Εμφύλιος για το "Ψυχή Βαθιά"

ΕΞΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΛΑΓΙΑΣΕΙ, Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΟΜΩΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ
ΖΩΗΡΗ. Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ «ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ», ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ, ΣΕ ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ, ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ...

Το θέμα των δύο αδελφών που σχεδόν από τύχη βρίσκονται να μάχονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, παρόλο που για αρκετούς ιστορικούς είναι είτε τετριμμένο είτε και περιθωριακό, αποτελεί μία στροφή στη μικροϊστορία, η οποία, φαίνεται, είναι της μόδας αυτή την εποχή. Ταυτόχρονα, τα μεγάλα ερωτήματα διχάζουν. Ποιος φταίει για τον Εμφύλιο, αν ο Εμφύλιος ξεκίνησε το 1947, όπως λέει η Αριστερά, ή το 1943, όπως υποστηρίζουν άλλες πλευρές, ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος των ξένων δυνάμεων, ακόμα και το αν οι συνεργάτες των Γερμανών «οφείλουν τη δράση τους στον κομμουνισμό», όπως διατείνονται κάποιοι, ή ποια έκταση έλαβε εντέλει το φαινόμενο του δοσιλογισμού. Επίσης, πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος μεμονωμένων προσώπων, λ.χ. του Νίκου Ζαχαριάδη. Υπάρχουν σχολές σκέψης που αποκαλούνται αναθεωρητικές, άλλες που αυτοαποκαλούνται μετα-αναθεωρητικές, απόψεις «αριστερές», «δεξιές» και ενδιάμεσες. Γεγονός είναι ένα: τα τελευταία είκοσι χρόνια το τοπίο στην ιστοριογραφία του Εμφυλίου έχει αλλάξει ριζικά. Και η συζήτηση, με συχνά αθώες αποχρώσεις που όμως κρύβουν βαθιές ιδεολογικές διαφορές, είναι πιο ζωντανή, ίσως και πιο δημιουργική από ποτέ.

Σύγκρουση δύο κόσμων
«Η ιστορία του Εμφυλίου σήμερα, πράγματι, διαβάζεται διαφορετικά», λέει στο «Βιβλιοδρόμιο» ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αντώνης Λιάκος. «Αλλά θα πρέπει να ορίσουμε τι περιλαμβάνουμε στον όρο "Εμφύλιος Πόλεμος". Υπάρχουν δύο αντιλήψεις. Σύμφωνα με την πρώτη, η Κατοχή είναι τριπλό γεγονός: αντίσταση αλλά και εξέγερση κατά των κοινωνικών δομών και εμφύλιος πόλεμος. Οπότε ο Εμφύλιος αρχίζει το 1943 και τελειώνει το 1949 με διάφορες φάσεις. Σύμφωνα με τη δεύτερη, ο Εμφύλιος αρχίζει το 1947 και τελειώνει το 1949. Είναι άποψη μάλλον παρωχημένη. Βλέπει τα πράγματα από την κορυφή, ως μία στρατιωτική σύγκρουση και όχι ως κοινωνικό γεγονός. Η εθνική συμφιλίωση της Μεταπολίτευσης αγιοποίησε την Αντίσταση και δαιμονοποίησε τον Εμφύλιο. Σήμερα βλέπουμε την ιστορία περισσότερο διαφοροποιημένα, μέσα από τις τοπικές συγκρούσεις. Το 1943-44 εμφύλιες συγκρούσεις διεξήχθησαν και στις πόλεις με τη μορφή τρομοκρατίας ή ακήρυκτου πολέμου. Αλλά στην περίοδο 1947-1949 οι πόλεις ήταν απούσες. Οι συγκρούσεις περιορίστηκαν στην ύπαιθρο, κυρίως στον κεντρικό ορεινό όγκο της χώρας και στη Βόρεια Ελλάδα, όπου έγιναν και βίαιες στρατολογήσεις ανάμεσα στον πληθυσμό. Αρκεί όμως να μη χάνουμε από τα μάτια μας ότι υπήρξε ένα κεντρικό διακύβευμα, μια σύγκρουση δύο κόσμων που υπερέβαινε τα όρια της Ελλάδας...».

Ο πολιτικός επιστήμονας (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας) Νίκος Μαραντζίδης, που μαζί με τον Στάθη Καλύβα διεκδίκησαν το ρόλο του εκφραστή ενός «νέου κύματος» στην ιστοριογραφία του ΄40 - αλλά και που κατηγορήθηκαν γι’ αυτό -, θεωρεί ότι υπάρχουν θέματα που παραμένουν ταμπού. «Υπάρχει διάχυση της βίας από όλες τις πλευρές σε όλη τη δεκαετία. Η έρευνα δείχνει ότι η σύγκρουση υπήρξε ανελέητη. Η δυσκολία έγκειται στο να αντιληφθούμε την πολυπλοκότητα που έχει διαστάσεις διεθνείς, εσωτερικές και στενά τοπικές», αναφέρει. «Είδα βουλευτή, βγαίνοντας από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη, να μιλά για "μάθημα Ιστορίας". Το βρήκα διασκεδαστικό αλλά και προβληματικό. Ο κίνδυνος, σε μια κοινωνία που διατείνεται ότι μαθαίνει Ιστορία από μια ταινία, είναι οι τρομακτικές σχηματοποιήσεις, συνήθως στη λογική τού "να ενώσουμε και να μη διχάσουμε", λες και κινδυνεύει η δημοκρατία αν διχαστείς σε ένα θέμα», λέει. «Ο δοσιλογισμός», συμπληρώνει, «είναι λ.χ. ένα παράδειγμα θέματος που σοκάρει. Ο αριθμός των συνεργατών είναι τόσο μεγάλος που ενδεχομένως υπερβαίνει τον αριθμό των αντιστασιακών. Η ιστορική επιστήμη το αντιλαμβάνεται, η κοινωνία δεν θέλει να το αποδεχθεί».

Η λεγόμενη «εξίσωση μαύρης και κόκκινης βίας», «δεν έχει πια νόημα ούτε ως ερώτημα», κατά τον Αντώνη Λιάκο, ο οποίος ωστόσο διευκρινίζει: «Υπάρχει μια τάση απενοχοποίησης των συνεργατών των Γερμανών. Ο πυρήνας του αναθεωρητισμού διεθνώς απενοχοποιεί τον ναζισμό βλέποντάς τον ως αντίδραση στον κομμουνισμό. Το ελληνικό αντίστοιχο είναι ότι οι συνεργάτες των Γερμανών οφείλουν τη δράση τους στην απειλή των κομμουνιστών. Η αμυντική αριστερή αντίληψη βλέπει προδότες και πατριώτες. Σήμερα δεν έχει νόημα ούτε να καταδικάσουμε ούτε να απολογηθούμε. Ζούμε σε μια άλλη εποχή, με άλλα διακυβεύματα».

