Φάσκελα και απο το Δανίκα

Να ένας Δανίκας κραυγάζων και με διάθεση ποιητική...
Άρα πρέπον είναι να τον αποτυπώσω σε φόρμα λιγνή
και σαν συνέχεια της Ανοιχτής Επιστολής προς τον Αλμούνια
(και των υποψιών μου/μας)...

ΕΝΤΑΞΕΙ,
ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ όλα μπάχαλο και ρημαδιό.
Άδειασαν το ταμείο το κρατικό.
Πασίγνωστο και τρομερό.
Όμως, και χωρίς τίποτα να δικαιολογώ,
υπάρχει κάτι που ξεχνάμε
γιατί το θεωρούμε δεδομένο και φυσικό.
Το βαρύ, δυσβάστακτο τίμημα για τον αμυντικό εξοπλισμό.
Η Ψωροκώσταινα
μέσα στις τρεις παγκόσμιες πρωταθλήτριες
στην καταβολή αίματος
από τα σαγόνια των πολεμικών βιομηχανιών.
Επομένως,
αφού ακόμα και μια Μεγάλη Βρετανία
με ένα δυσθεώρητο έλλειμμα της τάξεως του 15%,
γιατί η μικρή Ελλάς
με έναν τόσο θηριώδη πολεμικό εξοπλισμό
να θεωρείται παιδί σπάταλο, απροσάρμοστο και τριτοκοσμικό;
Ένας μόνο τρόπος υπάρχει
για να αδειάσουμε τον Αλμούνια τον μικροσκοπικό.
Εντάξει, να συμμορφωθούμε.
Από Άγγλους, Γάλλους και Γερμανούς
ούτε μισή σφαίρα δεν θα προμηθευτούμε.
Αμ και μικροί.
Αμ και χωρίς παραγωγή.
Αμ και με την τουρκική απειλή.
Αμ και με του Αλμούνια την γκιλοτίνα την ευρωπαϊκή.
Και κερατάς και δαρμένος
και χειροπόδαρα φυλακισμένος.
Να ένα φάσκελο ολότελα ελληνικό!

ΤΑ ΝΕΑ [Στήλη Άλατος], Δ. Δανίκας
12/11/09

Δημοκρατία στις Προσλήψεις

Νομοθετική πρωτοβουλία «Αναμόρφωση συστήματος προσλήψεων και καθολική υπαγωγή τους στον πλήρη έλεγχο του ΑΣΕΠ»

Αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο με σκοπό να τεθεί σε διαβούλευση με τους Πολίτες και όλους τους ενδιαφερόμενους Φορείς, έως τις 18/11/2009 ώστε στη συνέχεια να κατατεθεί ως Σχέδιο Νόμου προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή.
Διάβασε το προσχέδιο Νόμου. Πες την άποψή σου. Κάνε την πρόταση σου. Σχολιασε άρθρο προς άρθρο!
Κάνε "κλικ" εδώ: Ανοιχτή Διακηβέρνηση / Υπ. Εσωτερικών

Επιστολή στον Αλμούνια

Ανοιχτή Επιστολή προς τον Joaquin Almunia

Κοινοποίηση:
Γ.Α. Παπανδρέου, Πρωθυπουργό και Γ. Παπακωνσταντίνου Υπουργό Οικονομικών

Κύριε Επίτροπε για τα θέματα της Ευρωπαϊκής Οικονομίας και των Νομισματικών Υποθέσεων
(ελπίζω να σας προσφώνησα σωστά)
Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι τα οικονομικά της χώρας μου βρίσκονται σε χάλια κατάσταση. Δεν χρειάζεται να είμαι οικονομολόγος για να καταλάβω τον ελληνικό εκτροχιασμό, όπως και το γεγονός ότι έχουμε βρεθεί έξω από κάθε λογικό όριο έναντι του Προγράμματος Σταθερότητας κλπ, κλπ. Κατανοώ, στα πλαίσια των καθηκόντων σας, την ανάγκη να παρακολουθείτε κατά που πάνε τα πράγματα και να επεμβαίνετε όταν υπάρχει ανάγκη. Αποδέχομαι, επίσης, να τσαντίζεστε (λιγάκι ή και πολύ) από το δούλεμα που σας έκανε η Ελλάδα μέσα από τα μαγειρεμένα στατιστικά στοιχεία που σας σερβίριζε ή τις υποσχέσεις Παπαθανασίου (στις 18 Φεβρουαρίου 2009) για 3,7% έλλειμμα το 2009! Τώρα το μετράτε στα 12 με 13% και σας κάνει να νοιώθετε σαν υπερτασικός. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση κάντε ότι πρέπει, αλλά (έστω και όντας θυμωμένος) μη μιλάτε απρεπώς για τη χώρα μου και μην προσβάλετε τους εκπροσώπους της. Αυτά που είδαμε σε φωτογραφίες εφημερίδων και κυρίως στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ (public dressing-down), μας κάνουν κι εμάς να θυμώνουμε: μιλάω όπως θα αντιλαμβάνεστε για το ύφος των δηλώσεων σας, την υβριστική συμπεριφορά του κ. Juncker, κλπ)… Ο Ελληνικός λαός έχει υψηλά πολιτισμικά και ιστορικά standards και επίσης είναι πολύ περήφανος για να δεχτεί πλακίτσες και ανέκδοτα τύπου «Greek statistics», δημόσιες λοιδορίες και απρεπείς δηλώσεις του τύπου «The Game is over» ή να μας καλείτε σε δημόσια ρουφιανιά του τύπου «προσωποποιείστε αυτούς που φταίνε για την κατάρτιση του ελληνικού Προϋπολογισμού του 2009». Το ποιοί, για παράδειγμα, συντάξανε και ψηφίσανε τον οικονομικό προϋπολογισμό του έτους 2009, τους γνωρίζετε… Με αυτούς αντάλλάσσατε φιλοφρονήσεις στα διάφορα ευρωπαϊκά οικονομικά fora! Εμείς οι ταλαίπωροι, αλλά περήφανοι Έλληνες κάναμε αυτό που έπρεπε: τους καταψηφίσαμε εκλογικά και τους αφαιρέσαμε το δικαίωμα να εκπροσωπούν τη χώρα μας. Εμπιστευτήκαμε μια νέα κυβέρνηση, την οποία οφείλεται κι εσείς, όχι μόνο να εμπιστευτείτε, αλλά και να σεβαστείτε… Εκτός και με την υπερβολική πίεση έναντι της πατρίδας μου, έχετε άλλα πράγματα στο μυαλό σας... Στόχους πολιτικούς και όχι δημοσιοοικονομικούς…
Αλλά έπειδή κοινοποιώ αυτήν την Ανοιχτή Επιστολή και στον Έλληνα Πρωθυπουργό, και τον Υπουργό Οικονομικών, δεν θα χάσω την ευκαιρία να τους καλέσω να μη δεχτούν ξανά τέτοιες συμπεριφορές. Τέλος, αφού εντιμότατε κύριε Joaquin Almunia, Επίτροπε για την Ευρωπαϊκή Οικονομία, δεν αισθάνεστε υποχρεωμένος να σκύψετε πάνω στο ελληνικό πρόβλημα με «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», κατανόηση και φιλία, ώστε να διασωθεί ένας Εταίρος, τότε κάντε ότι προβλέπουν οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες… Απρέπειες, μόνον, δεν σηκώνουμε…

