19:01, Ώρα Μηδέν για τη ΝΔ

Δυσοσμίες...

Δημοσιεύω μια συνεργατική δημιουργία (Reiser-Stefanos) εμπνευσμένη από τα έργα και τις ημέρες του κ. Εκπρόσωπου... Ευτυχώς οι απαγορευτικές ρυθμίσεις της νομοθεσίας περί των εκλογών, που αφορούν στις απαγορεύσεις των λίγων τελευταίων ωρών πριν το άνοιγμα της κάλπης, διασώζουν τις μύτες μας... Παρ' όλα αυτά η τακτική της ΝΔ και ειδικότερα του εκπροσώπου της θα μας μείνουν αξέχαστες, σαν μνημεία πολιτικού fair play...

Πάντα φταίνε οι άλλοι

Πολυ ωραία γελοιογραφία του Καλαϊτζή (ελαφρώς συμπληρωθείσα)

Ο άνθρωπος θα περάσει στην ιστορία για τη γενναιότητα να αναγνωρίζει τα λάθη του!

Διακαναλικός Ξεπεσμός

Ο Απόλυτος Ξεπεσμός της Πολιτικής! Η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της πιστεύουν ότι μπορούν να συμπεριφέρονται σα να είμαστε στο έτος 1930 και όχι στα 2009… και προσπαθούν να εξαπατήσουν ή να επηρεάσουν τους ψηφοφόρους με στημένους (προκατασκευασμένους) διαλόγους. Παρουσιάζουν δε, τη συζήτηση με επιλεγμένους οπαδούς της ΝΔ ως διακαναλική συνέντευξη, ώστε να εξασφαλίσουν εθνική τηλεοπτική κάλυψη. Μια διακαναλική συνέντευξη, όμως, χωρίς επαγγελματίες δημοσιογράφους και φυσικά χωρίς τις πιθανές δυσάρεστες ερωτήσεις τους. Σε χώρους ντυμένους στα εθνικόφρονα χρώματα και τα λογότυπα της ΝΔ, αντί δημοσιογράφων, κάποιες δεκάδες «πολίτες-γλάστρες» αμφιθεατρικά τοποθετημένοι, που υποβάλουν ερωτήσεις στον κ. Καραμανλή… Ερωτήσεις του «κουτιού», σα να βλέπεις το Δομάζο να δίνει εκείνες τις φοβερές πάσες του προς τον Αντωνιάδη ή (αν είσαι γάβρος) του Ντούντου προς τον Ντιόγκο!... Πάσα και γκόλ, που λένε…



Όλα κυλάνε ιδανικά. Λες και βλέπεις επίκαιρα στον κινηματογράφο, με Αμερικανιές του 40-50 που αποθεώνουν το «Αμερικανικό Όνειρο». Σάμπως να είσαι σε Φεστιβάλ της ΚΝΕ του ’75 και παρακολουθείς Σοβιετικό προπαγανδιστικό φιλμ για την ευρωστία των κομσομόλων! Ή τέλος τη χουντική συνέντευξη – διάλογο του Νίκου Μαστοράκη με συλληφθέντες νεολαίους μετά τα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου (όπου το δικτατορικό καθεστώς επιχειρούσε να μας πείσει ότι σέβεται και καλομεταχειρίζεται τους συλληφθέντες)… Φοβάται ο Καραμανλής μια διακαναλική και την ίδια στιγμή κατηγορούσε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ ότι φοβάται και κρύβεται μπροστά στην πρόταση για ένα τρίτο debate. Η πλήρης διαστρέβλωση! Όμως η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτυ, τελείωνει… Για τον κ. Καραμανλη δεν απόμενουν πάνω από 20 ώρες για να αντικρύσει την Αλήθεια!

Οι 3 Αναλήψεις του 2009!!!

Τη παράδοξη χρονιά! Είχε 3 αναλήψεις: Μια θρησκευτική (στις 21 Μαϊου) και δύο πολιτικές (στις 7 Ιουνίου, και στις 4 Οκτωβρίου)... Δηλαδή, είδαμε και πάθαμε για να τον ξεφορτωθούμε...