Και ταυτόχρονα, δεν διστάζει να μιλήσει για εμφάνιση «μιας αναθεωρητικής τάσης που ενώ διαφημίζει μια νέα ματιά, επιστρέφει στην παλιά ψυχροπολεμική ερμηνεία, και ακόμη διακρίνεται για ατόφιο εμπειρισμό και μια κάποια προχειρότητα, ακόμη και λαθροχειρία, στην έρευνα και στις δημοσιεύσεις της». Ταυτόχρονα όμως ασκεί κριτική και στην «αποστεωμένη», όπως λέει, «αντίδραση μερίδας της Αριστεράς, που βλέπει τον Εμφύλιο με τα γυαλιά μιας ιστορίας που κινείται μόνο με αποφάσεις από τα πάνω, που περιορίζει τον Εμφύλιο στα 1947-1949 ενώ την Κατοχή την βλέπει αποκλειστικά ως αντίσταση, χωρίς χαρακτήρα αμφισβήτησης των κοινωνικών δομών, χωρίς ενδελεχή κοινωνική σύγκρουση».

Υπάρχουν πάντως και σημεία σύγκλισης. «Μία από τις πλέον τραγικές διαστάσεις του Εμφυλίου είναι οι μετακινήσεις παιδιών», λέει ο Νίκος Μαραντζίδης. «Η αμφίπλευρη χρησιμοποίησή τους σε ένα παιχνίδι στρατηγικής. Μόνο στη δεύτερη φάση, στο εξωτερικό και στις παιδουπόλεις, αντιμετωπίζονται τα παιδιά με όρους ανθρωπιστικούς. Αλλά στην πρώτη, προτεραιότητα όλων ήταν να μη δώσουν πάτημα στον αντίπαλο».

«Η έννοια του παιδομαζώματος, είχε στοιχειώσει», λέει ο Αντώνης Λιάκος. «Τώρα μιλάμε για μεταφορές παιδιών και από τους μεν και από τους δε. Περιγράφουμε επίσης μία περισσότερο σωματοποιημένη παρά ιδεολογικοποιημένη ιστορία, εστιάζοντας στην πείνα και τις κακουχίες που πέρασαν ένοπλοι, έγκλειστοι, αλλά και γενικότερα οι πληθυσμοί. Αλλά αν χάσουμε τη ματιά από τη συνολική σύγκρουση δεν καταλαβαίνουμε γιατί έγιναν όλα αυτά. Αν χάσουμε τη μικροϊστορία δεν βλέπουμε την εμπειρία των απλών ανθρώπων».

«Υπάρχει ένα είδος απόστασης ανάμεσα στην επιστημονική έρευνα και αυτό που θα λέγαμε δημόσια ιστορία και συλλογική αντίληψη για τον Εμφύλιο, όπως αποτυπώνεται στα Μedia (τηλεοπτικές παρουσιάσεις, κινηματογράφος κ.λ.π.)», συμπληρώνει ο Νίκος Μαραντζίδης. «Σε επίπεδο επιστήμης, τα τελευταία 20 χρόνια υπάρχει εμβάθυνση και πολυπλοκότερη ανάγνωση της δεκαετίας του ΄40 γιατί και νέα εργαλεία και νέες οπτικές έχουμε: σημειώνω τη μελέτη κοινωνικών υποκειμένων όπως οι γυναίκες και οι μειονότητες».
_________________

Μανώλης Πιμπλής - ΤΑ ΝΕΑ, 24/10/09

Ο Λαπαθιώτης και η Αριστερά

Στις 18 Οκτωβρίου 2009 η κυριακάτικη ΑΥΓΗ δημοσίευσε το άρθρο: “Ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης και το κομμουνιστικό κίνημα: ένα άγνωστο ντοκουμέντο”. Το παραπάνω άρθρο το βρήκα και το πρωτοδιάβασα στο εξαιρετικό blog "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία" του Νίκου Σαραντάκου που ειδικεύεται σε θέματα σχετικά με τη Γλώσα, τη Λογοτεχνία, κλπ. Από εκεί, λοιπόν, το ξεσηκώνω για σας, χωρίς καμία αλλαγή...

....................

Τα τελευταία χρόνια έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για τον “καταραμένο” ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, με επανεκδόσεις του ποιητικού του έργου, δεκάδες μελοποιήσεις ποιημάτων του (ο ερευνητής Β. Ψαραδάκης έχει καταμετρήσει 54 μελοποιήσεις!), με αρκετά βιβλία και μία ταινία αφιερωμένα στη ζωή του, στο “έμψυχο ποίημα” του Λαπαθιώτη. Το αξιοπερίεργο είναι ότι αυτό γίνεται ενώ έχουν φύγει από τη ζωή όσοι γνώρισαν προσωπικά τον ποιητή· δηλαδή, φορείς της ανακάλυψης του Λαπαθιώτη είναι κατά κύριο λόγο νεότεροι μελετητές, που γεννήθηκαν μετά την αυτοκτονία του τον Γενάρη του 1944.

Μια παράμετρος που προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η σχέση του Λαπαθιώτη με το κομμουνιστικό κίνημα. Σύμφωνα με τις περισσότερες βιογραφίες του, ο Λαπαθιώτης, αρχικά ένθερμος βενιζελικός (συμμετείχε, όπως και ο πατέρας του συνταγματάρχης Λεων. Λαπαθιώτης, στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας), βαθμιαία προσέγγισε τους κομμουνιστές στα μέσα της δεκαετίας του 1920· πολλοί αναφέρουν ως πρώτη εκδήλωση αυτής της προσέγγισης την ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύει ο Λαπαθιώτης στον Ριζοσπάστη τον Αύγουστο του 1927, και με την οποία ζητεί από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών να τον διαγράψει από το ορθόδοξο ποίμνιο. Στη συνέχεια, το 1929, ο Λαπαθιώτης ήρθε σε οξύτατη σύγκρουση (μέσα από τις στήλες του λαϊκού Μπουκέτου) με τον φίλο του Χ. Παπαντωνίου, με αφορμή μια περιφρονητική φράση του τελευταίου για τον κομμουνισμό και για τα έργα του κομμουνιστή συγγραφέα Κ. Παρορίτη. Το 1932 ο Λαπαθιώτης δημοσιεύει στο αριστερό περιοδικό Νέοι Πρωτοπόροι το πεζό τραγούδι “Τραγούδι για το ξύπνημα του προλεταριάτου“. Τέλος, το 1943, σύμφωνα με πληροφορίες που πρώτος ο Τάσος Βουρνάς κατέθεσε προδικτατορικά στην Αυγή, ο Λαπαθιώτης συνδέθηκε με τους αντάρτες του εφεδρικού ΕΛΑΣ και τους χάρισε τα όπλα του πατέρα του.

