Prêt - à - Porter. Ο θάνατος του εμποροράφτη...

Ο κ. Μανιάτης έχει "δίκιο"...
Σου λέει ο ανθρωπος.... τι σὀϊ ΥΠΕΚΑ είμαι?
Οι αιγιαλοί και τα συναφή είναι δική μου δουλεια....
Σε αυτό συμφωνούμε.
Είναι ο καθ' ύλην Υπουργός!
...Το "χάλασε" όμως, λέγοντας ότι : «Η περιβαλλοντική προστασία των ελληνικών ακτών δεν απαιτεί κανένα ειδικό νομοσχέδιο για αιγιαλό και παραλία, παρά μόνο συγκεκριμένες, απλές ρυθμίσεις θεσμικής και νομικής θωράκισης της χάραξής του και αξιόπιστης αποτύπωσής του σε χάρτες και διαγράμματα»...
Δηλαδή να κόψει και να ράψει ο ίδιος...

Όμως ζούμε σε άλλες, εποχές όπου οι μικροεμποράκοι ή οι εμποροράφτες έχουν αποβιώσει.

Κυριαρχει μονον το πρετ-α-πορτέ.
Όλα κομμένα και ραμμένα σύμφωνα με τα Μνημόνια και την Κυβερνητική πολιτική του ξεπουλήματος των Πάντων.
Οπότε το ζήτημα των αιγιαλών γίνεται Νομοσχέδιο ευθύνης του Υπουργείου Οικονομικών (και Εκποιήσεων ξηρας, θάλασσας και ουρανού)....

Ιδού η Ρόδος μας!

Πόσο σας κόστισε ρε το ταξιδάκι στη Ρόδο;
Και η καρακιτσαριό δεξίωση στην αίθουσα των Ιπποτών;
«σας»;... Είπα «σας»;
Μας,… έπρεπε να πω ως φορολογούμενος πολίτης αυτής της ριμαδοχώρας…

Και δεν είναι που εξωφρενικά με φορο-απομυζάτε για να κάνετε την βλοχο-ϋποδοχή στον Κινέζο πρόεδρο…
Είναι και η ντροπή της κατάντιας μας ως χώρα…
Σαν τότε που στα εξαθλιωμένα χωριά του 50τόσο, τρέχανε στους χωματόδρομους ξυπόλητα παιδιά, γέροι και γριές ξεφωνίζοντας «ήρθαν οι αμερικάνοι» τουρίστες, δηλαδή οι μετανάστες λαντζέρηδες!

Έτσι πήγατε κύριε Σαμαρά και κύριε Παπούλια στη Ρόδο, για να κάνετε τεμενάδες, τώρα πια στους Κινέζους.
Ξυπόλητοι ικέτες, και γλείφτες...
(αλήθεια, που το τραβάτε ρε το ανύπαρκτο και πειθήνιο γεροντάκι;)

Παρακεντέδες και καραγκιοζάκια, που ήπιατε εις υγείαν της Μεγάλης Φίλης…
της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας!!!!!….

Κάνατε σκόντο ακόμη και στις μαγαρισμένες ιδεοληψίες σας…
Γίνατε εγκάρδιοι φίλοι των κομμουνιστών (λέμε τώρα….)

Ήταν το καρπούζι

παρακολουθάω νωρίς το πρωί πανελίστικη μονομαχία Βούτση (ΣΥΡΙΖΑ) με Παπαμιμίκο (ΝΔ)....
παθαίνω ο άνθρωπος με την καρικατούρα του (παπα)Μιμίκου που ξεδιάντροπα δηλώνει πως δεν τρέχει τίποτα με τις νέες 6.500 απολύσεις που ετοιμάζει ο Μητσοτάκης κατ' εντολή της Τρόικα....
πλήρης αναισθησία λες και μιλάμε για στραγάλια....
καμιά εξήγηση, καμιά δικαιολογία....
να φύγουν....
στο ναδίρ τα κέφια μου, αφού έσπευσα να προσθέσω και την αγανάκτηση από το χθεσινό κάζο με την υποβολή της φορολογικής δήλωσης όπου παρά την κατά κάποια χιλιάρικα μείωση των αποδοχών μου το μηχανογραφικό σύστημα του taxis.net μου έριξε μια σφαλιάρα ίσαμε το μπόι μου....
παρατάω λοιπόν τον νεοφιλελεύθερο (παπα)Μιμίκο με την ποντικίσια μούρη και φεύγω με κάτι πενταροδεκάρες (καθότι από καιρού σε λιτότητα) για να ψωνίσω 2-3 πράγματα...
γυρίζω με τα ψώνια και σκέφτομαι μια την εφορία και μια τον (παπα)Μιμίκο....
οπότε μέσα από ένα αμάξι ακούω τη φωνή ενός παλιού φίλου, του Μαρίνου:
"πολύ σκυφτό σε βλέπω.... εσύ πάντα περπάταγες σα λαμπάδα"....
κόμπιασα λίγο....
κοίταξα κατά κάτω τα ψώνια που κουβάλαγα και τόλμησα να πω:
"ρε είναι το βάρος απ το καρπούζι"...
συνέχισα το δρόμο μου και πάρα πέρα είδα να στέκει στο πουθενά μια πέτρα....
της έχωσα ένα φοβερό σουτ, ουρλιάζοντας από μέσα μου .....
"fuck your ass εφορία"...
"fuck your ass (παπα)Μιμίκο".....
(για να μαι ειλικρινής όλα τα μπινελίκια τα είπα στα ελληνικά....
ελληνικότατα)

