Να γίνουμε Θάλασσες

Είναι τόσο ζωογόνο να νοιώθεις ότι με τα κείμενά σου μπορείς να επηρεάζεις τους άλλους και να τους παρακινείς για αλλαγές προς το καλύτερο. 

Αντίθετα, πόσο θλιβερό είναι να τα γράφεις στον αέρα, λες και πρόκειται για μηνύματα σε ώτα μη ακουόντων, σάμπως μια διαδικασία αυτοθεραπείας ή σαν απομνημονευματικές καταγραφές, σαν εκμυστηρεύσεις σε προσωπικό ημερολόγιο. 

Φαντάζομαι πως αναρωτιέμαι κατ’ αυτόν τον τρόπο (και παραπονιέμαι) βλέποντας το χάλι ένα γύρω: το μαχαίρι να δουλεύει ακατάπαυστα και τα ματωμένα σώματα να μην αντιδρούν. 
Απλά να σπαράζουν και να μην κινούνται να διαφύγουν, να μην προσπαθούν να προστατευθούν. 

Πάλι λέω, μπορεί μια βαθιά διαδικασία που επισυμβαίνει να μην μπορώ να την αφουγκραστώ γιατί φωνάζω δυνατότερα από όσο πρέπει και ίσως γιατί βιάζομαι (κι έτσι παύω να είμαι μεθοδικός και αποτελεσματικός). 
Σαν συνεπακόλουθο, να μην σκέφτομαι με ευκρίνεια τις πραγματικές διαστάσεις των όρων και των λέξεων: κοινωνία, ζωή, επανάσταση, ανθρωπότητα, σοσιαλισμός… και την ρήση του ποιητή "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ"...

Πρέπει να γίνω υπομονετικός σαν την θάλασσα που κατατρώει τον βράχο, κι ας μην δω την πανανθρώπινη δεύτερη παρουσία. 
Απλά πρέπει να σκεφθώ τρυφερά και συντροφικά κάποιους άλλους που θα ακολουθήσουν και θα σκέφτονται το ίδιο με μένα, το ίδιο με κάποιους από σας… 
Που θα χαρούν την ατέλειωτη χαρά που ονειρευτήκαμε 
Κι αφού την ονειρευτήκαμε ε, τότε υπάρχει (συμπεραίνω). 

Θάλασσα θα γίνω λοιπόν!

Ο έρωτας του παλιού τσεκουροφόρου με τη Βία...

Σκοπιμότητες και σκόπιμες ομοιότητες

Ως τώρα 
πιστεύαμε ότι η σύμπραξη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ 
παρά τις "ιδεολογικές" διαφορες τους 
είχε να κάνει με την διάσωση της χώρας...
(και την παραμονή μας στο ευρώ)
 
Σήμερα 
αναρωτιόμαστε πως συμβαίνει σε ποσοστο 100% 
να συμφωνούν συνολικά αλλα KAI εξατομικευμένα
στο γεγονός ότι ο Βενιζέλος δεν έχει ευθύνες 
στο σκάνδαλο της "λίστας Λαγκάρντ";

η εικόνα dark side of the garden είναι από το  http://www.glennz.co.nz/

Το Πιστοποιητικό

Πιστοποιητικό Συμμόρφωσης θα εκδίδεται κάθε φορά που θα πρόκειται να πάρουμε τη δόση μας.
Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει πιστοποιητικό Αντικοινωνικής Καθαρότητας της Κυβέρνησης του Σαμαρά ως προς την εφαρμογή των Μνημονίων και όλων των νεοφιλελεύθερων - αντιλαϊκών μέτρων.
Σαν τις πουτάνες, δηλαδή, που για να εξακολουθούν να δουλεύουν χρειάζονται πιστοποιητικό ότι είναι καθαρές από αφροδίσια και μεταδοτικά νοσήματα...
("Ανανεώθη η άδεια της πρόσθεν ιεροδούλου")
...............................
Αχ, φουκαριάρα Γαβριέλλα...

Ο πολυμερισμός της γλίτσας

Καθώς με δίκαιο ή λογικό τρόπο δεν λύνεται το ζήτημα της ελληνικής κρίσης (ο εστί μεθερμηνευόμενον, η άρχουσα τάξη δεν γουστάρει να πληρώσει το μερίδιο της για το σπασμένο μάρμαρο), το Σύστημα έβαλε να παίξουν τα όργανα.