Η συμπάθειά του προς τον κομμουνισμό φαίνεται και σε πολλούς στοχασμούς που κατέγραφε κατά καιρούς και που έχουν βρεθεί στα χαρτιά του, όπως: “Η κομμουνιστική κοινωνία είναι το τελευταίο ατού της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας. Αν αποτύχει και σ’ αυτό, δεν της μένει παρά να επιστρέψει στο σκοτάδι και την αποκτήνωση” (γράφτηκε στις 23.11.1932).

Σε πολλές βιογραφίες του Λαπαθιώτη αναφέρεται ως πρώτη χρονολογικά ένδειξη προσέγγισης με την Αριστερά το ότι δημοσίευσε το ποίημά του “Κραυγή” στον Ριζοσπάστη (της Θεσσαλονίκης) το 1916. Το γεγονός αληθεύει, παρουσιάζεται όμως παραπλανητικά. Το 1916 ο Λαπαθιώτης ήταν βενιζελικός και ανταντόφιλος (ακριβέστερα: γαλλόφιλος), ενώ ο Ριζοσπάστης της Θεσσαλονίκης (λεγόταν έτσι διότι εκδιδόταν, επί Διχασμού, στο κράτος της Θεσσαλονίκης) ήταν απλώς μια αριστερή βενιζελική εφημερίδα. Άλλωστε, το ίδιο το ποίημα δεν έχει καμιά σχέση με τον σοσιαλισμό. Ξεκινάει “Γαλλία, Γαλλία — χαρά της Οικουμένης” και είναι μια έκκληση προς τη Γαλλία “να ρθει να μας λυτρώσει” γιατί “μας έπνιξαν οι Πρώσσοι”. Επομένως, η δημοσίευση του 1916 δεν έχει καμιά σχέση με την προσέγγιση του Λαπαθιώτη στις ιδέες του σοσιαλισμού.

Υπάρχει όμως ένα άλλο ντοκουμέντο που δείχνει πως ο Λαπαθιώτης είχε πλησιάσει το κομμουνιστικό κίνημα πολύ νωρίτερα από το 1927. Πρόκειται για μια επιστολή του στον Ριζοσπάστη από το 1921, η οποία περιέργως έχει, μέχρι στιγμής, ξεφύγει από όλους τους μελετητές του ποιητή. Σ’ αυτή την επιστολή, ο Λαπαθιώτης δηλώνει απερίφραστα (”γυμνά, χωρίς προσχήματα”, λέει) ότι ανήκει στις τάξεις των στρατιωτών που παλεύουν για τον Σκοπό.

Συγκεκριμένα, η επιστολή δημοσιεύτηκε την Κυριακή 13 Ιουνίου 1921. Προτάσσεται εισαγωγή από τη σύνταξη του Ριζοσπάστη, που έχει κι αυτή το ενδιαφέρον της:

Ο αγών μας και οι διανοούμενοι

Ελάβαμεν και ευχαρίστως δημοσιεύομεν την κατωτέρω επιστολήν του λογίου και ποιητού κ. Ν. Λαπαθιώτη. Όταν μέσα εις την κρίσιν που διέρχεται το κίνημά μας εις την Ελλάδα, λόγω της αγρίας τρομοκρατίας των κυβερνώντων και ο κάθε κομμουνιστής απειλείται από την φυλακήν και την εξορίαν, άνθρωποι της σκέψεως αισθάνονται την όρεξιν και το σθένος να συναντήσουν τας τύχας των με την ιδικήν μας· όταν μέσα εις τον πατριωτικόν υστερισμόν που παρασύρει και μέσα εις τον κομματικόν βούρκον που λερώνει, άνθρωποι της σκέψεως ημπορούν να εξαρθούν επάνω από το πάθος, επάνω από τον βούρκον, για να ιδούν την αλήθεια και να την διακηρύξουν, οι άνθρωποι αυτοί είναι πάντα ευπρόσδεκτοι εις τον αγώνα μας. Όσοι άνθρωποι του πνεύματος από τα ίδια εμφορούνται αισθήματα και ιδανικά ας τους μιμηθούν. Ο αγών μας έχει ανάγκην από την ενίσχυσίν των.

Καλέ μου “Ριζοσπάστη”,

Σε παρακολουθώ ολοένα, και με πιστήν συμπάθειαν απ’ τον καιρό που παρουσιάσθης κι εγκαινίασες την φλογεράν πολεμικήν σου εναντίον της κοινωνικής αθλιότητος και της βλακείας που μας περικυκλώνει. Σε θεωρούσα πάντα σαν έναν τίμιον φίλον κι ένα εντευκτήριον μαζί κοινόν όλων εκείνων των ανθρώπων που ζουν πνευματικά και θέλουν την διάνοιάν των υπεράνω των καθημερινοτήτων, λυπημένος που δε μπόρεσα ως τα τώρα ν’ αναμιχθώ ενεργότερα στην δράσιν σου.

Κάθε μέρα όμως που περνά βλέπω πως τα πράγματα βαδίζουν ραγδαιότερα και πλέον επιτακτικά. Εκείνο που προχθές ήταν μια ευγενική διάθεσις και χθες μια ωραία προσπάθεια σήμερα πλέον αποβαίνει μια ανάγκη σιδηρά· όπως κι αν κάμωμε, προς οποιοδήποτε δρόμο και αν στραφούμε, το ίδιο πρόβλημα προβάλλει απ’ όλες τις μεριές και μας ζητεί μίαν λύσιν.

