή θα διαδέχονται η μία την άλλη ώς τα βάθη του χρόνου. Η ιδέα ήταν ανόητη, αλλά ακίνδυνη. Το επικίνδυνο ήταν ότι ένα «σύστημα», που είχε ανέβει στην εξουσία με μόνη φιλοδοξία την εξουσία την ίδια, έδειχνε πρόθυμο να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, κάθε κόλπο- η «απογραφή» ήταν το πρώτο- αδιαφορώντας για τις συνέπειες, ώστε να εξασφαλίσει τη διαιώνισή του στην εξουσία. Ήταν ένα δεύτερο κακό σημάδι. Η ηθική απο-νομιμοποίηση ήταν ζήτημα χρόνου να επισυμβεί. Ακόμη κι αν δεν υπήρχαν ο Εφραίμ και το Βατοπέδι.
Κι έπειτα ήρθαν τα σημάδια πως την ώρα που ο Καραμανλής διακήρυττε την ενάρετη διακυβέρνηση, «σεμνά και ταπεινά», εκείνοι που υποβάσταζαν τον θρόνο του, έκλειναν στην κομματική πελατεία το μάτι: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Καπετάνιος σ΄ ένα πλοίο δίχως ρότα, δίχως προορισμό, που έπλεε με μόνη φιλοδοξία να συνεχίσει να πλέει, ο Καραμανλής έβαλε τον αυτόματο πιλότο και παραδόθηκε σιγά σιγά, ανεπαισθήτως, στο τσούρμο του. Το αποτέλεσμα: Μέσα σε πέντε χρόνια, οι καταναλωτικές, μη παραγωγικές δαπάνες του Δημοσίου διπλασιάστηκαν! Η εξυπηρέτηση των πελατών έφερε αύξηση στο κόστος της γραφειοκρατίας κατά 8,5 δισ. τον χρόνο! Και μόνον επί θητείας Αβραμόπουλου στο Υγείας- παράδειγμα χαρακτηριστικό- η δαπάνη για φάρμακα, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αυξήθηκε με ρυθμό 37% τον χρόνο. Ούτε επιδημία πανώλης να αντιμετωπίζαμε!
Κάπως έτσι, σε καιρούς φτηνού χρήματος και εύκολου δανεισμού, η δική μας "φούσκα" δεν αναπτύχθηκε στις μετοχές ή τα ακίνητα, όπως αλλού, αλλά- κατά παγκόσμια πρωτοτυπία- στις δαπάνες του Δημοσίου. Η φούσκα έσκασε. Και αποκάλυψε ότι το κράτος δανειζόταν και ξόδευε για να διευρύνει την πολιτική πελατεία των διαχειριστών του κράτους. Η πολιτική ατίμωση συνοδεύει την αποτυχία στην οικονομική διαχείριση.
Είχαμε λοιπόν εγκαίρως τα σημάδια. Ούτε απροσδόκητη, ούτε ανεξήγητη ήταν η αποτυχία. Μα είναι ασφαλώς διδακτική. Για τους επόμενους...