Με πάσα τιμή

Στέφανος

Χωρίς φειδώ στον χρόνο

O χρόνος είναι χρήμα, έχει αποφανθεί ο λαός. Και προφανώς ένα άλμα λογικής μάς οδηγεί στο συμπέρασμα πως όταν χάνεις χρόνο, χάνεις και χρήμα. Η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου δείχνει να μην ορίζεται από την παραπάνω περιγραφείσα σχέση χρόνου και χρήματος. Δεν φείδεται χρόνου, ίσως γιατί θεωρεί πως έχει αρκετό στη διάθεσή της. Ως τώρα τον ξοδεύει αφειδώς σε διαδικασίες ενδιαφέρουσες μεν, αλλά για την ώρα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Σε κάθε περίπτωση πάντως χάνει χρήματα, σε καιρούς που δεν περισσεύουν σε κανέναν και σίγουρα λείπουν από τα πολύπαθα κρατικά ταμεία, τα οποία έχουν στην κυριολεξία στεγνώσει. Κατά πάσα βεβαιότητα η στάση της νέας κυβέρνησης μοιάζει ανορθολογική και αναντίστοιχη της σημερινής κατάστασης «εκτάκτου ανάγκης», όπως η ίδια την προσδιόρισε.

Σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους, όταν αντίστοιχες συνθήκες εκτάκτου ανάγκης βάρυναν νεοεκλεγμένες κυβερνήσεις, εντελώς διαφορετική ήταν η στάση και συμπεριφορά. Τον Οκτώβριο του 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μια οικονομία παραλυμένη, με τεράστια ελλείμματα, «μαύρες τρύπες» παντού, την ανάπτυξη στο μηδέν και τη δραχμή εκτεθειμένη στις όποιες διαθέσεις των εγχώριων και διεθνών κερδοσκόπων. Η χρηματοδότηση των ελλειμμάτων είχε καταντήσει αρρώστια, το κράτος παρέμενε εξαρτημένο από την περιβόητη τάξη των ομολογιούχων, από μια μεγάλη ομάδα μικρών και μεγάλων αποταμιευτών, οι οποίοι απολάμβαναν επιτόκια της τάξεως του 22%.

O Ανδρέας αποκάλεσε απαξιωτικά «ραντιέρηδες», τότε, εκείνο το ανομοιογενές πλήθος τοκιστών και σουλατσαδόρων, που ευτυχούσε δανείζοντας το άβουλο και εξασθενημένο κράτος. Ολα τα λεφτά κατευθύνονταν στο κράτος, ο δανεισμός του κράτους είχε εξελιχθεί στην πιο επικερδή δραστηριότητα της χώρας. Δεσμεύονταν σχεδόν όλοι οι χρηματοδοτικοί πόροι της χώρας για την κάλυψη των ελλειμμάτων, αφήνοντας όλες τις άλλες περιοχές ακάλυπτες και μεταδίδοντας ένα κύμα ραθυμίας και απραξίας στην οικονομία. Από τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων της η νέα κυβέρνηση έθεσε στόχο να περιορίσει το κόστος δανεισμού και να αναζητήσει φθηνότερες, εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης. Ταυτόχρονα αποφόρτισε το χρηματοδοτικό πρόβλημα λαμβάνοντας από την πρώτη στιγμή μέτρα ενίσχυσης των εσόδων με αύξηση των φόρων κατανάλωσης, επιθετική πολιτική κατά του λαθρεμπορίου και της μη απόδοσης του ΦΠΑ. Συνόδευσε μάλιστα τα παραπάνω με γενναία ρύθμιση των εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων. Τα μέτρα, παρ΄ ότι δεν ήταν σπουδαία, αλλά ακριβώς επειδή ελήφθησαν αμέσως, δημιούργησαν κλίμα και απεδείχθησαν υπεραποδοτικά.

Oπως κατά καιρούς διηγείται ο Αλέκος Παπαδόπουλος, άσημος τότε υφυπουργός Οικονομικών εκ Θεσπρωτίας ορμώμενος, δεν περιμέναμε ούτε ώρα. «Μας πήρε μία εβδομάδα να οργανώσουμε το υπουργείο και άλλη μία να ελέγξουμε τα μεγάλα τελωνεία, να εντοπίσουμε τις πιο αποδοτικές εφορίες και ταυτόχρονα να ενημερωθούμε προκειμένου να χαράξουμε πολιτική και να λάβουμε τα πρώτα μέτρα». Η ταχύτητα αντίδρασης έσωσε τότε την παρτίδα και τα πράγματα, παρά την τραγικότητα των συνθηκών, ελέγχθηκαν απρόσμενα εύκολα.

Πολλοί θα σκεφθούν πως ήταν αλλιώς τότε και οι επιλογές ευκολότερες. Ισως έχουν δίκιο. Ωστόσο τα προβλήματα μοιάζουν και οι συνθήκες ταιριάζουν.

Με τη διαφορά ότι σε εκείνη τη συγκυρία δεν χάθηκε ούτε μέρα. Και ο χρόνος απεδείχθη όντως χρήμα.