Οποθενδήποτε και αν ορμώμεθα –οι μεν από την φυσικήν πνευματικήν ευγένειάν τους, οι δε από την άμεσον ανάγκην της λυτρώσεως– σήμερα συναντώμεθα όλοι επί ταυτόν· ο Σκοπός επείγει.

Μ’ αυτό το γράμμα θέλω να σου διαπιστώσω, ότι ανήκω ολόψυχα στας τάξεις των θερμών στρατιωτών σου, πρώτη φορά γυμνά χωρίς προσχήματα σ’ εκείνους που παλαίουν για τον σκοπόν.

Με την ελπίδα πως θα ‘ρθεί μια μέρα καθώς όλοι να χρησιμοποιηθώ επίσης στον Αγώνα.

Σε χαιρετώ με το μέτωπο ψηλά

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

Η εισαγωγή είναι ανυπόγραφη, από το ύφος όμως στοιχηματίζω πως είναι γραμμένη από τον Θεόδωρο Λασκαρίδη, αρχισυντάκτη του Ριζοσπάστη. Ο Λασκαρίδης συμμετείχε, όπως και ο Λαπαθιώτης, στις δραστηριότητες της “Καλλιτεχνικής Συντροφιάς”, μιας κίνησης νεωτεριστών και προοδευτικών λογοτεχνών με αξιόλογη δραστηριότητα εκείνην ακριβώς την περίοδο, ενώ σύμφωνα με τη μαρτυρία του Π. Γλέζου (στη Νέα Εστία) συνδεόταν φιλικά με τον Λαπαθιώτη.

Ο Λασκαρίδης είναι μια άλλη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλλά εντελώς άγνωστη περίπτωση. Έλληνας της Βουλγαρίας, από πλούσια οικογένεια, επιστρατεύθηκε από τους Βούλγαρους στο μακεδονικό μέτωπο το 1916, αλλά στη μάχη του Καϊμακτσαλάν αυτομόλησε στους Σέρβους, οι οποίοι τον έκλεισαν σε στρατόπεδο αιχμαλώτων. Με χίλια βάσανα δραπέτευσε και ήρθε στην Αθήνα, όπου έγινε συντάκτης (το 1918) και αργότερα αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Είχε όμως βαθιά ψυχικά τραύματα από τον πόλεμο και, ύστερα από δυο αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας, έβαλε τελικά τέρμα στη ζωή του τον Δεκέμβριο του 1921 με μια σφαίρα στον κρόταφο.

Το 1920 ο Λασκαρίδης δημοσίευσε στον Ριζοσπάστη μια σειρά αντιπολεμικά διηγήματα τα οποία απέδιδε στον Βούλγαρο συγγραφέα Σλαβέικοφ, τέχνασμα που αποκάλυψε λίγο αργότερα από τις στήλες του Νουμά. Τα διηγήματα αυτά, που η έκδοσή τους σε βιβλίο είχε αναγγελθεί από τότε αλλά τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, πρόκειται να εκδοθούν στο άμεσο μέλλον, σε δική μου επιμέλεια, από τις εκδόσεις Διάπυρον.

Έτσι θα εξοφληθεί ένα χρέος στον πρώτο αντιπολεμικό συγγραφέα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Όσο για τον Λαπαθιώτη, το διάσπαρτο σε κάθε λογής περιοδικά έργο του θα μπορούσε να γεμίσει πολλούς τόμους. Καιρός είναι να αρχίσουμε να εξοφλούμε και αυτό το χρέος.

Πρώτη Δημοσίευση: ΑΥΓΗ, 18/10/2009
Πηγή Αναδημοσίευσης: Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Τέρμα με τα stage

Άλλοι τα προφέρουν «στέητζ» και άλλοι αρέσκονται με την δέουσα προφορά να τα ονομάζουν «στάζ». Σύντομα η διχογνωμία δεν θα έχει κανένα νόημα γιατί η κυβέρνηση λέει: Τέρμα τα προγράμματα Stage… Η απόφαση είναι «πράξη δικαιοσύνης» απέναντι στα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη: είτε επί της Ιπποκράτους, είτε επί της οδού Ρηγίλλης… Δεν θα έχουν ανάγκη να προσκυνάνε κανένα βουλευτή και δεν θα ξεφτιλίζονται με κομματικές υποταγές και υποθήκευση της ψήφου τους.

Κάθε φορά που το Δημόσιο θα έχει ανάγκη σε προσωπικό, οι προσλήψεις θα γίνονται από το ΑΣΕΠ, που σαν ανεξάρτητη αρχή διασφαλίζει καθαρές διαδικασίες και δίκαιες επιλογές. Τώρα, αν θα υπάρξουν προβλήματα και δυσλειτουργίες μετά την αποχώρηση των εργαζομένων με Stage (επειδή καλύπτουν πραγματικές ανάγκες), αυτό είναι ζήτημα που θα το λύσει η κυβέρνηση και πιστεύω ότι θα το κάνει με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο. Αν πάλι δημιουργηθούν τίποτα στερητικά σύνδρομα σχετικά με την μέτρηση της…Ανεργίας (γνωστής ούσης της νεοδημοκρατικής μεθόδου), ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για το ΠΑΣΟΚ για να σταματήσει τα καραγκιοζιλίκια…

Αυτό όμως που προκαλεί εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι η συμπεριφορά της ΝΔ, ή πιο καλύτερα των διαφόρων υποψηφίων και των διαφόρων ομάδων της… Οι 3 υποψήφιοι αρχηγοί διαγκωνίζονται σε δηλώσεις γύρω από τα Stage και γίνεται φανερό ότι όσο θα διαρκεί ο αγώνας για την πολυθρόνα του αρχηγού, Ντόρα, Σαμαράς και Αβραμόπουλος θα μας προσφέρουν θέαμα και ανθολόγιο δηλώσεων για την έλλειψη ευαισθησίας του ΠΑΣΟΚ και για την αδικία σε βάρος των νέων…

Σε αυτούς προστέθηκε και ο Παυλόπουλος ο οποίος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ για «αναλγησία». Πάντα τεχνίτης στα κροκοδείλια δάκρυα και καλός στα λόγια ο κύριος Πάκης, αλλά εξίσου καλός και σε περίεργες ιδέες και επιλογές (που πλήρωσε βαρύτατα ο Καραμανλής), όπως αυτή των προεκλογικών προσλήψεων μέσω προγραμμάτων Stage. Σε 10 με 12 χιλιάδες υπολογίζεται ο αριθμός των «προσληφθέντων», τους οποίους αποκαλεί θύματα αφού το κάκό ΠΑΣΟΚ ήρθε για να τους διώξει. Όχι ότι δεν είχαν ανάγκη για δουλειά... Ψυχούλες είναι κι αυτές όπως και οι δεκάδες χιλιάδες νέοι που έμειναν απ' έξω μιας και δεν ήταν εκλεκτοί της Ρηγίλλης. Γι' αυτούς ούτε κουβέντα απο τον κύριο Πάκη μας...