Το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου, μας αποχαιρετά ο κ. Καραμανλής. Ίσως κάποιοι από τους οπαδούς του να εξακολουθήσουν να τον θυμούνται για το "βοναπαρτικό" όνειρο που τους χάρησε... Από την άλλη, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι βέβαιο ότι θα χαρεί χαρά μεγάλη από την "ανάληψη" ενός πρωθυπουργού που όχι μόνον κοροϊδεψε τους πάντες και τα πάντα, αλλά έκανε τρομερή ζημιά στους Θεσμούς, την Οικονομία και την Κοινωνική Ζωή.

Λεωνίδας Κύρκος: Τολμήστε!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΑ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ

Παρέμβαση μείζονος πολιτικής βαρύτητας υπέρ της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού μετά τις εκλογές κάνει ο Λεωνίδας Κύρκος, δύο ημέρες πριν από την κρίσιμη αναμέτρηση της Κυριακής.

«Φτάσαμε σε κρίσιμο σημείο. Όσοι πιστεύουν ότι μπορεί να ανοίξει ένας δρόμος προς τη συνάντηση των δύο μεγάλων προοδευτικών ρευμάτων της ελληνικής πολιτικής ζωής (ΠΑΣΟΚ- ΣΥΝ), ας ενθαρρύνουν τις πρωτοβουλίες που εκδηλώνονται προς αυτή την κατεύθυνση. Τα πράγματα είναι ωριμότερα από όσο ποτέ άλλοτε. Η Ιστορία δεν θα δικαιολογήσει ούτε δισταγμούς ούτε αντιδράσεις. Για άλλη μία φορά, το πρόταγμα είναι: τόλμη, περισσότερη τόλμη...»

Πάμε Μαζί

Τώρα είναι η ώρα της πιο κρίσιμης απόφασης. Τώρα αποφασίζουμε, αν θα μείνουμε αιχμάλωτοι στο παρελθόν, ή θα προχωρήσουμε στο μέλλον.
...το πάθος σας, σήμερα είναι η κοινή μας, δυνατή φωνή... για να αφήσουμε πίσω -μια και καλή- όλα όσα μας έφεραν στην παρακμή, στην αδικία, στο περιθώριο, στο φόβο, στη διαφθορά, στην ατιμωρησία, στην ανομία.
Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν μας ένωσαν τόσες πολλές αλήθειες. Ποτέ δεν μοιραστήκαμε τόσες πολλές αγωνίες. Ποτέ δεν ήταν πιο πιεστική, πιο επιτακτική, πιο μαζική η ανάγκη να γυρίσουμε σελίδα...
Την Κυριακή που έρχεται, είναι η μεγάλη μας ευκαιρία να το πετύχουμε...

Μνήμες 6ετίας

Από μικρό κι από τρελλό θα μάθεις την Αλήθεια!

Σποτάκι του ΠΑΣΟΚ που προβάλεται μόνο στις αίθουσες των σινεμά!

Πάμε για να πλύνουμε πιάτα;

(Η γελοιογραφία ειναι συνεργατικό κολάζ των Δερμετζόγλου, Reiser και Stefanos)

Αν κάτι μάθαμε όλοι σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο, είναι ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Μας το είπαν όλα τα κόμματα τόσες φορές που το εμπεδώσαμε. Τα ελλείμματα διπλασιάστηκαν, ο δανεισμός έχει γίνει ιλιγγιώδης, η οικονομία έχει μπει σε ύφεση. Δεν χρειαζόμαστε τους αριθμούς. Όποιος ζει στην κανονική ζωή, το ξέρει. Δανειζόμαστε, χρωστάει ο ένας στον άλλον, η αγορά κινείται με μεταχρονολογημένες επιταγές, που όταν εμφανίζονται μετατρέπονται σε ακάλυπτες.