Προτεραιότητες...

Δεν αμφισβητούμε….
Έχει την αξία του το γεγονός της κινητοποίησης έξω από το ραδιομεγαρο της Μεσογείων και οι εκδηλώσεις για το πριν ένα χρόνο ΜΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΡΤ.
Πάντα πρέπει να στηλιτεύουμε την αντιδημοκρατική ενέργεια του Σαμαρά.
Όμως την ίδια μέρα και μετά από 33 χρόνια, το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας με ψήφους 4 -3 , άνοιγε τον χορό του διαβόλου για τους εργαζόμενους, επιτρέποντας τις ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ!!!!
Στέλνουν στα σπίτια τους και στην ανεργία 45 από τους 74 εργαζομένους στην Χαλυβουργία Ελλάδος!!!
Κι αναρωτιέται κανείς, ποια έπρεπε να ήταν η προτεραιότητα όσων δυνάμεων αντιπαλεύουν την Μνημονιακή και αντεργατική κυβέρνηση…
Η επετειακή εκδήλωση στην ΕΡΤ ή η μαχητική παρουσία στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας??

Μύθοι και Αλήθειες

Άλλο ο Μύθος κι άλλο το Ήθος...
Μπορεί Μίκη μου να μην είναι καλό να ταρακουνάμε τα εθνικά μας παραμύθια, όπως αυτό του χορού του Ζαλόγγου, όμως η Αλήθεια είναι αυτό που μετράει...
Και ως γνωστόν Εθνικό είναι το Αληθινό!
Συνεπώς προτιμώ να πάω στη Νιγηρία μαζί με την Μαρία Ρεπούση (κι ας είναι ΔΗΜΑΡ) παρά να μένω με αυτούς που κανιβαλίζουν εναντίον της και που τραντάζονται από την αμφισβήτηση των συμπαντικών δομών και του κοσμοειδώλου τους.
Βέβαια, κι εσείς κυρία Ρεπούση μου, στις διηγήσεις των μύθων και των παραμυθιών μας, ποτέ δεν λέμε φωναχτά ότι όλα αυτά είναι ψέμα...
Αντίθετα κλείνουμε τα μάτια... και νανουριζόμαστε, και ξορκιζουμε τα κακά, και ταξιδεύουμε... και πάμε...
Πλείστες όσες φορές αυτές οι αφηγήσεις μας έβγαλαν από τα σκατά του ιστορικού γίγνεσθαι...

200, συν ένας κόπανος απ το Μοσχάτο

Δεν την είχα πάρει μαζί μου... 
(μ αρέσει να τραβάω συμπλέγματα ανθρώπων που κουβαλάνε αντίσταση και προσδοκίες, μιαν κοινότητα που όπως λέει ο Ζενάκος έχει την «ίδια επαφή», την «ίδια τριβή», την «ίδια ανθρωπιά») 
Αλλά και να την είχα, αυτήν την φορά ούτε που θα τολμούσα να τραβήξω στιγμιότυπα από την ελεεινότητα που έβλεπαν τα μάτια μου. 