Όσο για τη νομιμότητα δεν είναι ανάγκη να την καταρρίψει κανένας ακροδεξιός, εφόσον υπάρχει ο κ. Βερναρδάκης, τέως Διοικητής του ΟΑΕΔ που δηλώνει ότι ήταν πράξη καταχρηστική και με υπεύθυνη την υπουργό κ. Φάνη Πετραλιά! Στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων απάντησε ότι ο ίδιος εκτελούσε εντολές, για να καταλήξει: ««Καλύτερα να ρωτήσετε την ίδια, η οποία έχει «εξαφανιστεί» κιόλας! Καλό είναι να την ανασύρετε από την αφάνεια»!…
Ομορφιές, ε;

Την χαριστική βολή, όμως, στα κροκοδείλια δάκρυα των νεοδημοκρατικών στελεχών για τα Stage και κυρίως στις υποκριτικές δηλώσεις της Ντόρας, δίνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που ευθαρσώς, υποστηρίζει την κατάργηση των Stage και θεωρεί την πρακτική των προεκλογικών προσλήψεων με τέτοια προγράμματα σαν πράξη ανέντιμη…

Προτάσεις και όχι ρητορεία

Η Ελλάδα από μερικές μέρες κυβερνάται. Από μια κυβέρνηση που κάνει φιλότιμες προσπάθειες να δείξει πως πήρε το μήνυμα των εκλογών και προχωρά με προσεχτικά βήματα εφαρμόζοντας σταδιακά το προεκλογικό της πρόγραμμα.
Ο πειρασμός είναι μεγάλος να ισχυριστούμε πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη καμπή της πολιτικής πορείας του τόπου. Όμως τα δείγματα υπάρχουν. Πρώτα απ΄ όλα η σύνθεση της κυβέρνησης και το ύφος της.
Προδίδουν αποφασιστικότητα και σύνεση. Παντού νέα πρόσωπα καθαρά και αψεγάδιαστα. Η προηγούμενη γενιά έμεινε στο πλάι χωρίς γκρίνιες. Και πιστώθηκε γι΄ αυτό. Αποτελεί μια χρήσιμη εφεδρεία αν χρειαστεί.
Μερικοί βιάζονται να δείξουν πως δεν είναι ικανοποιημένοι. Και πραγματικά τα προβλήματα πιέζουν από παντού. Χρόνων παραμέληση και η συσσώρευση φτάνει σε οριακό σημείο. Είναι σαν τα σκουπίδια στις μεγαλουπόλεις.
Με κατάρες όμως δεν διορθώνονται οι γενεσιουργές αιτίες. Χρειάζεται υπευθυνότητα, μακροχρόνιος σχεδιασμός και ψυχραιμία. Ό,τι λείπει από το ρωμαίικο ταμπεραμέντο. Θα τ΄ αποκτήσουμε. Αλλιώς τα προβλήματα θα τα επιτείνει η επιπολαιότητα, η βιασύνη, ο εκνευρισμός. Οι προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού και τα πρώτα του βήματα δημιουργούν ένα θετικό κλίμα.
Η φίλη μας η Αλέκα περιτρέχει την Ελλάδα και προσκαλεί σε αντεπίθεση με όρους στρατιωτικής αναμέτρησης. Θυμίζει περισσότερο τον Ισπανό ιππότη της ελεεινής μορφής παρά ήρωες της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Την κενολόγα της ρητορεία μπορεί να τη συντρίψει μια ελληνική λέξη.
Προτάσεις! Σ΄ αυτό το πεδίο, της συμβολής με θετικές λύσεις, μπορεί να αναδειχτεί ο κρίσιμος ρόλος της Ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ο κόσμος ξέρει πως ζούμε σ΄ ένα βάρβαρο, ανελέητο σύστημα. Θα το πολεμήσουμε με κάθε πρόσφορο μέσο. Ας προσέξομε μόνο μην οδηγήσουμε σε καινούργια βαριά ήττα την πρωτοπορία του λαού μας, την ηρωική εργατική τάξη.

Ένα μικρό άρθρο του Λεωνίδα Κύρκου
ΤΑ ΝΕΑ, 19/10/2009

Η μεραρχία ΟΛΠ σε ανακωχή

Η Ομοσπονδία Μόνιμων Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδος (ΟΜΥΛΕ) και η Ένωση Λιμενεργατών, αποφάσισαν 15νθήμερη αναστολή της απεργίας του στον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων του Πειραιά (ΣΕΜΠΟ). Η κυβέρνηση συμφώνησε με την Cosco για την μη εγκατάστασή της κινέζικης εταιρείας στους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ, έως ότου να υπάρξει αναδιαπραγμάτευση των όρων της Σύμβασης και νέα οριστική συμφωνία. Όπως κι αν έχει, οι εξελίξεις στο λιμάνι μας οδηγούν στην εξαγωγή των ακόλουθων συμπερασμάτων:

Το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνηση του, κερδίζουν τις πρώτες εντυπώσεις, κόντρα στα κροκοδείλια δάκρυα της Δεξιάς: Αυτό αποδεικνύει η αναστολή των κινητοποιήσεων, αφενός, και η έναρξη διαπραγματεύσεων με τους Κινέζους, αφετέρου! Στον επιχειρηματικό κόσμο και την κοινωνία περνάει το μήνυμα ότι ισχύουν όσα εννοούσε και όσα δήλωνε προεκλογικά. Προσωπικά πιστεύω ότι η απεργία των λιμενεργατών, που βρισκόταν σε εξέλιξη όταν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση, εν τέλει ευνόησε τις προθέσεις του ΠΑΣΟΚ, παρά τις δυσκόλεψε! Υπήρξε βέβαια ένα έντονο πρεσάρισμα από τις δεξιές πατσαβουρο-εφημερίδες ή τα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών σταθμών, όμως η κυβέρνηση επέδειξε ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση απέναντι στις «φωνές» που καλούσαν σε «επέμβαση» κατά των απεργών ή με την κήρυξη της κινητοποίησης στον προβλήτα, ως παράνομης και καταχρηστικής!