ΤΟ ΒΗΜΑ, Αντώνης Καρακούσης

Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης

Να προσβλέπουμε στο καλύτερο - Να αποφύγουμε το χειρότερο

Η φθινοπωρινή μπόρα της Παρασκευής, λίγο πριν ανεβεί ο Πρωθυπουργός στο βήμα της Βουλής για τις Προγραμματικές Δηλώσεις, μετά τις ειδυλλιακές καλοκαιρινές μέρες του Οκτώβρη, μας έφερε στα συγκαλά μας. Είχα αρχίσει να ανησυχώ μην ξεχαστούμε, αλλά ο Πρωθυπουργός είπε την κατάλληλη φράση: κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τη Δευτέρα ήρθε από τις Βρυξέλες το αναμενόμενο. Η Ευρωπαϊκή δημόσια προσβλητική απαξίωση για τις επιδόσεις της χώρας. The game is over, το παιχνίδι τελείωσε, είπε ο Πρόεδρος του Eurogroup. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Κυβέρνηση, τα κόμματα, τα συνδικάτα, οι παραγωγικές δυνάμεις, ο λαός γενικότερα θα αποκτήσουν την αίσθηση του επείγοντος, αν θα ενορχηστρώσουν, μέσα στη διαφορετικότητά τους, έναν πατριωτικό συναγερμό για τη σωτηρία της Ελλάδας με αλλαγή, με τομές που δεν αποτολμήσαμε στον καλό καιρό. Θα την πάθουμε σαν το βοσκό με το πάγιο «λύκος, λύκος»; Θα σπαταλήσουμε άσκοπα αυτό το φοβερό πράγμα που λέγεται «βαθιά κρίση»;

Ο Μαρξ έλεγε ότι οι άνθρωποι δημιουργούν τη ζωή τους, αλλά όχι όπως τους γουστάρει, όχι σε συνθήκες που επέλεξαν. Έτσι και το ιστορικό εγχείρημα για «πράσινη ανάπτυξη» με κοινωνική δικαιοσύνη θα εξελίσσεται εν μέσω μεγάλης καταιγίδας και όπως δυσάρεστα έχουμε προειδοποιήσει ο πρώτος προγραμματικός κανόνας είναι το «κολύμπα και κράτα το κεφάλι έξω από το νερό». Διαφορετικά, δίχως το crisis management, τα «πράσινα» θα εξελιχθούν απλώς σε πολιτική λογοτεχνία της ημι-πτώχευσης της χώρας.

Δεν πρόκειται για πολιτική του φόβου, αν και ο λαός λέει «ο φόβος φυλάει τα έρημα». Είναι συναγερμός για να τα καταφέρουμε, για να πετύχουμε το καλύτερο από τα τρία-τέσσερα πιθανά σενάρια που περιγράφει το «Ε, Πρόεδρε!» για τα επόμενα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα άγρυπνη ετοιμότητα για να αποφύγουμε το χειρότερο σενάριο. Ποιο είναι το χειρότερο; Ο καταραμένος συγχρονισμός όλων των δαιμόνων της ελληνικής οικονομίας που μπορεί να δημιουργήσει μια «Ημέρα Κρίσεως». Ποιοι είναι οι κύριοι δαίμονες;

Πρώτος, η παρατεταμένη ύφεση και ανεργία. Αυτή τη στιγμή δείχνουν εξάντληση όλοι οι δυναμικοί δείκτες της ανάπτυξης (παραγωγικότητα, επενδύσεις, οριακή απόδοση κεφαλαίου, απασχόληση), ενώ η οικονομία μας κινδυνεύει περισσότερο από τα απόνερα της παγκόσμιας κρίσης.

Δεύτερος, το γλίστρημα σε κρίση δημόσιου χρέους που θα κάνει ενδεχόμενα μη βιώσιμη ή δυσβάστακτη την αποπληρωμή του. Αυτό μπορεί να συμβεί κάτω από ένα συνδυασμό αρνητικών συγκυριών αν συνεχιστεί για καιρό η δυναμική του χρέους να υπερτερεί κατά πολύ της δυναμικής της ανάπτυξης. Αν συνεχιστούν οι σημερινές τάσεις, σε πέντε χρόνια το δημόσιο χρέος μπορεί να κυμανθεί από 150-171% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, ο δανεισμός μας θα αντιμετωπίζει άνισο ανταγωνισμό από άλλες ανεπτυγμένες χώρες αφού ο μέσος όρος του χρέους τους θα αυξηθεί εν μέσω κρίσης από 70% του ΑΕΠ σε 115%. Η φούσκα του δημόσιου χρέους θα πλήξει εντονότερα τις χώρες υψηλού κινδύνου όπως η Ελλάδα.

Τρίτος, η ιδιότυπη ημι-χρεοκοπία του ασφαλιστικού συστήματος, ενώ τα επόμενα χρόνια θα κλιμακώνεται η συνταξιοδότηση της γενιάς του baby boom και θα ανατρέπεται η δημοσιογραφική ισορροπία. Είναι εντυπωσιακός ο στρουθοκαμηλισμός του πολιτικού συστήματος που ακόμα και τώρα που είναι πια αργά, στο παρά πέντε, δεν τολμά ούτε να περιγράψει το πρόβλημα, όχι να το αντιμετωπίσει. Η συζήτηση για τις Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης περιορίστηκε ακόμα μια φορά στην περιφέρεια του προβλήματος μακριά από το σκληρό πυρήνα του. Κατά τα άλλα, χύνουμε δάκρυα για τη γενιά των 700 ευρώ.

Τέταρτος, αρνητική συγκυρία στην Ευρώπη που κάνει εξαιρετικά απρόθυμη κυρίως τη Γερμανία να στηρίξει ενεργά ένα σχέδιο διάσωσης-σταθεροποίησης-ανάπτυξης των μελών της ευρωζώνης που βρίσκονται στο κόκκινο. Κι όμως μπορούν να βρεθούν λύσεις ωφέλιμες για όλους.

Ναι, μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες του χειρότερου σεναρίου και να πολλαπλασιάσουμε τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες για το καλύτερο. Αυτό είναι το νόημα της προειδοποίησης κινδύνου που απευθύνει το «Ε, Πρόεδρε!».