Άρχισε να δημιουργεί κόμματα – μαξιλαράκια, να δημιουργεί διασπάσεις και αποστασίες και ότι άλλο μέλλει να δούμε.

Βλέπεις το κόλπο «δούλεψε» και «έπιασε» στις δίδυμες εκλογές που μας οδήγησε η υστεροβουλία Σαμαρά (*) και η πατριωτική υποκρισία της ΔΗΜΑΡ (**).

Πολιτικά σκουπίδια σαν του Κουβέλη, της Ντόρας, του Τζήμερου και του Μάνου ή θραύσματα σκουπιδιών που από το ΛάΟΣ προσγειώθηκαν στην ΝΔ, ήταν το τέλειο υλικό για να στηθεί η τρικομματική του Αντώνη του πιτσαδόρου, για να περάσει το Μνημόνιο Νο.3, και - στην τελική - για να μην δουν οι νοικοκυραίοι κανένα Λαφαζάνη υπουργό της πρώτης αριστερής κυβέρνησης ever!!!

Καθώς λοιπόν δεν βγαίνει η λύση (μέχρι κι ο Προβόπουλος λέει σήμερα ότι η καταναγκαστική επαναγορά ομολόγων που επιβλήθηκε στις τράπεζες δεν δίνει ελπίδες ρευστότητας), μάλλον μυρίζει αδιέξοδο και εκλογές.

Μπας γι αυτό αρχίζουν πάλι να ρίχνουν μπάζα στο οδόφραγμα που στήνουν στον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία και σε κάθε πιθανότητα σχηματισμού αντιμνημονιακής κυβέρνησης;

Τι άλλο τελικά να σημαίνει η ΡΙ.Κ.Σ.ΣΥ του Λοβέρδου και η ομαδική ρήξη των αποχωρούντων από τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» υπό τους ήχους που τυχαία παίζει η μπάντα της παράγκας (δολάριο σε σολ ματζόρε, non paper σε λα μινόρε, χρηματοδότης σε φα δίεση ελάσσονα, κλπ);

..............................................................

(*) Στην ΝΔ ήταν προσχεδιασμένη η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, ώστε τότε να ανεβάσει το ποσοστό της μέσα από συνεργασίες, απορροφήσεις και αποστασίες. 
(**) Το ίδιο προσχεδιασμένη ήταν η στάση της ΔΗΜΑΡ να βοηθήσει οπωσδήποτε τον σχηματισμό κυβέρνησης

Τα Όρκς στο ΑΠΘ ...χωρίς εξετάσεις

Σκοτεινιάζει...

Τα αγράμματα Όρκς μπήκαν στο πανεπιστήμιο...

Μετά από τόσα κοινωνικά και εργασιακά κάστρα που πέσανε, η φόρα - παρτίδα εισβολή στο Αριστοτέλειο σήμανε το έμπρακτο σβήσιμο από τον χάρτη της κοινωνικής συμφωνίας του άβατου των πανεπιστημίων για τους μιαρούς.

Θα μου πεις, καλά αυτοί που ρίχνουν τις τρακατρούκες στους ΜΑΤατζήδες είναι καλοί και τους παίρνει να μπαινοβγαίνουνε στην πανεπιστημιούπολη;

Είναι φοιτητές;

Αυτό που ξέρω,  είναι πως τώρα που μπήκαν τα σιδερόφρακτα Όρκς του Δένδια στο ΑΠΘ, θα ξαναμπούν σε πανεπιστημιακούς χώρους και μάλιστα για λόγους που δεν θα άπτονται της ασφάλειας των Σχολών, που δεν θα έχουν σχέση με κακουργηματικές πράξεις.

Την επόμενη φορά θα μπουν για τον τσαμπουκά, σημειολογικά, για να εμπεδώσουν στην κοινή γνώμη το τέλος του πανεπιστημιακού ασύλου...

Θα εισβάλουν για να σπείρουν το φόβο και να επιβάλουν το νέο πνεύμα καταστολής...

Εξάλλου είναι από τους λίγους τρόπους που διαθέτουν για να περάσουν τα μέτρα.