Η Νέα Δημοκρατία, από την άλλη, αποκαλύπτεται στα μάτια των Ελλήνων ως φοβερά εκτεθειμένη, όταν οι ίδιοι οι κινέζοι της Cosco αποδέχονται την επαναδιαπραγμάτευση και τη βελτίωση όρων της συμφωνίας! Αυτό δείχνει εύγλωττα την ανάπηρη διαπραγμάτευση που έκανε… Σήμερα οι φωνές των νεοδημοκρατικών στελεχών (όσων έχουν καιρό να αφήσουν τα της διαδοχής και να πουν 2-3 κουβέντες για το πρόβλημα) δεν είναι παρά προσπάθειες να βγάλουν τη ΝΔ από το κάδρο και δεν είναι παρά λόγια μικροκομματικής εκμετάλλευσης: δηλαδή να μεταθέσουν την ευθύνη στο ΠΑΣΟΚ, που πριν από λίγο δεν είχε προφθάσει να αναλάβει καλά-καλά τα κυβερνητικά καθήκοντα ή ο κ. Παπανδρέου να «αναγνώσει» τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης.

Η Αριστερά, πάλι, πρέπει να κατανοήσει ότι οι εκλογές τέλειωσαν και ο λαός εμπιστεύθηκε το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει επίσης να αντιληφθεί ότι δεν περνάει η μέθοδος «αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση». Άλλωστε, την συμφωνία για τους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ δεν τις υπέγραψε το ΠΑΣΟΚ.

Οι απεργοί, τέλος, είναι προσωρινά από την πλευρά αυτών που θα αποκαλούσαμε «νικητές». Στη φάση αυτή, η Μεραρχία της κυρ-Αλέκας απέφυγε λάθη τακτικής και αποδείχτηκε ευέλικτη με την προσωρινή υποχώρηση της. Καταλαβαίνω ότι σύντομα στη συνέχεια θα τεθούν διλλήματα: από τη μια η γενικότερη πολιτική θεώρηση του ζητήματος και από την άλλη η αντιπολιτευτική τακτική έναντι του ΠΑΣΟΚ, που επιβάλει το Κόμμα στα πλαίσια του... δικομματισμού. Θα πρέπει, όμως, να υπάρχει στο μυαλό όλων, ότι πρώτον το παιχνίδι δεν μπορεί να παίζεται επ’ άπειρον και δεύτερον, ότι υπάρχουν πραγματικότητες που δεν αλλάζουν έτσι εύκολα… Όπως χαρακτηριστικά γράφουν τα ΝΕΑ (κεντρικό άρθρο), στις 15 Οκτωβρίου: «…Υπάρχει … το ζήτημα των διεθνών συμφωνιών που δεν μπορεί να ανατρέπονται τουλάχιστον χωρίς σοβαρό κόστος στην αξιοπιστία της χώρας - επειδή άλλαξε η κυβέρνηση». Μετά την ελεεινή επιλογή της κυβέρνησης Καραμανλή στο ζήτημα του ΣΕΜΠΟ, η σημερινή κυβέρνηση, η αντιπολίτευση (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) και οι εργαζόμενοι, πρέπει να πάρουν τα εντιμότερα ανταλλάγματα…

Ελευθεροσκοπευτών αδημονία

Χθες επισκέφθηκα το blog του exastal ("σεσημασμένου" δεξιού και νεοφιλελεύθερου). Συνηθίζω να πηγαίνω εκεί και να ανοίγω κόντρες με τον ίδιο και τους αναγνώστες του που επιπίπτουν κατά του ΠΑΣΟΚ με βαλκυριακό μένος…
Έμεινα κατάπληκτος όταν το μάτι μου έπεσε πάνω σε κείμενο που αναφέρετε στο θανατηφόρο δυστύχημα που συνέβη στο Στρατώνι της Χαλκιδικής (και το οποίο από κάπου «ξεσήκωσε», αλλά δεν αναφέρει την πηγή)… Διαβάζω:
“Ο Λοβέρδος, η Μπιρμπίλη και ιδίως ο λαλίστατος και «εργατοπροστάτης» Κουτρουμάνης, αντί να τρέξουν επιτόπου στο χώρο του συμβάντος, τουλάχιστον τώρα που είναι αρχή και επιδεικνύουν υποτίθεται μεγαλύτερη «επικοινωνιακή» ευαισθησία, …… «εξαφανίστηκαν» και έδωσαν εκ του ασφαλούς, εντολή να πραγματοποιηθεί «άμεσα» αυτοψία, προκειμένου να διερευνηθούν οι συνθήκες και τα αίτια του δυστυχήματος”.

Κυριολεκτικά έμεινα κάγκελο, αλλά ακολούθησε ένα ακόμα χειρότερο συναίσθημα όταν αποτελείωσα το άρθρο: «Εντολή» και «διερεύνηση» το λέμε τώρα! Τίποτε άλλο! Τόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή στα μυαλά του "σοσιαλισμού"!

Παρόλο που δεν ήθελα να χάσω το χρόνο μου με τέτοιες βρωμιές που αγγίζουν τα όρια της ιδιωτίας, αποτόλμησα έναν σχολιασμό με τη μορφή μιας «παράλληλης» ιστοριούλας… Έγραψα, λοιπόν:
«Οδηγός που κινείτο με το αμάξι του στη λεωφόρο Θησέως στην Καλλιθέα, έπεσε πάνω σε κολώνα φωτισμού της κεντρικής [διαχωριστικής] νησίδας και τραυματίστηκε στο πόδι. Κανένας εκ των αρμοδίων υπουργών της νέας κυβέρνησης δεν πήγε στο σημείο του ατυχήματος ή δεν έκανε τον κόπο να τον επισκεφθεί στο Γενικό Κρατικό όπου και νοσηλεύεται. Δηλαδή, άνθρακες το σύνθημα [του ΠΑΣΟΚ] "Πρώτα ο Πολίτης"!
Τόσο αξίζει ο άτυχος οδηγός κατά τα μυαλά του Σοσιαλισμού»...