Μίμης Ανδρουλάκης - Πέμπτη, Οκτώβριος 22, 2009

Ξεφάντωμα στο Βερολίνο

Όλοι ήταν εκεί! 31 παλαιοί και νέοι ηγέτες... Από τον πλανητάρχη Ομπάμα, τη Χίλαρυ Κλίντον, τον Γκόρντον Μπράουν και το Νικολά Σαρκοζί, μέχρι τον Μιχαήλ Γκορμπατσωφ, το Ντμίτρι Μεντβέντεφ και τον Λέχ Βαλέσα. Τα αφεντικά και οι βοηθάντζες του Συστήματος... Κι ο δικός μας ο ΓΑΠ ήταν μαζί τους! Πήγαν εκεί όχι τόσο με πρόθεση να τιμήσουν το γεγονός της πτώσης του Τείχους του Αίσχους, αλλά για να πανυγηρίσουν τη νίκη του Καπιταλισμού πάνω στο Κομμουνιστικό μοντέλο της Μόσχας. Τα τείχη που χωρίζουν ανθρώπους, πραγματικά ή ιδεατά, δεν φαίνεται να τους συγκινούν, εφόσον δεν ταιριάζουν με τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Αν αισθάνονταν διαφορετικά, δεν θα διέφευγε της προσοχής τους το συρματόπλεγμα που σήμερα χωρίζει στα δυό την Κύπρο, ούτε θα αγνοούσαν τα φρικώδη τείχη που σήμερα εξακολουθούν να σηκώνουν οι Ισραηλίτες στην Παλαιστίνη, μαντρώνοντας τους άραβες λες και είναι ζώα...

ΣΥΡΙΖΑ 1 ή ΣΥΡΙΖΑ 2;

Τα κατάφερε τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εθνικές εκλογές να μπεί στη Βουλή. Παρά την ανακούφιση και την ευφορία από το γεγονός, "το μωσαϊκό του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κρισιμότερη φάση του, με τις συνιστώσες να διαφωνούν σε ζητήματα τόσο οργάνωσης όσο και χάραξης της πολιτικής του συμμαχικού φορέα της Αριστεράς".

Εντός του ΣΥΝασπισμού υπάρχουν δύο προτάσεις από την ηγεσία. Δηλαδή είτε ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει ως έχει συμμαχικό σχήμα με γενικές κοινές κατευθύνσεις, είτε να γίνει ενιαίο κόμμα με απορρόφηση των σωνιστωσών, αλλά και με αυξημένες πλειοψηφίες από τη βάση, για τη λήψη αποφάσεων.

Την περασμένη Παρασκευή η συζήτηση που έγινε στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε, όπως αναμενόταν, κατάληξη. Σήμερα η συνεδρίαση θα συνεχιστεί και αναμένεται να τεθούν ζητήματα που έχουν σχέση με το πώς θα γίνουν μέλη του σχήματος οι «ανένταχτοι».

Εκείνο που προκύπτει από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων των συνιστωσών είναι ότι, ενώ χρησιμοποιείται σε πολλά θέματα κοινή φρασεολογία, υπάρχουν αντίθετες απόψεις τόσο για τη φυσιογνωμία και τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ όσο και για το είδος της αντιπολιτευτικής τακτικής του.

Ο γραμματέας της ΚΠΕ του ΣΥΝ Δ. Βίτσης σε συνέντευξή του χθες στην «Αυγή», μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Υπάρχει η πρόταση για ενιαίο πολιτικό οργανισμό - στην ουσία, ενιαίο κόμμα. Ας το εξετάσουμε, ας συμφωνήσουμε, όμως, πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο αρχές λειτουργίας. Μία για τη βάση και μία για την κορυφή. Στον ενιαίο πολιτικό οργανισμό μία αρχή μπορεί να υπάρχει, η Δημοκρατία. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν είναι έτσι, και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί να αναζητήσει τον ΣΥΡΙΖΑ 2».

Η Αλέκα υψώνει νέο τείχος

Φραστικά μας απείλησε με την πιθανότητα να σηκωθούν κάποτε νέα τείχη! Κατά την κυρία Παπαρήγα αυτό θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση ύπαρξης μιας νέας ΕΣΣΔ και η οποία θα απειλείτο από τους εχθρούς της! Προς το παρόν η κυρία Αλέκα, αρκείται στην υπεράσπιση του Τείχους του Βερολίνου, τονίζοντας ότι η εργατική κυβέρνηση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας είχε το δικαίωμα να το υψώσει, επειδή απειλείτο από τη Δυτική Γερμανία, το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς.

Μιλώντας στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής (9/11/09) η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ, είπε: «Το τείχος το επέβαλε ο Ιμπεριαλισμός να υψωθεί, και έγινε ακριβώς παραμονές που τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και ρωτάμε: Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις - τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες βγες; Γιατί η Δυτική Γερμανία στην ουσία λειτουργούσε με το ΝΑΤΟ, με τους Αμερικανούς σαν στρατός Κατοχής. Απ’ τη μία μεριά ευθύνεται για τη διαίρεση της Γερμανίας και από την άλλη ήθελε τη βίαιη προσάρτησή της».

Η κ. Παπαρήγα εξαπέλυσε βέλη εναντίον όσων συγκεντρώθηκαν στο Βερολίνο, στους εορτασμούς για τα 20 χρόνια από την πτώση του τείχους. «Σήμερα στο Βερολίνο η αφρόκρεμα των ιμπεριαλιστών και τα δευτεροκλασάτα στελέχη τους και οι σύμμαχοί τους - ανάμεσα σε αυτούς και ο Έλληνας πρωθυπουργός - πήγαν να γιορτάσουν την πτώση του τείχους».
Εδώ, για να πω την αλήθεια μου, δεν θα διαφωνήσω μαζί της, ξέροντας τι αντιπροσωπεύουν ο Μπάρακ Ομπάμα και οι συν αυτώ…

«Στην πραγματικότητα πανηγυρίζουν για την καπιταλιστική παλινόρθωση» συμπλήρωσε η κυρία Αλέκα, ενώ προέβλεψε ότι «η ροή της ιστορίας δεν μπορεί να σταματήσει και αργά ή γρήγορα η επικαιρότητα του σοσιαλισμού θα γίνει πραγματικότητα».

Καταλήγοντας είπε: «Αν νομίζουν αυτοί που μαζεύονται σήμερα στο Βερολίνο ότι οι λαοί θα συμφιλιωθούν με την ιμπεριαλιστική πραγματικότητα πέφτουν έξω. Αργά ή γρήγορα οι λαοί θα σηκωθούν πολύ ψηλά, ακόμα ψηλότερα απ' ότι έγινε στον 20ό αιώνα».