 

Ποιός λυντσάρει και ποιός ρίχνει χειροβομβίδες

Αδιάθετος ήμουν χθες. 
Ούτε που πλησίασα το laptop και τα όσα καλά και κακά ξεπηδάνε μέσα από αυτό. 

(......)

Με ξεκουνήσανε όμως και άρχισα να γράφω οι κερατάδες, με τις τηλεοπτικές τους αθλιότητες, καθώς τους κρυφοκοίταζα κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα του κρεβατιού μου. 

Πρώτος και καλύτερος ο «αντικειμενικός» κύριος Ευαγγελάτος του ΣΚΑΪ, ο οποίος ανάμεσα σε 2-3 συναδελφικά του εξαπτέρυγα ωρυόταν για τα απαράδεκτα λόγια Παναγούλη που ακουστήκανε στην Βουλή. 

Ύβρις! 
Απρέπεια! 
Προτροπή σε κακουργηματικές πράξεις! 
Αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά!.. 

Άκου εκεί (ο ανάξιος αδελφός του ήρωα) να ξεστομίσει ότι οι βουλευτές που ψήφισαν υπέρ του Μνημόνιου-3 και του Προϋπολογισμού να εύχονται να τους αναλάβει κάποιο ειδικό δικαστήριο κι όχι να έχουν την τύχη του αμερικανού πρεσβευτή στη Λιβύη. 

Γύρισα στην Τρέμη και στην Χούκλη… 
Το ίδιο φεστιβάλ κι εκεί, κατά του Παναγούλη και φυσικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ που δεν τον έθεσε εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας, που δεν τον παρέπεμψε σε πειθαρχική διαδικασία, κλπ, κλπ, λες και είχε πέσει γραμμή από κάποιο υπερκέντρο προπαγάνδας που τους επέβαλε να κάνουν την τρίχα τριχιά, να μετατρέψουν μια αστειότητα και φραστική υπερβολή σε κεντρικό θέμα ειδήσεων για όλη την Ελλάδα. 

Εξυπηρετικό τέχνασμα, όταν πρέπει να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου μακριά από τις δηλώσεις Σόϊμπλε, από την καθυστέρηση της δόσης, από το ψέμα Σαμαρά ότι τα αποθεματικά του κράτους φτάνουν μέχρι τις 16 Νοεμβρίου (με το οποίο παραπλάνησε και εκβίασε την Κ.Ο της ΝΔ, και κυρίως να θάψουν την καταστροφική σημασία της ψήφου των «153ων»… 

Εμένα αλήθεια γιατί δεν με πείραξαν τα λόγια του Παναγούλη; 
Αυτά που άκομψα είπε, είναι ακριβώς όπως αισθάνεται η κοινωνία των ανέργων και αυτών που έχουν φτωχοποιηθεί. 
Είναι η κραυγή του πολύτεκνου άνεργου που προ καιρού άκουγα στο ραδιόφωνο που έλεγε κλαίγοντας ότι το μόνο που του μένει είναι να ζωστεί με δυναμίτες και να μπει στη Βουλή. 

«Εμάς δε μας τρομάζουν οι λέξεις αλλά αυτά που αποφασίζουν για μας», δήλωσε σήμερα το πρωί ο Βάϊος Γκανής, πρόεδρος του αγροτικού συλλόγου βόρειας Φθιώτιδας. 

Τολμάνε εν ολίγοις οι απερίγραπτοι «πρετεντέρηδες» και «ευαγγελάτοι» και «πρωτοσάλτε», που το παίζουν παρουσιαστές, δημοσιογράφοι και διαμορφωτές γνώμης, να μας πουν δια των τακτικών και των τεχνασμάτων τους, ότι ο παιδισμός Παναγούλη είναι σοβαρότερος της κοινωνικής γενοκτονίας που επιτελέστηκε στις 7 Νοεμβρίου. 

Όμως μέσα από αυτό το τέχνασμα και από άλλα που θα ακολουθήσουν (όπως αυτό της καταβολής ή μη καταβολής της δόσης) η προσπάθεια κατατείνει στο να φιμωθεί η φωνή της αντιπολίτευσης, να περιοριστεί η δράση της και η επέκταση της επιρροής της. 