Η δημοσιονομική κατάρρευση, αποτέλεσμα και μιας πρωτοφανούς διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, οδήγησε στις πρόωρες εκλογές. Η κρίση ανέδειξε στο προσκήνιο το οικονομικό αδιέξοδο. Αυτό είναι το πρόβλημα που περιμένει λύση.
Σ’ αυτές τις περίεργες εκλογές είναι πρώτη φορά που δεν περιμένουν όλοι την ημέρα των εκλογών αλλά την επόμενη. Συμβαίνει αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, μπροστά στην κρίση, παραδίδει στη μέση της διαδρομής όχι μόνο το πηδάλιο του σκάφους αλλά και του κόμματος.
Τα μέτρα της κυβέρνησης απέτυχαν όλα. Παρά το πάγωμα των μισθών, τη μείωση των επενδύσεων, την άμετρη αύξηση του δανεισμού, η ύφεση βαθαίνει. Τα μέτρα για την κρίση οδήγησαν σε μεγαλύτερη κρίση. Έτσι η προεκλογική καμπάνια της ΝΔ είναι ένα ακόμα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Ο πρωθυπουργός κάνει ήδη αντιπολίτευση στο ΠAΣOK. Δεν λέει τι έκανε, δεν υπερασπίζεται την κυβερνητική του θητεία, κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι έχει «νεφελώδες σχέδιο». Αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε ότι έχει δίκιο, εφόσον αυτός απέτυχε, ακόμα και στατιστικά το «νεφελώδες» μέλλον έχει μια ελπίδα να βγει καλύτερο. Το παρελθόν καμία.
Σ’ αυτές τις περίεργες εκλογές, το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται σε δύο παράγοντες, στο ΠAΣOK και στην κοινωνία. Δεν είναι ότι και τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν τους στόχους τους, τις επιδιώξεις τους, και καλώς τις έχουν. Όμως για πρώτη φορά ο ένας διεκδικητής παραιτήθηκε από το καθήκον του και το καθήκον ενός κόμματος παρά τις αντίθετες δοξασίες δεν είναι να νικάει αλλά να κυβερνάει.

Ο κ. Καραμανλής ήταν μάλλον ο πιο τυχερός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. Κυβέρνησε σ’ ένα προνομιακό περιβάλλον. Είχε την υποστήριξη των Μέσων Ενημέρωσης. Είχε την ανοχή της Αριστεράς, που έκανε αντιπολίτευση στο «δικομματισμό» και όχι στη ΝΔ. Είχε τη συμπάθεια της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Επιπλέον, τη δύσκολη δουλειά την είχε ξεκινήσει ο Κ. Σημίτης απορροφώντας όλη τη δυσαρέσκεια και τις αντιπάθειες της ελληνικής κοινωνίας. Η χώρα είχε πετύχει με κόπο κάποια δημοσιονομική πειθαρχία και κατάφερε να μπει στο στενό κύκλο της Ζώνης του Ευρώ. Έκανε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Πραγματοποίησε ένα τεράστιο έργο υποδομών, μετρό, τραμ, προαστιακό, αεροδρόμιο, Αττική οδό, γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, εθνικές οδούς. Πέτυχε την ένταξη της Κύπρου στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Ο Κ.Κ. έπρεπε να συνεχίσει την πορεία, δεν τα κατάφερε. Πολλοί το 2004 πίστεψαν ότι θα συνέχιζε τον ηττημένο εκσυγχρονισμό, έστω και με δεξιό πρόσημο. Έκανε ακριβώς το αντίθετο. Η χώρα σήμερα έχει επιστρέψει στα μεγέθη του 1993, με τη χρεοκοπία ορατή. Δεν τα κατάφερε, και η ΝΔ ήδη ασχολείται περισσότερο με τη δικιά της επόμενη μέρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη πλευρά, ευτύχησε να συναντήσει την ελληνική κοινωνία σε μια φάση όπου ήταν διατεθειμένη να δοκιμάσει μια αλλαγή, να βάλει μια τρίτη μεταβλητή στο πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης. Η κοινωνία πόνταρε επάνω του, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ την απογοήτευσε. Έδειξε ότι του ήταν αρκετό ή δεν μπορούσε να γίνει κάτι παραπάνω από ένα κόμμα διαμαρτυρίας που θα απορροφάει την κοινωνική δυσαρέσκεια και θα αναπαράγει την ύπαρξή του. Από το 18% των δημοσκοπήσεων αγωνίζεται σήμερα για την είσοδό του στη βουλή με το σύνθημα θλίψης «3% συν μια ψήφο».
Μοιραία το γενικό ενδιαφέρον, πέρα από τις κομματικές προτιμήσεις του καθένα, περιορίζεται στο ΠΑΣΟΚ. Με αισιοδοξία ή απαισιοδοξία και σκεπτικισμό, πάντως, σε όλα τα στόματα η ερώτηση είναι, θα κάνει κάτι ο Γιώργος;