Πηγή: TA NEA

Τέλος στη γαλάζια «Αγρογή»

Εντυπωσιάστηκα ο άσχετος ο Αθηναίος. Ακόμη και στα σκάνδαλα νόμιζα ότι την αποκλειστικότητα την είχε η Αθήνα! Περιπλανόμενος στη blogοεπικράτεια ανακαλύπτω άλλα πράγματα. Ταυτόχρονα αναθεωρώ και ένα μέρος των ενστάσεων για την ταχύτητα εφαρμοσμένης διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Αναλωνόμαστε σε μουρμούρες για καθυστερήσεις (όχι ότι δεν υπάρχουν) την ώρα που η χώρα έχει μεταβληθεί σε κόπρο του Αυγεία. Αλλά ας διαβάσουμε αυτολεξή τα όσα καταγγέλει το ωραίο blog του Βασίλη Ραούλη για να αντιληφθούμε την έκταση του κομματισμού στις αγροτικές περιοχές της Θεσσαλιας, κλπ...

Τη ληξιαρχική πράξη θανάτου των παράνομων και ρουσφετολογικών προεκλογικών προσλήψεων ανακοίνωσε σήμερα η Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης, Κατερίνα Μπατζελή.
Η κ. Μπατζελή ανέφερε ότι οι 270 προεκλογικές προσλήψεις στην ΑΓΡΟΓΗ είναι ανύπαρκτες. Δεν υπάρχει προκήρυξη, δεν υπάρχει απόφαση, δεν ακολουθήθηκε καμιά διαδικασία"
Επανεξετάζονται επίσης οι προσλήψεις (987) στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Πανικός και ανησυχία κυρίως επικρατεί στα παιδιά του Χατζηγάκη….
Αλλά και στους γαλάζιους αγροτοσυνδικαλιστές που διόρισαν εκεί γυναίκες, ξαδέλφια, φίλους και γνωστούς!
Όλοι αυτοί δηλαδή που βρεθήκαν να διορίζονται λίγες ημέρες πριν τις εκλογές στην εταιρεία που όλως τυχαίως στην εταιρεία που συστήθηκε από τον Χατζηγάκη και έχει έδρα στα Τρίκαλα και στεγάζεται στο κτήριο Πελέκη επί της 25ης Μαρτίου;
Το θέμα που έχει προκύψει, είναι ότι ναι μεν υπεγράφησαν αυτές οι συμβάσεις, ωστόσο οι πληροφορίες της ΠΑΣΕΓΕΣ, θέλουν τις συμβάσεις αυτές να κρίνονται άκυρες!
Μια θεσούλα… για λίγες μέρες;
Έτσι ακριβώς . Και όπως λένε στα Τρίκαλα: «Λίγες μόνο μέρες πριν τις εκλογές, είδαμε το κτίριο να ανακατασκευάζεται σε χρόνο ρεκόρ, αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται, ακούσαμε για συμβάσεις εργασίες που υπογράφηκαν εν μια νυκτί, όπως παράλληλα ακούσαμε για συμβάσεις που προωθήθηκαν από το πολιτικό γραφείο του πρώην Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Σωτήρη Χατζηγάκη σε μια προσπάθεια να “εξοφληθούν προεκλογικά γραμμάτια”, όπως καταγγέλθηκε πολλάκις από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, το προηγούμενο χρονικό διάστημα.
Οι διορισμοί που ακούστηκαν, ξεσήκωσαν αρκετούς Τρικαλινούς, ιδιαίτερα μετά τη διαπίστωση ότι ξαφνικά διορίστηκαν στην “Αγρογή”, μέλη επιφανών οικογενειών της πόλης, χωρίς οικονομικά προβλήματα. Οι “κακές γλώσσες” της πόλης δε, θέλουν τις τελευταίες μέρες να μιλούν για διορισμούς, που κόστισαν πολλές ψήφους στον κ. Χατζηγάκη, γιατί ναι μεν διορίστηκαν άνθρωποι που βοήθησαν τον πρώην υπουργό, όμως δυσαρέστησαν πολύ περισσότερους Τρικαλινούς. Δεν είναι δε λίγοι εκείνοι που άφησαν υπονοούμενα κατά του κ. Χατζηγάκη, λέγοντας πως η ήττα της Ν.Δ. στα Τρίκαλα, με τη διαφορά των 7 μονάδων, οφείλεται ως ένα μεγάλο βαθμό στις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι εν λόγω διορισμοί στην “Αγρογή” και όχι μόνο.»
Στη δε Λάρισα βούηξε ο τόπος για τους διορισμούς συγγενών γνωστών αγροτοσυνδικαλιστών, που φαίνεται ότι αμείφθηκαν για το ξεπούλημα του αγώνα των αγροτών και το σπάσιμο των μπλόκων με αυτόν τον τρόπο!
Άξιος ο μισθός τους αλλά τώρα;
Υπενθυμίζεται ότι οι προσλήψεις στην ΑΓΡΟΓΗ είχαν γίνει μ’ έναν μυστηριώδη διαγωνισμό-εξπρές εντός του Αυγούστου, διαγωνισμός τον οποίο είχε καταγγείλει εντός κι εκτός Βουλής το ΠΑΣΟΚ.
Σημειώνεται ότι μέχρι σήμερα κανένας δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των «προσληφθέντων». Αν και αρχικά γινόταν λόγος για 180-200 προσλήψεις, κυκλοφορεί έντονα ότι ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος”.

Πηγές: Ραούλης Βασίλης και Τσουκνίδα

Ντίνος Χριστιανόπουλος

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
(Τα δύο πρώτα, από τα "Ποιήματα", εκδ. Διαγώνιος, Θεσ/νίκη, 1992)
Το τρίτο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κυριακάτικη Αυγή, 1/1/2005)

ΙΘΑΚΗ
Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.
Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.
Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…
Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια
να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.
Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,
που με κρατάει πάντα μακριά.
Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Η ΑΓΚΙΔΑ
Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη,
γυρνούσα από ένα ραντεβού.
"Τι έγινε;" ρώτησε κάποιος στο λεωφορείο.
Κανείς δεν ήξερε. Είδαμε χωροφύλακες
μα δε διακρίναμε τίποτε άλλο.
Πέρασαν τρία χρόνια. Ξανακύλησα
στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά.
'Ομως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί
σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει:
άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά,
άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα,
κι εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια.