Ειδικά φοβούνται τον ΣΥΡΙΖΑ που λυσσαλέα πολεμάνε. 
Τον θέλουν αμίλητο κι ακούνητο στρατιωτάκι. 

Να απολογείται για τον Παναγούλη (τον οποίο σήμερα ο Μαρκογιαννάκης έφτασε να αποκαλέσει Πάσσαρη με χειροβομβίδα) και ευγενικά να ψιθυρίζει ότι «αποδοκιμάσαμε και επιπλήξαμε τον βουλευτή μας», αντί να επιτεθεί σκληρά σε αυτούς που παραπλανούν την κοινή γνώμη, λέγοντας ότι την απειλή και την χειροβομβίδα την κρατάει η κυβέρνηση και το αφεντικό της, η Μέρκελ… 

Διόρθωση της τελευταίας στιγμής: 
Οι ντόπιοι και ξένοι νεοφιλελεύθεροι δεν κρατάνε πια χειροβομβίδα… 
Ήδη την πέταξαν στην ελληνική κοινωνία…

Το πανό

 
Γράφεται από κάποιους (pitsirikos.gr, κλπ) ότι η πράξη στην οποία προχώρησε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την αποφράδα βραδιά της 7ης Νοεμβρίου, με το «άνοιγμα» του τεράστιου πανό που βροντοφώναζε «ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΕ ΤΗ ΧΩΡΑ. ΦΥΓΕΤΕ ΤΩΡΑ», δεν ήταν τίποτα άλλο παρά λαϊκισμός. 

Δεν με νοιάζουν οι αντιφάσεις του συγκεκριμένου πολιτικού σχήματος, ούτε αν οι δηλώσεις Παναγούλη ήταν μέσα στα όρια της ευπρέπειας (εδώ που τα λέμε ποιά ευπρέπεια αρμόζει στους σφαγείς της κοινωνίας που την ίδια ώρα νομοθετούν και ψηφίζουν θανατηφόρα μέτρα κατά του μισθωτου και του συνταξιούχου)… 

Αυτό που εγώ εισέπραξα είναι πως το πανό που άπλωσε με λεβεντιά ο ΣΥΡΙΖΑ στον περίβολο της Βουλής, πάνω από τον Άγνωστο, ήταν μία ζεστή χειραψία προς τον κόσμο που διαδήλωνε κάτω στην πλατεία Συντάγματος. 
Μια επικοινωνία και μια δήλωση ότι μέσα στη βουλή δεν είναι όλοι ξένοι με την λαϊκή θέληση. 

Το πανό ήταν η προέκταση των χεριών των διαδηλωτών, της αγωνίας τους και της θέλησής τους. 
Το πανό έσπασε την αλυσίδα των ΜΑΤ, των σιδερένιων φρακτών, των αυρών και των αυτοκινήτων - κλούβες. 

Μάλιστα λέω ότι έπρεπε να το απλώσουν και μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου. 
Γιατί ανάμεσα στα άλλα πρέπει να μπει κι ένα τέρμα στους καθωσπρεπισμούς που επιβάλει μία ύπουλη ετικέτα φτιαγμένη στα μέτρα του Συστήματος. 

Τα περί λαϊκισμού, αν δεν είναι μία λαθεμένη άποψη, είναι στα σίγουρα ένα εργαλείο, ένα τέχνασμα που απελπισμένα χρησιμοποιεί η δεξιά συγκυβέρνηση ΔΗΜΑΡ, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ... για να παραπλανήσει τον κοσμάκη...
Να μην αντιδρά!
Να βυθιστεί σιωπηλά στον θάνατο που του έχουν αγκαζάρει…