Για να τελειώσω με το διδακτικό και διαπιστωτικό μέρος της παρέμβασής μου:
“Φίλοι μου, όταν μια φοβερή τραγωδία, σαν και αυτή του Στρατωνίου, καταντάει μέρος της βλακώδους και φτηνιάρικης προσπάθειας εκμετάλλευσης για μικροκομματικούς λόγους, εγώ ή θα πρέπει να σιωπήσω ή θα χρειαστεί να το γυρίσω στην ιλαροτραγωδία... Επέλεξα τη δεύτερη περίπτωση και έγραψα την παραπάνω "ιστορία"μπας και κατά “συγκριτικό τρόπο” (sic) καταλάβετε το ολίσθημά σας… Αυτά!

Σήμερα σκέφτομαι ότι οι «άνθρωποι» είναι αμετανόητοι. Ενεργούν με φανατισμό σαν τους νεαρούς SS κατά τις τελευταίες ώρες της πτώσης (downfall) του Βερολίνου... Παρότι γνώριζαν ότι οι επικεφαλής αξιωματούχοι τους είχαν εγκαταλείψει (είτε ως νεκροί, είτε ως φυγάδες, είτε ως παραδοθέντες)εξακολουθούσαν να δρουν κατά των σοβιετικών. Σήμερα οι βαρόνοι της ΝΔ απουσιάζουν από την πολιτική ζωή και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επικράτηση στην κούρσα διαδοχής του αρχηγού. Οι φανατικοί ΟΝΝΕΔίτες, όμως, μη μπορώντας να αντιληφθούν το πολιτικό τοπίο (το εκλογικό αποτέλεσμα, τη θέληση του ελληνικού λαού, τα λάθη της διακυβέρνησης 2004-09, το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι παρά κυβέρνηση 7 ημερών, κλπ) εξακολουθούν τον αγώνα! Το κάνουν ως Ελεύθεροι Σκοπευτές... Όμως, αν θυμάμαι καλά, κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε έτσι! Αυτό κάποιος πρέπει να τους το πει…

Animation στην άμμο

Μια επίσκεψη στο alitis press μου έδωσε την ευκαιρία να απολαύσω ένα video που δείχνει τη νεαρή ουκρανή Kseniya Simonova να δημιουργεί ένα πραγματικά όμορφο sand animation...

Στα χνάρια του Ferenc Cako, του πολύ γνωστού Ούγγρου sand animator, η Simonova με καθήλωσε… Κινείται από σκηνή σε σκηνή με συναισθηματισμό, γρήγορα και χωρίς συνεκτικές «ραφές» ή άλλου είδους πλατειασμούς. Ζωγραφίζει με τα δάχτυλα, σχεδόν «λαξεύει» και περιοδικά ψεκάζει απαλά με άμμο ένα φωτεινό τραπέζι (πάνω στο οποίο εκτελεί την performance, στέλνοντας το εικαστικό της ερέθισμα στο κοινό μέσω ενός projector. Μήνυμα καθαρό, παρά τη δυσκολία (;) να καταλάβω κάποιους τοπικού χαρακτήρα (ουκρανικούς, προφανώς) συμβολισμούς.

Ξεκινά με την ηρεμία της προπολεμικής περιόδου και καταλήγει στη βίαιη σύγκρουση όταν η Ουκρανία υφίσταται τη ναζιστική επίθεση, τον πόλεμο και την υποταγή. Ένα ζευγάρι που κάθεται σε έναν παγκάκι γίνεται …το πρόσωπο μιας γυναίκας που θρηνεί… Το γαλήνιο μονοπάτι στον δημόσιο κήπο γίνεται …μια πυρκαγιά (από τα αεροπλάνα που βομβαρδίζουν)… Μια χήρα γυναίκα μεταμορφώνεται σε έναν οβελίσκο «άγνωστου στρατιώτη»... κ.ο.κ. Η ταχύτητα με την οποία αλλάζει τα πράγματα κάνουν τη Simonova να μοιάζει με θεϊκή δύναμη της Παλαιάς Διαθήκης: καταστρέφει και κατόπιν αναδημιουργεί τις σκηνές της - με επιδέξιες «πινελιές» των δακτύλων της, ψεκάζοντας και σκουπίζοντας, κατορθώνει να κρατά σε ένταση την αφήγησή της. Όταν στο τέλος γράφει τη διαπίστωση "Είσαστε πάντα κοντά", θα είσαι, είτε γοητευμένοι, είτε και δακρυσμένοι (όπως κι εγώ)...

Το έργο της Simonova όντας μια live performance δημιουργεί άμεσες αντιδράσεις από τους θεατές, αλλά και σε όσους παρακολούθησαν την αφήγηση της ιστορίας της μέσα από το YouTube. Κάποιος Jgoo24 σημειώνει ότι "η άμμος είναι ο δαίμονας της». Κάποιος DevinsDad90 λέει με υπερβολή: « Ίσως το πιο θαυμάσιο έργο τέχνης όλων των εποχών». Τέλος, κάποιος deaddevil6 μας πληροφορεί κατουρήθηκε πάνω του (!)…

Αφήνοντας όμως κατά μέρος τα λίγο–πολύ ενοχλητικά σχόλια των θαμώνων του YouTube, είναι σαφές ότι η Simonova έδωσε μια performance σαν πραγματική καλλιτέχνης. Εάν παραδεχτούμε ότι σκοπός της τέχνης (ανάμεσα στα άλλα) είναι να φωτίσει τον κόσμο με έναν νέο τρόπο, να προκαλέσει αντιδράσεις, και να επηρεάσει τη συνείδηση του θεατή, τότε η δουλειά της στέφεται με απόλυτη επιτυχία.



Για την Ξένια Σιμόνοβα (KseniyaSimonova / КсенияСимонова). Γεννήθηκε το 1985 στην Ουκρανία και είναι μια sand animator, δηλαδή μια καλλιτέχνης που ζωγραφίζει και δημιουργεί, κατά τη διάρκεια ζωντανών παραστάσεων, εξελισσόμενα έργα (animation) με άμμο. Φέτος πήρε μέρος στον διαγωνισμού Ukraine's Got Talent 2009 όπου κατέλαβε την πρώτη θέση και η οποία της απέφερε 125.000 δολάρια και μια τεράστια δημοσιότητα, κυρίως μέσα από το YouTube, όπου το video που κατέγραψε την live performance της γράφει πάνω από 4 εκατ. επισκέψεις!