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ SCHOOLIGANS
......
«Περάστε... καθίστε...». Στο τραπεζάκι είχε ήδη βάλει δυο ποτήρια νερό και δύο πιατάκια γλυκό βύσσινο. Την πρώτη ερώτηση την έκανε εκείνος. «Τι περιοδικό βγάζετε;»
Να, δείτε το τελευταίο τεύχος. Έχουμε αφιέρωμα στο γκράφιτι.
(το ξεφυλλίζει) Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ ωραίο βιβλίο ενός Ανδριανάκη. Γράφει όχι μόνο για τα γκράφιτι, αλλά και για τα... πώς τα λένε... τα στένσιλς.
Ξέρετε τα στένσιλς;
Πώς δεν τα ξέρω! Εδώ δίπλα σ' έναν τοίχο της γειτονιάς υπάρχει ένα θαυμάσιο στένσιλ. Δείχνει κάποιον που τον παίρνει τσιμπούκι. Κι εμείς το βλέπουμε κάθε πρωί -θέλουμε, δε θέλουμε! (γέλια) ...Αλλά είναι πολύ καλά σχεδιασμένο, καταπληκτικό!
......
Ήσασταν παιδί συνεσταλμένο;
Ου, πάρα πολύ συνεσταλμένο. Αυτά τα παιδιά να φοβάσαι! Ξέρουν πιο πολλά από αυτά που δείχνει η φάτσα τους.
......
Είχατε επίγνωση και της ομοφυλοφιλίας σας;
Ναι, βέβαια. Δεν τολμούσα φυσικά να το πω σε κανέναν. Ήταν «η επιθυμία που δεν τολμά να πει τ' όνομά της» -έτσι το λέγαν οι παλιοί. Το ένιωθα όμως, το ζούσα. Δεν είχα απλώς επίγνωση, αλλά επιμονή. Να επιμένω σ' αυτό το πράγμα, όταν ήταν κάτι σαν τον σατανά που τον αποτάσσονται όλοι οι άλλοι.
......
Γιατί πιστεύετε ότι προκαλούν τόσες αντιδράσεις τα γραπτά σας;
Είναι οι άνθρωποι! Όπως λέει κι ο Καρυωτάκης «Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς / μπορούνε με χίλιους τρόπους / Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής / όταν ακούσεις ανθρώπους»... Λοιπόν, άμα θέλουν να σου τρίψουν τη μούρη, υπάρχουν χίλιοι τρόποι. Η ηγεσία των κατηχητικών και η ηγεσία των μπάτσων ήταν δύο μόνο από τις ομάδες που τους ενοχλούσε η ύπαρξή μου. Υπάρχουν κι άλλοι. Πρώτα-πρώτα οι εθνικόφρονες... Εσείς δεν μπορείτε να φανταστείτε τι θα πει εθνικόφρονες.
Πώς δεν μπορούμε! Υπάρχει μια οργάνωση, η Χρυσή Αυγή. Την ξέρετε;
Βέβαια την ξέρω. Πολύ καλά παιδάκια... Περί τις τριάντα φορές με έχουν βρίσει πατόκορφα.
Οι Χρυσαυγίτες;
Βεβαίως! Φαρδιά-πλατιά με τις υπογραφές τους. Κι όχι ανώνυμα στελέχη, αλλά οι μεγάλοι. Τώρα είναι ένας Καρατζαφέρης, ο οποίος με έχει περιλούσει αρκετές φορές. Κι ούτε που τον ξέρω.
......
Γιατί σας βρίζουν;
Για ό,τι θες.... Αυτό που εσείς ταπεινά είπατε «ομοφυλόφιλος», αυτοί το 'χουν κάνει παντιέρα που κραδαίνουν κάθε φορά. Και γι' αυτούς είμαι και κάτι ακόμα χειρότερο: Εβραιόφιλος (επειδή συμπαθώ τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ήταν άνθρωποι φουκαράδες και κυνηγημένοι). Και βέβαια μου καταλογίζουν ότι έχω βρίσει τον Μεγαλέξανδρο σ' ένα διήγημά μου.
Δεν εκτιμάτε τον Μεγαλέξανδρο;
Πώς! Όσο δε φαντάζεσαι! Αλλά τι; Επειδή τον εκτιμώ, σημαίνει ότι δεν μπορώ και να τον βρίσω; Επρόκειτο για έναν κυρίαρχο της οικουμένης και, όπως ξέρεις, όλοι αυτοί οι κυρίαρχοι δεν το κάνουν και με το σταυρό στο χέρι -σφάζουν και μερικά εκατομμύρια.
......
Πόσα ποιήματα έχετε γράψει;
320. Αλλά τα μισά απ' αυτά είναι δύο στίχοι το καθένα. Άντε τώρα εσύ να χτίσεις ποιητικό έργο με δύο στιχάκια!
Πόσα από τα 320 πιστεύετε ότι θα διασωθούν;
Νομίζω όλα, διότι έχουν περάσει και καμιά τριανταριά σουρωτήρια. Το θέμα είναι ότι είμαι ολιγογράφος. Έχω πετάξει πάρα πολλά.
Όπως κι ο Καβάφης...
Ο Καβάφης είχε πετάξει 180 ποιήματα, που ενώ αυτός τα θεωρούσε σαβούρες, ήρθαν οι φιλόλογοι -η μεγάλη μάστιγα της νεοελληνικής λογοτεχνίας- τα βρήκαν πολύ σπουδαία και τα πρόσθεσαν μαζί με τα καλά.
Εσείς θεωρείτε τον Καβάφη τον μεγαλύτερο Έλληνα ποιητή;
Ε, τώρα μη λέμε κοινοτοπίες! Το έχει παραδεχτεί όλη η υφήλιος και θ' αρχίσουμε εμείς να κρίνουμε αν είναι ή όχι; Βεβαίως και είναι! Ξέρεις εσύ κανέναν μεγαλύτερο;
Ο Σολωμός;
Ο Σολωμός είναι λίγο μεγαλύτερος απ' τον Καβάφη αλλά λίγο κατώτερος σε απόδοση. Ο Σολωμός ήταν ιταλομαθής, δεν ήξερε καλά-καλά τα ελληνικά και καθώς ήταν τελειομανής δεν ολοκλήρωσε τίποτα. Όλα του τα ποιήματα είναι μισά -σχεδόν ερείπια- και μερικά έχουν και πολλές αδυναμίες.
Ενώ του Καβάφη δεν έχουν;
Τίποτα! Όσο κι αν ψάξεις, δεν θα βρεις. Αλλά ο Σολωμός δεν παύει να είναι καλύτερος απ' τον Καβάφη έστω και μ' αυτόν τον αποσπασματικό χαρακτήρα. Εγώ έχω βγάλει ολόκληρο βιβλίο για τον Σολωμό, όπου εκεί λέω ότι το καλύτερο ελληνικό ποίημα είναι οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», κι ας είναι ένα μάτσο ερείπια.
Μετά απ' αυτούς τους δύο ποιητές;
Δεν υπάρχει κανείς!
Ο Σεφέρης κι ο Ελύτης;
Αυτοί απλώς βούτηξαν το Νόμπελ. Αυτό είναι απλώς θέμα καπατσοσύνης, δεν είναι θέμα ποιότητας και αξίας. Ήδη πέφτουν και σιγά-σιγά θα πέσουν ακόμα περισσότερο.
......
Έχουμε εδώ μαζί μας το βιβλίο Λογοτεχνίας της Τρίτης Λυκείου...
Εγώ το λέω της Τρίτης Καβλυκείου!... Είναι η κατεξοχήν ηλικία που καβλώνουν τα παιδιά.
Ωραία, της Τρίτης Καβλυκείου. Το ξέρετε ότι έχει συμπεριληφθεί και ένα δικό σας ποίημα, ο «Δημάς»;
Αυτό έγινε εν αγνοία μου. Δεν έπρεπε να το κάνουν. Είχα στείλει επιστολή στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να μη συμπεριλάβει ποιήματά μου, διότι τα θεωρώ ανήθικα και θα βλάψουν τους νέους. Παρ' όλα αυτά το συμπεριέλαβαν.
Γιατί είναι ανήθικο ποίημα ο «Δημάς»;