Το ΠΑΣΟΚ θα δείξει αν μπορεί –όπως έχει κάνει και στο παρελθόν– να ξεπεράσει τον εαυτό του και να προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές που θα αντιμετωπίσουν τη χρόνια ελληνική καθυστέρηση, θ’ αλλάξουν το μοντέλο και θα φέρουν πιο κοντά τη χώρα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες της κοινότητας. Είναι η τελευταία ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα, όπως το ξέρουμε αυτά τα χρόνια. Αν δεν επιτύχει, οι κομματικοί σχηματισμοί θα μετεξελιχθούν σε νέα πολιτικά μορφώματα.
Η άλλη μεταβλητή που κρίνεται αυτό τον καιρό είναι η ίδια η κοινωνία. Είναι πολύ εύκολη η κριτική που αναπαράγεται από παντού πια για τα κόμματα και τους πολιτικούς. Τόσο εύκολη, που καταντάει αποπροσανατολιστική. Η κοινωνία είναι μέρος του προβλήματος και μέρος της λύσης. Φαίνεται ότι σχηματίζεται σιγά-σιγά ένα υπόγειο ρεύμα που ζητάει αλλαγή, μια κοινωνική δύναμη που λαχταράει να προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά. Είναι η κοινωνία μας ώριμη να αντιμετωπίσει τις ψευδαισθήσεις της;

Σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο μάθαμε τα δυσάρεστα νέα, μας ήρθε ο λογαριασμός. Δεν μάθαμε τις αιτίες που οδήγησαν στη χρεοκοπία, τις αιτίες που έχουν οδηγήσει σε περιθωριοποίηση όλες τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Η επόμενη μέρα των εκλογών δεν μπορεί παρά ν’ αρχίσει μ’ αυτήν ακριβώς τη συζήτηση.

(Tου Φώτη Γεωργελέ - ATHENSvoice 30.09.2009)

Η κρίση της Αριστεράς

Η κρίση της «Αριστεράς», παρά τα φαινόμενα, είναι βαθιά και διαρκής και κατά πρώτιστο λόγο ιδεολογική, που φυσικά έχει τη βάση της στη θεωρία. Και η Ανανεωτική Αριστερά δεν έχει ανανεώσει ούτε την ιδεολογία της, ούτε τη θεωρία της. Παραμένει, καταμαρτυρούν οι ενδείξεις, στα παλαιά, παραδοσιακά, ορθόδοξα πλαίσια, μπερδεύοντας πολλές φορές, όπως θα προσπαθήσω να αποδείξω στα ακόλουθα, τον μαρξισμό με τον νεοφιλελευθερισμό, την ταξική πάλη με τον ιμπεριαλισμό, τον ανθρωπισμό με τον κοσμοπολιτισμό, κ.λπ. δημιουργώντας ένα πρωτόφαντο κράμα «φιλελεύθερου διεθνισμού». Πως είναι δυνατό να συμβαίνει μια τέτοια κατά τα φαινόμενα αφύσικη και παράλογη κατάσταση; Οι έρευνές μου με οδήγησαν να ανατρέξω ως πρωταρχική αιτία στη θεωρία του Μαρξ που περιλαμβάνεται στην Κριτική της πολιτικής οικονομίας και αποτελεί την πεμπτουσία της μαρξιστικής φιλοσοφίας. Πρόκειται βασικά για μια αγεφύρωτη αντίθεση στη θεωρία του Μαρξ που η λανθασμένη εφαρμογή της στη σημερινή εποχή οδηγεί την Αριστερά σε τραγικά, για να μην ισχυριστώ, εγκληματικά λάθη και ενδογενείς δομικές ανεπάρκειες. Ο Σταλινισμός στην Αριστερά έχει γίνει υποσυνείδητα δεύτερη φύση, από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει εύκολα. Για πολλούς οι πράξεις τους, και συνήθως χωρίς να το συνειδητοποιούν οι ίδιοι, καθορίζονται από δόγματα του παρελθόντος και όχι από την έρευνα και την επιστήμη.