Παιχνίδια διαδοχής στις μέρες της Νεο-Πασοκικής παρακμής

Η γελοιότητα ενός πολιτικού φορέα σε όλο της το μεγαλείο (πράγμα όχι ασυνήθιστο πια στο ΠΑΣΟΚ της παρακμής).

Το «καταστατικό» του ΠΑΣΟΚ απέκλεισε τον Παπουτσή από το να είναι αντίπαλος του Βενιζέλου στην διεκδίκηση της αρχηγίας.

Αποκλείστηκε επειδή δεν συγκέντρωσε – λέει –τον απαιτούμενο αριθμό εκλεκτόρων από τα μέλη του Εθνικού Συμβούλιου!!

Πέρα λοιπόν από την φτώχεια σε στελέχη που είναι ικανά για την αρχηγία (έτσι εκ πρώτης όψεως «φαίνεται»), στο νέο-ΠΑΣΟΚ εξοστράκισαν και το τελευταίο ίχνος δημοκρατίας από τον πολιτικό τους οργανισμό.

Γιατί ο Παπουτσής ήθελε, αλλά το καταστατικό απαγόρευε!

Εκ των υστέρων, πια, διαπιστώνει κανείς ότι η κομματική αριστοκρατία όχι μόνον μετάτρεψε το ιστορικό ΠΑΣΟΚ από πολιτικό φορέα σε περιηγητικό σωματείο, αλλά φρόντισε να κόψει και να ράψει το «καταστατικό» στα μέτρα της.

Θα παρατηρούσα στα όσα φαιδρά και ταυτόχρονά λυπηρά συνέβησαν το σαββατοκύριακο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στην διάρκεια της συνδιάσκεψης του νέο-ΠΑΣΟΚ, πως αν κανένας δεν ήθελε να αναμετρηθεί με τον «μνημονιακό» Βενιζέλο, θα έπρεπε να τον ανακαλύψουν!

Να ξεκαθαρίσω μάλιστα ότι καμία προσωπική συμπάθεια και καμία πολιτική συγγένεια δεν έχω με τον κ. Παπουτσή.

Ούτε θα μπορούσα να υποστηρίξω άνθρωπο που ως υπουργός έδωσε επανειλημμένα εντολές για να χτυπηθούν ειρηνικοί διαδηλωτές που ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας διαμαρτυρόμενοι κατα του Μνημόνιου.

Αλλά, αφού ο Παπουτσής ήθελε αλλά δεν του επιτράπηκε (παρόλο που διέθετε περίπου το 15% των μελών του Εθνικού Συμβούλιου), σκέφτομαι που κρύφτηκε η φιλόδοξη κυρία Διαμαντοπούλου, ο κ. Χρυσοχοΐδης ή ο κ. Λοβέρδος;

Τους καλύπτει πλήρως η πολιτική πλατφόρμα του Βενιζέλου ή προτιμούν να μπουν στην σκιά και να μην χρεωθούν τα μελλούμενα;

Τελικά (σκέφτομαι) τα κατάφερε μια χαρά ο ΓΑΠ ως εντολοδόχος του περάσματος στην νέα εποχή του καπιταλισμού, όπου ο ρόλος του νέου πια ΠΑΣΟΚ θα εκτείνεται από το κέντρο μέχρι την «προοδευτική» και κοινωνικά ευαίσθητη light δεξιά.

Fa-Ca-D-oro ρε Πάρι

Αφού το συγύρισαν το μαγαζί και μας κάνανε νεόπτωχους και ραγιάδες (ή μπας gastarbeiter μέσα στην ίδια μας την πατρίδα;), τώρα μιλάνε για το Κίνημα.

Ξαμολιούνται στα κανάλια και μιλάνε για την εσωκομματική κρίση του ΠΑΣΟΚ.

Μην φανταστείτε ότι θέτουν τίποτα ζητήματα πολιτικής κατεύθυνσης ή ιδεολογίας.

Για το ποιος θα ελέγχει την Ιπποκράτους και πως οι ίδιοι θα μείνουν στα πράγματα, καίγονται.

Βέβαια πετάνε και μερικά δακρύβρεχτα (όπως ο Πάρις Κουκουλόπουλος στην Κοσιώνη του ΣΚΑΪ) ότι το παν σε ένα κόμμα είναι να λειτουργούν τα όργανα και οι διαδικασίες.