Ακούστε, ο Δημάς ήταν ένας μαθητής του Αποστόλου Παύλου. Καλώς ή κακώς κάποτε τον απαράτησε και πήγε κι έγινε του κόσμου τούτου. Δηλαδή από κει που ήταν πιστός χριστιανός, άρχισε να κουνιέται στα μπαράκια (τα μπαράκια είναι δική μου επέμβαση -ο Απόστολος Παύλος δε λέει τίποτα). Αν αυτό όμως είναι γαργαλιστικό, παρακάτω έχει χειρότερα! Τον εμφανίζω ως μπάτσο! Ενδεχομένως του δίνω και κάτι απ' τις δικές μου κάβλες. Τι σημαίνει, ας πούμε, ότι ο Δημάς κυκλοφορεί με το περίστροφο στα δεξιά;
......
Ποια είναι η γνώμη σας για τον Aπόστολο Παύλο;
E, είναι λίγο μυστήριο πρόσωπο... Είναι ο μόνος που καταδικάζει την ομοφυλοφιλία. O Xριστός ποτέ δε μίλησε εναντίον της ομοφυλοφιλίας. Ήταν τόσο ταπεινός, που πολλές φορές έκανε παρέα με πουτάνες. Είχε ένα λόγο κατανόησης για όλους. Αντίθετα, ο Απόστολος Παύλος ήταν Φαρισαίος. Κουβαλούσε μέσα του όλη την ιουδαϊκή σκληρότητα του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης. Γι' αυτό και χτυπάει αγρίως τις ομοφυλόφιλες πράξεις. Πιστεύω, λοιπόν, ότι ορισμένα χωρία του Αποστόλου Παύλου πρέπει να αναθεωρηθούν. Δεν έχουν σχέση με τον λόγο του Χριστού.
......
Εφημερίδες διαβάζετε;
Ούτε. Λίγα βιβλία μόνο διαβάζω και πότε-πότε, πολύ αραιά πλέον, γράφω. Ουσιαστικά έχω ξοφλήσει.
Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν και στα ογδόντα τους...
Και λοιπόν; Ο Ρίτσος μέχρι που ξεψυχούσε έγραφε. Αν δεν έγραφε τριάντα ποιήματα τη βραδιά, θα έσκαγε! Μη μου πείτε τώρα ότι αυτά είναι σοβαρά πράγματα...
Ψηφίζετε;
Βεβαιότατα. Πάντα λευκό! Μα ξέρετε εσείς κανέναν πολιτικό της προκοπής; Όλοι βρωμεροί είναι. Από την άποψη αυτή δεν ντρέπομαι να πω ότι είμαι αναρχικός.
......
Τη σημερινή νεολαία την ξέρετε καθόλου; Έχετε καμιά επαφή;
Τι να σας πω; Περνούσα προχτές από την παραλία και είδα μερικούς νεαρούς που είχαν τα πόδια τους επάνω στην καρέκλα και ξύναν τ' αρχίδια τους. Κι ενώ τα έξυναν εμφανώς, λένε σε μια γκαρσόνα «φέρε μας ένα φραπέ!». Αλίμονο, λείπει το φιλότιμο! Αλλά έχω μια μεγάλη παρηγοριά. Για ποια νεολαία μιλάμε; Και με ποιο δικαίωμα μιλάμε για τη νεολαία σαν σύνολο; Μπορείς να ξέρεις πόσοι νεαροί είναι κρυμμένοι σ' ένα δωμάτιο, δεν ξύνουν τ' αρχίδια τους και είναι πάρα πολύ σεμνοί; Δεν μπορείς!
Εμείς παίρνουμε πολλά γράμματα από τέτοια παιδιά. Mας λένε ότι νιώθουν μόνα. Τι συμβουλή θα τους δίνατε;
Τίποτα! Να συνεχίσουν τον μονήρη βίο. Θα τους βγει σε καλό.
Θέλουν όμως ν' αγαπήσουν και ν' αγαπηθούν! Δε θέλουν να συνεχίσουν να μένουν μόνα!
Μα το ένα δεν αίρει το άλλο. Δεν χρειάζεται να βγαίνεις με θορυβώδεις παρέες και να λες ότι είσαι μοντέρνος ή αναρχικός. Τίποτα να μην είσαι! Μόλις βάζεις ταμπέλα, αμέσως αυτοεξευτελίζεσαι. Τα παιδιά αυτά λοιπόν κάνουν καλά τη δουλειά τους, κάθονται σ' ένα γραφείο, διαβάζουν, γράφουν, ακούν μουσική -είναι ό,τι καλύτερο. Και θα έρθει κι ο έρωτας.
......
Τι είναι το πιο προσβλητικό που σας έχουν πει;
Μου 'χουν πει τόσα πολλά που δεν ιδρώνει πια το αυτί μου με τίποτα. Οι εχθροί, όσο πιο πολύ ταλέντο βλέπουν να έχεις, τόσο λυσσιάζουν να σε φάνε. Δεν ξέρεις οι ομότεχνοι τι φίδια κολοβά είναι!
Είστε εκδικητικός άνθρωπος;
Στην αρχή λέω να τους τρίψω λιγάκι τη μούρη. Μετά μού περνάει.
Η ποίηση είναι κι ένα είδος εκδίκησης;
Μόνο η ποιότητά της μπορεί να εκδικηθεί. Από την άποψη αυτή, νομίζω ότι ναι, συνεχώς εκδικούμαι.
......
Στα πάρκα δεν ριψοκινδυνεύατε;
Ποια πάρκα;
Όταν τη νύχτα κυνηγούσατε τον έρωτα στα πάρκα!
Έχεις μια μορφή αφέλειας που τη βλέπω πολλές φορές στις ερωτήσεις σου. Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο πολυποίκιλη είναι η ζωή. Αυτά που λες εσύ «πάρκα»...
... δεν το λέω υποτιμητικά...
Το ξέρω. Ίσα-ίσα μιλούμε με ειλικρίνεια - να μασάμε τα λόγια μας τώρα; Τα πάρκα είναι επικίνδυνα (ή μάλλον ήταν, γιατί τώρα πια έχουν νεκρώσει) μετά τις 11 το βράδυ. Όσοι μάλιστα μένανε και μετά τις 2, μπορεί να βρίσκονταν το πρωί με καμιά μαχαιριά. Εγώ όμως ήμουν αθώο αγγελούδι. Όταν έφευγα από το σπίτι, ο ήλιος δεν είχε δύσει ακόμα. Και κατά η ώρα 10 επέστρεφα. Επομένως δεν έχω ζήσει ούτε για αστείο τον πιο έντονο και οδυνηρό ρυθμό του πάρκου.
......
Απωθημένα έχετε;
Ε, πώς δεν έχω; Όλη η ποίησή μου είναι ένα απωθημένο πράγμα.
Είστε εθισμένος σε κάτι; Ας πούμε, καπνίζετε; Πίνετε;
Εγώ; Μα όταν σου είπα πριν ότι είμαι αγγελούδι, εσύ χαμογελούσες και δεν εννοούσες να το πιστέψεις... Ουδέποτε κάπνισα στη ζωή μου και ουδέποτε ήπια ποτό.
Χασίς;
(γελάει) Κάποτε τραγουδούσα κάτι χασικλίδικα του Τσιτσάνη και έρχεται μια κυρία και μου λέει: «Κύριε Χριστιανόπουλε, δεν φανταζόμουν ότι κι εσείς είστε μέσα στα ναρκωτικά». Και της λέω: «Κυρία μου, πέσατε διάνα. Δεν τα 'χω δει καν!». «Αδύνατον!» μου λέει. «Καλά», της λέω, «φύγετε με το αδύνατον».
Θα θέλατε να γραφτεί κάτι πάνω από τον τάφο σας;
Όχι. Αυτά τα καμώματα του Καζαντζάκη δε μ' αρέσουν καθόλου.
Έχετε σκεφτεί καθόλου την κηδεία σας;
Πώς! Κάποτε έλεγα να τους απαγορεύσω τις νεκρολογίες. Μετά λέω «Γιατί να το κάνω; Και πεθαμένος θα παρασταίνω τον φασίστα;». Ας πούνε ό,τι θέλουνε.
Σάμπως εσείς θ' ακούτε!
Έλα ντε!
Ξέρετε τι είναι το Ίντερνετ;
Ξέρω. Μακριά από μένα.
......