Μάλτα γιόκ

Παρά την πρόσφατη εμπλοκή που ανέκυψε στα εργασιακά λόγω της αντίδρασης Κουβέλη, η τρικομματική έχει συμφωνήσει με τους Τροϊκανούς.
Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα περάσει τα μέτρα είτε με μικρές, είτε με μεγάλες απώλειες. 
Είναι η αυτονόητη εξέλιξη ενός άνευ προηγουμένου χρηματοπιστωτικού και πολιτικού εκβιασμού από τους εν Γιούρογκρουπ «φίλους» ευρωπαίους (να τους χαιρόμαστε) και της άνευ όρων παράδοσης Σαμαρά στις θελήσεις της Μέρκελ (σιγά τη γκόμενα ρε Αντωνάκη). 
Γι αυτό και «άλλαξε το κλιμα» σε επίπεδο Ευρωπαίων ηγετών (και πανηγύριζαν τα πουλημένα ΜΜΕ) 
Γι αυτό άλλωστε και ήρθε και η ίδια η καγκελάριος στην Αθήνα και θαυμάσαμε την ειδυλλιακή βόλτα από το μέγαρο Μαξίμου στο Προεδρικό παλάτι, με τους τσολιάδες φυτρωμένους ανάμεσα στους θάμνους να παρουσιάζουν όπλα... 
Βέβαια η παράδοσή μας δεν είναι γενική, και ως έτυχε «ευρωπαϊκή». 
Είναι παράδοση στο Τέταρτο Ράϊχ της Μέρκελ! 
Αυτό φαίνεται και αποδεικνύεται από ένα ταξίδι που δεν κάναμε!!! 
Αλλά για να μην είμαι σιβυλλικός, κοιτάτε τι ακριβώς έγινε… 
Την ώρα που Σαμαράς και Μέρκελ δίνανε την παράστασή τους στους Έλληνες και ταυτόχρονα στέλνανε μήνυμα στο εξωτερικό ότι η Ελλάδα είναι γερμανικό προτεκτοράτο, στην Μάλτα γινότανε η τριήμερη Σύνοδος των βορείων χωρών της Μεσογείου, απούσης της Ελλάδας!!! 
Μεταξύ μας: έχετε ακούσει γι αυτήν την Σύνοδο; 
Είμαι σίγουρος πως όχι (και αυτό το «όχι» το έχω τεσταρισμένο και καρατσεκαρισμένο από έναν τεράστιο πράγματι αριθμό ερωτήσεων σε γνωστούς και φίλους) 
Λοιπόν στην γραφική Βαλέτα της Μάλτας, την ώρα που στην Αθήνα χιλιάδες αστυφύλακες, ΜΑΤατζήδες και ελεύθεροι σκοπευτές περιφρουρούσαν των «γερμανικό θρίαμβο» της Μέρκελ, δέκα χώρες παρουσία και του Μπαρόζο συζητούσαν για σοβαρότατα θέματα που καίνε κι εμάς. 
Την οικονομική κατάσταση, το μεταναστευτικό, κλπ. 
Ήταν εκεί όχι δευτεροκλασάτοι και υπουργίσκοι, αλλά αυτοπροσώπως ο Ολάν για τη Γαλλία, ο Ραχόϋ για την Ισπανία, ο Μόντι για την Ιταλία, ο Κοέλιο για την Πορτογαλία, ο Γκόνζ για την Μάλτα και οι πρωθυπουργοί του Μαρόκου, της Μαυριτανίας, της Αλγερίας, της Τυνησίας και της Λιβύης!!! 
Μόνο ο Σαμαράς δεν ήταν εκεί. 
Και αναρωτιέμαι: Εμείς που στο διάολο ανήκουμε; 
Στην Ασία ή στην Πολυνησία; 
Και εντάξει, ήρθε εδώ η Μέρκελ και ο Σαμαράς θα έπρεπε να την υποδεχτεί, αφού η γυναίκα μας κάνει τη χάρη. 
Δεν μπορούσαμε όμως να στείλουμε έστω τον ένα εκ των αντιπροέδρων της κυβέρνησης; 
Ήταν απλά μια εντολή της Μέρκελ να αποφύγουμε τις κακές παρέες και μια παράλληλη επιβεβαίωση Σαμαρά ότι ανήκουμε στην Γερμανία; 
Μήπως φοβόμασταν να κάνουμε το ταξίδι για να μην την πατήσουμε όπως οι Τούρκοι που το 1500 δεν βρήκαν τη Μάλτα, όταν επιχειρούσαν με τον Πίρι Ρέϊς να χαρτογραφήσουν τη Μεσόγειο;
(Εδώ που τα λέμε, πάει πολύ να φάμε ως ναυτικός λαός το κάζο ενός Μάλτα γιοκ)
Οι Τούρκοι πάντως μπορεί να μην βρήκαν την Μάλτα, αλλά τουλάχιστον είχαν προσπαθήσει...
Εμείς;

Ρε, άσε κάτω τη Διακήρυξή μου...