Τώρα τα θυμηθήκατε αυτά υπουργάκο μου;

Δύο χρόνια τι κάνατε… τρώγατε φρούτα στην χώρα των λωτοφάγων;

Παράλληλα – καθότι ανασφαλείς και αβέβαιοι για το αν τέλειωσε η περίοδος των γιούχα και των γιαουρτωμάτων - θέλουν ταυτόχρονα με το Πασοκικό δράμα και την υποστήριξη της κυβέρνησης του ρομποτικού πρωθυπουργού, που είναι εμβρυουλκός κατά τον κύριο Πάρι.

Γιατί σου λέει άντε και την βρήκαμε την άκρη στο μπατιροΠασόκ, αν ο Παπαδήμος δεν πετύχει να βγάλει με την βεντούζα το μωρό της σωτηρίας, την βάψαμε όσοι βάλαμε το δάχτυλο στην μούργα του Μνημονίου και συμφάγαμε με τους ασεβείς στο νεοδεξιό κυβερνητικό τραπέζωμα.

Απορώ που βρίσκουν το κουράγιο να λένε όλα αυτά…

Κι επειδή η κυρία Σία του ΣΚΑΪ δεν με ξέρει και έτσι δεν υπάρχει περίπτωση να μου δώσει τον λόγο, σου στέλνω χαιρετίσματα από τη Μοσχατούπολη!

Fa-Ca-D-oro ρε Πάρι

(και για κάθε παπάρι… από σας)

Από κείμενό μου στο ΜοσχατουΠολις

Παπαδήμος και ξερό ψωμί

Τι Κάμερον και κουραφέξαλα.

Παπαδήμος και ξερό ψωμί!!!

Καταλυτική ήταν η παρουσία του Λουκά Παπαδήμου στην Ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής της 8-9 Δεκεμβρίου.

Πέτυχε όλους τους ελληνικούς στόχους, έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος σε νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις με την έναρξη του 2012.

Στην εθιμοτυπική φωτογραφία τον βλέπουμε να ποζάρει ευτυχής, ανάμεσα στους άλλους ευρωπαίους ηγέτες!!!

Το δάκρυ και ο λυγμός της Elsa Fornero

Ας καθίσουν οι Παπακωνσταντίνου, οι Βενιζέλοι, οι Σαχινήδηδες, οι ΓΑΠ και όλο το σκυλολόϊ και να δούν το video με την ιταλίδα υπουργό Εργασίας κ. Elsa Fornero.
Δείχνει ότι τουλάχιστον κάποιοι πολιτικοί έχουν και ένα δράμι φιλότιμο.
Δακρύζουν αντι να παρουσιάσουν τα μέτρα λιτότητας, τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα σαν πράγματα φυσιολογικά ή σαν θριάμβους που πέτυχαν στα ευρωπαϊκά fora.
Δεν αγιοποιώ, αλλά το γεγονός δείχνει κάτι βρε αδερφέ.
Ότι και μέσα στο σύστημα υπάρχουν κάποιες γωνιές όπου φωλιάζουν η ευαισθησία και η επίγνωση.
Και η συγνώμη...
(ίσως)...

-----------------------------------
ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Θα μας πάρουν και τον "καναπέ"