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Χριστιανόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατόπιν, εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 ως το 1965. Το 1958 άρχισε την έκδοση του περιοδικού Διαγώνιος, το οποίο και συνέχισε να εκδίδεται ως το 1983, και τον εκδοτικό οίκο Διαγώνιος.
Ποίηση: Εποχή ισχνών αγελάδων (1950), Ποιήματα 1950 – 1955 (1957), Ανυπεράσπιστος καημός (1960), Ποιήματα 1949 – 1960 (1962), Το κορμί και το σαράκι (1964), Ποιήματα 1949 – 1964 (1967), Προάστεια (1969), Ποιήματα, 1949 – 1970 (1974), Μικρά ποιήματα (1975), Μικρά ποιήματα, 1960 – 1978 (1979), Ιστορίες του γλυκού νερού (1980), Το αιώνιο παράπονο (1981), Νέα ποιήματα 1977 – 1981, Νεκρή πιάτσα (1984)
Πεζά: Ιστορική και αισθητική διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού (1961), Έκθεσις βιβλίων περί Θεσσαλονίκης (1962), Η κάτω βόλτα (1963), Δοκίμια, σειρά πρώτη (1965), Στρατής Δούκας (1969), Τα γλυπτά της Νεότερης Θεσσαλονίκης (1969), Στιχάκια του στρατού (1973), Τα πρώτα λογοτεχνικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης 1921 – 1924 (1975), Οι μεταφράσεις του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» του Σολωμού (1978), Λογοτεχνικά περιοδικά που τυπώθηκαν στη Θεσσαλονίκη, 1850 – 1980 (1980), Ρεμπέτες του Ντουνιά (1986), Η ποίηση στη Θεσσαλονίκη από το 1913 έως το 1940 (1986), Με τέχνη και με πάθος (1988), Συμπληρώνοντας τα κενά (1988)

ΠΗΓΕΣ, ΚΛΠ
1. Τα ποιήματα από το Sarantakos.com
2. Συνέντευξη στο Schooligans.gr
3. Βιογραφικό από Wikipedia