3 Σεπτεμβρίου και φέτος...

Ούτε που πήγε το μυαλό μου στα γενέθλια.

Για να το διατυπώσω καλύτερα, τα θυμήθηκα τα 38χρονα του ΠΑΣΟΚ, αλλά τι να γιορτάσεις πια;

Tην Συνέχεια; 
(στήνοντας το κορμί σου στο Μουσείο Μπενάκη για να χαρείς την «ενότητα» και να ευχηθείς να τα εκατοστίσει;)
Tο Τέλος; 
(ρουφώντας κανένα σκέτο καφεδάκι της παρηγοριάς στο παρακείμενο «Τρίτο», σε συνδυασμό με παξιμαδάκι και μαϊμού κονιάκ;)

Σήμερα που κατάκατσε ο θόρυβος από τα όσα είπε "ο κακός κληρονόμος" στην Πειραιώς και ο κατηγορούμενος ως κλεπταποδόχος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ στην Κοκκινιά, λέω να γράψω δυό - τρία λόγια για το γεγονός.

Κι επειδή έχω βαρεθεί τα τετριμμένα – ξέρετε, τις βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις και συγκρίσεις ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα ή τα συγκινησιακά, με θύμησες από το τετράπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση και Δημοκρατικές Διαδικασίες», απλά θα γράψω για δύο «παρεμβάσεις» που έγιναν… στα πλαίσια της φετινής χαρμολύπης του ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για δύο κείμενα, που γράφτηκαν από τον Νίκο Μπίστη και τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, τα οποία περισσότερο μοιάζουν με οδύνες και ξόρκια, παρά με έλλογα πολιτικά κείμενα ή δοξολογίες.

Μπίστης και Παναγιωτακόπουλος διατυπώνουν επί της ουσίας τον φόβο τους (ή τον φόβο αυτών που υπηρετούν και στηρίζουν) για το που πολιτικά θα καταλήξει η Πελατεία, δηλαδή τα πρώην μέλη και οι τέως παραδοσιακοί ψηφοφόροι του Κινήματος.

Και για να είμαι κυριολεκτικός και ακριβής, η φασαρία γίνεται μήπως και πέσουν στα νύχια του ΣΥΡΙΖΑ!

Μήπως η ψήφος που έδωσαν στην Αριστερά γίνει μια σχέση μόνιμη και σταθερή!

Να λοιπόν τι γράφει ο Νίκος Μπίστης:

«Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να οργανώσει στις 3 Σεπτεμβρίου εκδήλωση με ομιλητές πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι η πιο απτή απόδειξη της απροκάλυπτης προσπάθειας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να γίνει ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ. Νομίζει  ότι επειδή η κυρία Σακοράφα και οι κύριοι Κουρουπλής, Μητρόπουλος, Πάντζας και άλλοι πολλοί από το πιο βαθύ ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σήμερα στις γραμμές του, απέκτησε το δικαίωμα να τσαλαβουτάει χωρίς κανένα ενδοιασμό στην ιστορία ενός κόμματος που συνεχίζει την πορεία του και στις 3 Σεπτεμβρίου τιμά την ίδρυση του και είθισται να αποτιμά την διαδρομή του»!!!...

Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο πρώην αριστερός, πρώην σοσιαλιστής και νυν φιλελεύθερος ΔΗΜΑΡίτης αν οι απελπισμένοι Πασόκοι είχαν στρέψει τις ελπίδες τους προς το κόμμα που σήμερα υπηρετεί.

Και πραγματικά θαυμάζω τον αλτρουϊσμό του υπερ των ιερών και των οσίων του γειτονικού κόμματος.