Γίναμε πολύ παρτάκηδες στα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Ευμάρεια, στον βαθμό του εφικτού.
Τα κόμματα σου δίνανε δουλειά, οι τράπεζες χρήμα και τα πολυκαταστήματα εύκολες προσφορές σε τηλεοράσεις και άλλα μαραφέτια.
Γέμισε η Ευρώπη από Έλληνες τουρίστες και οι εθνικοί δρόμοι μποτιλιαρισμένους αστούς που τραβάγανε στα εξοχικά τους για τριήμερο weekend.
Τις καθημερινές πάλι, όταν αυτά δεν έπαιζαν, τότε θριάμβευε ο καναπές, όπου ο κάθε νεοέλληνας βόλευε την κορμάρα του για να αποχαυνωθεί μπροστά στο «κουτί».
(για τον καναπέ και το χαζοκούτι μέχρι την συγκέντρωση γονέων και κηδεμόνων που συγκαλούσε ο γυμνασιαρχης είχες χεσμένη, δικέ μου - αδιαφορούσες για την "πρόοδο" του παιδιού σου, μεγάλε)
Και χάσαμε την ταυτότητα και τον παράδεισό μας, που δεν ήταν τίποτε άλλο από την ανθρώπινη επικοινωνία και την αλληλεγγύη προς τον γείτονα.
Σχεδόν αλλαγή DNA.
Χωρίς πειράματα μέσ’ το κορμί μας…
Χωρίς αίμα και βιαιότητες.
Η τριφηλή ζωή, το πλαστικό lifestyle, τα νέα πολιτικά ήθη κατευθείαν στο μυαλό και τις συνειδήσεις μας από τις τηλεπερσόνες και τα τηλεκούτια.
Και σήμερα έχουμε τα ανθρωπάκια που γονατίζουν ότι κι αν τους κάνουν (shock doctrine), τους μαλάκες που είναι έτοιμοι με ένα τρικ «αλά Παπαδήμος» να αποπροσανατολιστούν.
Στην χθεσινή Γενική Απεργία (1η Δεκέμβρη του 11), έχασκε σχεδόν άδεια η πλατεία μπροστά από το νεοκλασικό της ΓΣΕΕ, όταν τίποτα δεν άλλαξε από τον Οκτώβρη και δώθε, και όταν τίποτα δεν πρόκειται να γίνει καλύτερο στο μέλλον.
Και είμαστε τόσο πια ηθικά λιωμένοι, που ξεστομίζουμε κείνο το «έλα μωρέ με το λαμόγιο τον Παναγόπουλο».
Και καλά μου δεν εμπνεόμαστε.
Γι’ αυτό κάτσαμε σπιτάκι μας ή στον καφενέ.
Αλλά, σκέφτομαι, ότι στο ποδόσφαιρο όταν δεν έχεις έναν Lionel Messi να σου κάνει παιχνίδι, τότε αναγκαστικά χρησιμοποιείς τον Τοροσίδη, τον οποίον πολύ απλά προσπαθείς να τον ενισχύσεις ψυχικά.
Αυτόν έχεις, με αυτόν παίζεις.
«Ελά ρε παιχταρά, μην κωλώνεις. Έντεκα αυτοί, έντεκα κι εμείς»…
Γιατί αλλιώς η ήττα της κοινωνίας δεν θα μείνει στα λογικά επίπεδα, αλλά θα μιλάμε για συντριβή με «εφτάρα» και βάλε.
Οπότε εκτός από τα σώβρακα θα χάσουμε και τον «καναπέ»
(κι αυτό φαντάζομαι κανείς δεν θα το αντέξει)...

Πάμε γι' άλλα, σύντροφοι...

Ο ΓΑΠ μπορεί να έχασε την χώρα, αλλά έχοντας σαν απομεινάρι την γενέτειρα της Ιπποκράτους, φαίνεται πως ετοιμάζεται σαν τον Καντάφι να δώσει την μάχη της ελληνικής Σύρτης.

Το ερώτημα είναι αν θα μετατρέψει το πράσινο headquarters σε υπόνομο όπου θα λουφάξει μέσα σαν τον Μουαμάρ, ή θα έχει το θάρρος να αναμετρηθεί πολιτικά.

Ήδη σηκώνονται φωνές από πολλούς που καλούν τους καραβοτσακισμένους Πασόκους να ανατρέψουν τον παράνομο "πρόεδρο" μέσα από ένα έκτακτο Συνέδριο.

Όμως οι νέες επιδιώξεις του ΓΑΠ δεν πρέπει να αφορούν κανένα.

Και δεν πρέπει να παγιδευτεί κανένας σε ένα ναρκοθετημένο και δεξιόστροφο ΠΑΣΟΚ.

Ο πολιτικός ρεαλισμός και ο κοινός νους, λένε πως καμιά μάχη δεν μπορεί να δοθεί πλέον στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Η μολυσματική αρρώστια που σκόρπισε ο ΓΑΠ και η νεοδεξιά κοσμοπολίτικη παρέα του δεν αντιμετωπίζεται, χώρια που το όνομα του πολιτικού φορέα έγινε συνώνυμο της προδοσίας του λαού και της κοινωνικής βάσης του κινήματος.

Είναι χάσιμο χρόνου, λοιπόν, η σύγκρουση εκεί μέσα!