Για το Sand animation
Είναι όρος που έχει περισσότερες από μία έννοιες, αλλά στην περίπτωση της Simonova μιλάμε για ένα στυλ της ζωντανής Performance Art. Ένας καλλιτέχνης δημιουργεί μια σειρά από εικόνες χρησιμοποιώντας άμμο, την οποία τοποθετεί πάνω σε μια επιφάνεια και - στη συνέχεια – χρησιμοποιώντας τα δάχτυλα, σχηματίζει γραμμές, φιγούρες και παραστάσεις. Για να γίνει καλύτερη η παρακολούθηση κατά τη διάρκεια της performance, για να πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των θεατών και να δοθεί ένα σωστό αισθητικά αποτέλεσμα, ο καλλιτέχνης (sand animator) συχνά χρησιμοποιεί ένα φωτεινό τραπέζι, έναν projector και μία οθόνη…

Πηγές:
1. Wikipedia, Kseniya_Simonova
2. The Guardian, James Donaghy: (Aug. 13, 2009) “Ukrainian sand artist proves…”
3. San Francisco Examiner, Jamie Freedman: (Aug. 11, 2009) "Kseniya Simonova: sand animator..”
4. Daily Telegraph, Ian Johnston: (Sept. 19, 2009) "Sand artist Kseniya Simonova..”

Να μη "βολευτούμε"

Είμαι γενικά συννεφιασμένος (έτσι είναι όταν τα πράγματα κοιλοπονάνε... δηλαδή υπάρχει αναμονή εξελίξεων)... και κάνω βόλτες στο διαδίκτυο. Επισκέπτομαι το καλό blog ALANI-FREE BLOG και με στέλνει 3 κλικ αριστερά και βουρ στην αγκαλιά του θηλυκού Μαγιακόφσκυ των Εξαρχείων! (έτσι την αποκάλεσε η Λεονάρδου)... Παρακολουθήστε το φιλμάκι του Θεοδωράκη για την Κατερίνα Γώγου... (κάνει καλό!)... και μετά αν θέλεις πιο πολλά τράβα στα ράφια της βιβλιοθήκης σου και βρες κανένα από τα βιβλιαράκια της... Κι αν δεν έχεις Γώγου, αλλά το γουστάρεις να ταξιδέψεις με την αναρχική και "αβόλευτη" σκέψη της, μπες στο ψαχτήρι του google... κάτι καλό θα βρεις... Καλημέρα (προς το παρόν)...

Fun Theory

Υπάρχει στο YouTube αλλά το ξέκλεψα από το blog του άσπονδου φίλου exastal (σε μερικά πράγματα έχει γούστο, αλλά η ροπή του προς τα δεξιά με "σπάει")...

Διαβάζουμε στο σουηδικο http://www.rolighetsteorin.se/en/

Πιστεύουμε ότι ο πιο ανώδυνος τρόπος για να αλλάξεις την ανθρώπινη συμπεριφορά προς το καλύτερο, είναι μέσα από τη διασκέδαση. Το αποκαλούμε η Θεωρία της τέρψης (The fun theory).

"Χρησιμοποίησε τα σκαλοπάτια αντί της κυλιόμενης σκάλας ή του ασανσέρ και νοιώσε καλύτερα!» είναι κάτι που συχνά διαβάζουμε σαν παρότρυνση στις Κυριακάτικες εφημερίδες. Λίγοι άνθρωποι, όμως, ακολουθούν τη συμβουλή. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, όταν μετατρέπουμε το ανέβασμα των σκαλιών σε μια ευχάριστη περιπέτεια; Ας δούμε τα αποτελέσματα…

Ο επίλογος μιας Συμφωνίας

(Η γελοιογραφία από ΤΑ ΝΕΑ, είναι του Τάσου Αναστασίου)

Ότι και να γίνει φεύγει στις 8 Νοεμβρίου! Αυτό δηλώνει και ξαναδηλώνει ο κ. Κ.Κ. Τον παρακαλάνε οι δελφίνοι για «να στηθούν κάλπες σε ολόκληρη την Ελλάδα, ώστε τα μέλη και οι φίλοι να αναδείξουν την ηγεσίας της παράταξης», τον προειδοποιεί ο Μεϊμαράκης να μην βάζει ασφυκτικά όρια ώστε να γίνει ένα ευπρεπές συνέδριο, αλλά αυτός το χαβά του! Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009: η σελήνη θα είναι 21-22 ημερών, ο ήλιος θα ανατείλει από τον Υμηττό στις 6:57 και θα δύσει, πέρα κατά τη Σαλαμίνα, στις 17:19 (πήρε και νυχτώνει νωρίς, όπως έλεγε και ο Μενέλαος Λουντέμης). Αυτήν την ημέρα η εκκλησία μας θα γιορτάζει τη Σύναξη των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ και η ΝεοΔημοκρατική σύναξη θα εκλέγει αρχηγό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας! Γιατί όμως επιμένει ο Καραμανλής; Χωρίς αμφιβολία έχει σοβαρό λόγο να βγει έξω από το «κάδρο» ώστε να περιοριστούν οι σε βάρος του κριτικές και κατηγορίες (Τσιτουρίδης, Μανώλης, Δούκας, κλπ). Είναι σημαντικό να διαφυλάξει αλώβητο το «προφίλ» του για τις μελλοντικές εξελίξεις. Είναι όμως αυτή η πραγματική αιτία της εμμονής του για τις 8 Νοεμβρίου; Η απάντηση είναι όχι: η αληθινή αιτία βρίσκεται στην ανάγκη υλοποίησης μιας συμφωνίας που σύναψε κάμποσα χρόνια πριν με την «άγια οικογένεια» και η οποία τον οδήγησε στην αρχηγία της ΝΔ και στον πρωθυπουργικό θώκο. Τώρα είναι η ώρα να εισακουστεί η φωνούλα που ψελλίζει ότι ««το καταστατικό δεν είναι κουρελόχαρτο». Με πρόσχημα την τήρηση του καταστατικού, ο Καραμανλής θα εξοφλήσει τα όσα του χορηγήθηκαν μέσα από τη συμφωνία του με τον επίτιμο. Όλη η οικογένεια συμπεριφέρθηκε άψογα τόσα χρόνια και πια περιμένει τα ανάλογα… Αυτά δηλαδή που προκύπτουν από τον επίλογο του συμφωνητικού… Τώρα είναι η ώρα της Ντόρας (!) εκτός και η Ιστορία παίξει ένα από τα απρόοπτα παιχνίδια της…
Οψόμεθα…