Αυτό κι αν δεν είναι για τα ελληνικά δεδομένα το απόλυτο πολιτικό fair-play…

Εδώ ταιριάζει το «Αν ήταν η ζήλια ψώρα…»…

Να τι γράφει και ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος:

(εδώ θα απολαύσετε σε πλήρη ανάπτυξη την έννοια του «αριστερου» αμορτισέρ που του έχουν αποδώσει)

«Η πρόκληση του ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με όσους κρύβονται πίσω από το όνομα «Νέος Αγωνιστής», για τη διοργάνωση εκδήλωσης την 3η του Σεπτέμβρη, με συνθήματα που διαχρονικά χαρακτήριζαν το ΠΑΣΟΚ με αναγκάζει να δηλώσω τα εξής:

Η ιστορία του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί ούτε να παραχαραχθεί, ούτε να διαστρεβλωθεί από κανέναν. Πολύ περισσότερο από κάποια κρατικοδίαιτα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ανακάλυψαν σήμερα την αριστερή του φυσιογνωμία όταν για δεκαετίες φρόντισαν να απομυζήσουν οτιδήποτε μπορούσαν από αυτό. Όταν οι στρόφιγγες των προσωπικών παροχών έκλεισαν, στράφηκαν αλλού προσδοκώντας να πάρουν από εκεί τα προνόμια που έχασαν ………. Αυτοί σήμερα έχουν το θράσος να εμφανίζονται τιμητές του ΠΑΣΟΚ,  γνήσια τέκνα της Αλλαγής, πιστοί στις αρχές ενός κινήματος που το ευτέλισαν και με τη δική τους συμπεριφορά. Οι απόβλητοι της πολιτικής ιστορίας, προκαλούν αναζητώντας ρόλους!

Δεν θα τους περάσει. Σε ότι αφορά την προκλητική στάση του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να  αναζητά στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ οράματα, ιδεολογίες και πολιτικές ας αναρωτηθεί τι σχέση μπορεί να έχει με την 3η του Σεπτέμβρη…....... Η 3^η του Σεπτέμβρη είναι μέρα που ανήκει στα στελέχη του, στους αγωνιστές της Δημοκρατικής Παράταξης, στον ίδιο το λαό».

Θα προσπαθήσω να μην αντείπω και να δεχθώ τα περί πρώην κρατικοδίαιτων στελεχών, ή των πονηρών αριστερών τυμβωρύχων που δεν δικαιούνται να οικειοποιούνται την ημέρα της επετείου και κυρίως να κλέβουν τα ψηφαλάκια του ΠΑΣΟΚ (γιατί αυτά είναι που καίνε τον σε εντεταλμένη υπηρεσία ευρισκόμενο Παναγιωτακόπουλο, κι ας μην το αναφέρει)…

Όμως τι σχέση έχουν με την ουσία της Διακήρυξης της 3^ης Σεπτέμβρη ο Βενιζέλος, ο Σημίτης, και όλος ο συρφετός που οδήγησε την χώρα στην πτώχευση και την απώλεια κάθε ψήγματος εθνικής ανεξαρτησίας, την κοινωνία στην οικονομική εξαθλίωση και το ΠΑΣΟΚ στο ρόλο του κεντροδεξιού υπηρέτη του νεοφιλελευθερισμού;

Προσωπικά συμφωνώ με αυτό που είπε ο Αλέξης Τσίπρας στην χθεσινή εκδήλωση της οργάνωσης «Νέος Αγωνιστής» στην Νίκαια:

«Η διακήρυξη των αρχών της 3ης του Σεπτέμβρη, όπως και κάθε πολιτική διακήρυξη που ενέπνευσε λαϊκούς αγώνες και σφράγισε την ιστορία του τόπου, δεν έχει κληρονόμους και δικαιούχους. Δεν μπορεί να είναι ιδιοκτησία από κληρονομιά οποιουδήποτε. Είναι κτήμα του ελληνικού λαού που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά της»

Αλλά πολλά έγραψα.

Σημασία έχουν οι πράξεις!

Τούτη την στιγμή που το φονικό τσουνάμι των μέτρων που επιβάλει η Τρόϊκα (ΕΕ, ΔΝΤ, Γερμανία, διεθνείς τοκογλύφοι και δεν συμμαζεύεται) σαρώνει την χώρα και τον λαό της, Μπίστηδες, Παναγιωτακόπουλοι, Τσίπρες και εγκλωβισμένοι φίλου και παλιοί μου σύντροφοι που έσπευσαν στην γιορτή του νεοΠΑΣόΚ, όλοι αυτοί, οφείλουν να αποδείξουν αν πράγματι η Διακηρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη αξίζει πέντε δράμια πράμα ή απλά είναι απλώς μια πρόφαση.