Να τελειώσουμε κάθε δοσοληψία με τους ΓΑΠ, τους Καστανίδηδες, τους Βενιζέλους, τα αριστερά αμορτισέρ του Παπουτσή και δεν συμμαζεύεται.

Την ώρα της Πτώχευσης και του Μαύρου Μετώπου της Δεξιάς (όπως πετυχημένα το ονόμασε η Παπαρήγα), χρειάζεται ένας νέος πολιτικός φορέας.

Ένα μεγάλο Σοσιαλιστικό Κόμμα που θα εκφράσει τους Έλληνες αριστερούς δημοκράτες και θα δώσει ελπίδα στην Κοινωνία στη βάση μιας επικαιροποιημένης διακήρυξης της "3ης Σεπτέμβρη".

Σύντροφοι, πάμε γι' άλλα...
ΠΡΕΠΕΙ.

Πάνε να μας φορέσουν Φερετζέ

Την γλύτωσε ο ντροπιασμένος των Καννών.  
Πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, κατόπιν της προστασίας που του παρέσχε ο Βενιζέλος στο εσωτερικό μέτωπο του νεο-ΠΑΣόΚ, όχι βέβαιο άνευ ανταλλαγμάτων.  

Τώρα ο ΓΑΠ με μια παράδοξη (!) αίγλη πατριωτισμού, γενναιότητας και αλτρουισμού, επιδίδεται σε μια σειρά από πολιτικές μανούβρες και παιχνίδια, που πέρα από την διάσωση της υστεροφημίας του (!!!) έχει σαν βασικούς στόχους:  
α) την σταθεροποίηση του ελληνικού αστικού συστήματος,  
β) την αποκατάσταση της ισορροπίας του δικομματισμού με την επιβίωση του νεο-ΠΑΣόΚ, και
γ) την δημιουργία φραγμού στην άνοδο της Αριστεράς και των αγανακτισμένων.  

Τα πολιτικά παιχνίδια δαφνοστεφανωμένα με τον θόρυβο των ΜΜΕ και τα καλά λόγια των ξένων (που έχουν συμφέρον από τα διαδραματιζόμενα), διαμορφώνουν μια τεράστια παραπλάνηση του λαού και αποπροσανατολισμό από την ουσία.  

Με το κολπάκι της «αποχώρησης Γιώργου Παπανδρέου» πάνε να βάλουν στη γωνιά, στο σκοτάδι και λήθη, την τρομακτική κοινωνική πραγματικότητα της λεηλασίας των μισθών και των συντάξεων, την επιβολή αλλεπάλληλων χαρατσιών, της ξεδιάντροπης απόλυσης εργαζομένων με προϋπηρεσία 20, 30 και 35 χρόνων…  

Μέσα από την ανάγκη εθνικής συνεννόησης (το αποκαλούν «να τα βρουν» ΝΔ και νεο-ΠΑΣόΚ) προσπαθούν να κάνουν τον Έλληνα να νομίσει ότι αυτό είναι το ζητούμενο, και υποσυνείδητα να αποδεχτεί τα όσα έγιναν και όσα έρχονται.
 
Αλλά ας πούμε ότι τα βρήκανε τα κεντροδεξιά κόμματα του συστήματος (νεο-ΠΑΣόΚ, ΝΔ, ΛάΟΣ και Συμμαχία)… ε, και;  
Θα αποκατασταθούν οι αδικίες των Μνημονίων;  
Η απάντηση είναι όχι!  

Ο λαός πρέπει να μείνει σε εγρήγορση, όσο το πολιτικοοικονομικό σύστημα θα καλύπτει τους πλούσιους, τους ένοχους των σκανδάλων και κυρίως τους Ένοχους του Εγκλήματος της Ελληνικής Πτώχευσης.  

Προσοχή λοιπόν!  
Θα σας τον δώσουν, και μάλιστα με ωραίο promotion και βέβαια δωρεάν.  
Μη τον φορέσετε τον Φερετζέ που σας χαρίζουν.  
Πετάξτε τον στα σκουπίδια…

Καλτσοδέτες

Και υποταγμένους και καλτσοδέτες.
Έτσι τους θέλουν τους βουλευτές και έτσι τους βλέπουν οι νεόκοποι και οι "νεο-ΠΑΣΟΚ" αυλικοί του ΓΑΠ.

Τόλμησε η Καϊλή να πει κάποιες αλήθειες για τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης του αφεντικού του, και ξύνισε ο κ. Ξυνίδης αποτολμόντας να την σχολιάσει με την φράση:
"Σιγά την καλτσοδέτα".

Σιγά ρε άντρα και μεγάλε πολιτικέ!
Θέλω να ξέρω πως θα την αποκαλεί από εδώ και πέρα ο Σωκράτης από την Ξάνθη, αφού η κ. Καϊλή υπάκουσε / υπέκυψε στις παρασκηνιακές πιέσεις και έδωσε την ψήφο εκείνη της εμπιστοσύνης ώστε να αποχωρήσει ο ΓΑΠ με ψηλα το κεφάλι (ή μπας για να κοροϊδέψει και να μας μείνει)...

Τέτοιους πιστούς τύπους και με τέτοιο ήθος κουβάλησε στο ΠΑΣΟΚ ο Γιωργάκης.
Στην περίπτωση του Ξυνίδη, κουβάλησε μια μαριονέτα που της έδωσε το ρόλο του τοποτηρητή Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, με καθήκον να βάλει στο γύψο την Οργάνωση και να μετατρέψει σε κοιμητήριο την Ιπποκράτους.
Στη συνέχεια του έδωσε και το απαραίτητο γλυφιτζούρη, υφυπουργοποιόντας τον!!!
(δηλαδή απλώς χαμένα λεφτά, και απλώς μιά σπατάλη στην τρύπα του ελλείματος και του χρέους - από την άλλη χαράτσια στους φουκαράδες).

Με τέτοιους πολιτικούς άνδρες ήταν μοιραίο να φτάσουμε στο "νεο-ΠΑΣΟΚ" (ή στην πραγματικότητα στο "μη ΠΑΣΟΚ") και στην κοινωνική κατάσταση που βιώνουμε.

Η Σημειολογία της Αποχώρησης

Δεν θα κουράσω. 

Δύο λόγια μόνο για τα όσα μαγειρεύει το σύστημα. 

Με εντολή της «Ευρώπης» ετοιμάζουν διάδοχο σχήμα. 

Μια κυβέρνηση Μεταβατική, Εθνικής σωτηρίας ή όπως αλλιώς κι αν θέλετε να λέγεται.
Μιλάνε για τον Λουκά Παπαδήμο, για τον Κώστα Σημίτη κι όποιον άλλο τραβάει η όρεξή σας. 

Το σύστημα δεν θα αφήσει τα πράγματα να σκάσουνε στα βράχια. 

Οι Κάννες και το ξεφτιλίκι που έπεσε στους G20 ήταν απλά το τέλος ενός αφερέγγυου εταίρου, που όσο ήταν βολικός τον αφήνανε να ανταλλάσσει φιλάκια με την Λαγκάρντ, την Μέρκελ και όλα τα αστέρια της ΕΕ και του ΔΝΤ ή να παριστάνει τον ηγέτη.

Το ζήτημα είναι πως θα φύγει ο θλιβερός υιός του Ανδρέα, ο οποίος είναι τόσο βλακωδώς γατζωμένος από την καρέκλα που θα βογκήξει το πανελλήνιο.
(η περίπτωσή του, μου θυμίζει μια πιό ειρηνική εκδοχή της "αντίστασης" Καντάφι)

Θα φύγει, λοιπόν, σαν «κύριος», όπου στα πλαίσια μιας δυτικής και ελιτίστικης ετικέτας ένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να γελοιοποιείται ή θα απέλθει σαν κάποιος επικίνδυνος ολετήρας για τη χώρα, που φεύγει με μια κλωτσιά στον πισινό και ένα «ούστ»; 

Το τι απάντηση θα δώσει ο καθένας είναι μια προσωπική υπόθεση. 

Ο τρόπος, όμως, που θα αποχωρήσει ο Γιώργος Παπανδρέου θα αποτελέσει ένα ιστορικό παράδειγμα για το μέλλον.

Οι ανόητοι είναι αήττητοι

Αν πιστεύετε ότι τρέχει στις Κάννες για να τον μαλώσουν ο Νικολά και η Άγκελα, κάνετε λάθος. Ο άνθρωπος πάει για να πάρει τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία "Εκβιασμός αλα Ελληνικά".