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 
Είπα – ξείπα (θα πάω, δεν θα πάω στο συλλαλητήριο για την άρση των Επιστρατεύσεων) …αλλά στις 8:05 ακύρωνα το εισιτήριο μου στα μηχανήματα του σταθμού του Μοσχάτου για να μην χάσω το πικρό ένσημο της επαναστατικότητάς μου και της υποχρέωσης απέναντι σ αυτό που υποτίθεται ότι είμαι (?) και πρεσβεύω! 
Ταξίδεψα μέχρι τον σταθμό του Πανεπιστήμιου έχοντας παρηγοριά μου το καινούργιο τεύχος του UNFOLLOW. 
Κοραή, κι από κει Σταδίου, με ανύπαρκτη ροή κόσμου προς την πλατεία και με τα αυτοκίνητα να με ξεπερνάνε έξω από το Dolce & Cabana και να φεύγουν «σφαίρα» για πλατεία Συντάγματος. 
Κατάλαβα αμέσως για τι όγκο διαδηλωτών θα συναντούσα μπροστά στην Βουλή. 
Η από μέρες πριν εξασφαλισμένη απογοήτευση για το οπερετικό συλλαλητήριο έγινε τέλεια ντροπή όταν μπαίνοντας στην άδεια πλατεία άκουσα τις πενιές από Θεοδωράκη σε κείνες τις φοβερές τουριστικού τύπου εκτελέσεις φτιαγμένες ειδικά για τους εν Αθήναις αλλοδαπούς και για ταινιούλες του ΕΟΤ ή του Δαλιανίδη με πρωταγωνιστή το Φαίδωνα Γεωργίτση. 
Τρεις κι ο κούκος, με καμιά ντουζίνα πανό και με λιγοστές σημαίες να παλεύουν τα απάλευτα, να τονίζουν έτι περαιτέρω τον εκπεσμό… 
Δεν Πληρώνω, Σπίθα, κάτι παράξενες σημαίες με γαλάζιο σταυρό και το σύνθημα «ή ταν ή επί τας», κάνα δύο αυθάδικες πορτοκαλί σημαιούλες με την συντομογραφία ΟΛΜΕ πάνω τους!!!! 
Και στη μέση του δρόμου καμιά δεκαριά ενθουσιασμένοι να χορεύουν κάτι σαν ομαδικό συρτάκι φωτογραφούμενοι από κάτι τουρίστες της κακιάς ώρας, και πίσω από τα κεφάλια των χορευτών ένα πανό με το σύνθημα «No pasarán» και πιο πάνω, στον περίβολο της Βουλής, να στέκουν χαλαροί οι ΜΑΤατζήδες… 

Αποφάσισα να φύγω… 
Στην γωνία της Μεγάλης Βρετάνιας κάμποσοι βαθμοφόροι μπάτσοι μιλάγανε άνετοι και άφοβοι μεταξύ τους και στέλνανε μηνύματα από τις μοτορόλες τους για το μέγεθος της συγκέντρωσης… 
Κουτρουβαλώντας στην άδεια Πανεπιστημίου προσπαθούσα να θυμηθώ αν είπανε στο κέντρο επιχειρήσεων τους, πως «δεν τους διαλύσαμε κύριε υπουργέ, γιατί ενώ ήταν διακόσιοι, έφτασε ένας κόπανος από το Μοσχάτο και τους νομιμοποίησε»… 
Νόμισα ότι πείναγα πολύ (το παθαίνω όταν στεναχωριέμαι) και μπήκα στο Paul (ξέρετε … boulangerie et pâtisserie και τα τοιαύτα) όπου χτύπησα με λύσσα ένα από τα καλούδια του, προσπαθώντας να κρύψω μιαν άλλη λύσσα που σπάραζε στην ψυχή και στο κορμί μου… 
Στις 9:00 ακριβώς πάταγα το χώμα του Μοσχάτου, όπου όλα κυλούσαν ἐν τάξει …

Γιοφύρια π’ αρχίζουν και δεν οδηγούν πουθενά

Μου αρέσει που εξακολουθώ να τηρώ μιαν απόφαση που πήρα κάποια χρόνια πριν, σε ώρες δύσκολες και δίσεκτες.
Ποτέ ψέματα, ποτέ συμβιβασμοί, ποτέ συγκάλυψη της αλήθειας.
Το τήρησα έκτοτε πιστά σε κάθε επίπεδο των ανθρώπινων σχέσεών μου.
Άλλοτε πικράθηκα, άλλοτε κέρδισα, όμως πάντα ένοιωσα στο τέλος έντιμος συνομιλητής και εταίρος με τον βαθύτερο εαυτό μου (άρα και με τους άλλους).
Μπορώ ακόμα και στα σπαράγματα του ημερολόγιου της σημερινής μέρας να ψιθυρίσω με σιγουριά κείνο το καζαντζακικό «είμαι λέφτερος».
Γι αυτό θα …μου χαρίσω κάποιους στίχους του αγαπημένου μου Μιχάλη Κατσαρού από το «Μεσολόγγι» που μου το διάβαζε και αφιέρωνε τότε στο καφενείο του «Κυρ-Γιάννη» στην πλατείας μας, όπως δίνουν στα καλά Βέλγικα τσομπανόσκυλα κείνα τα μικρά μεζεδάκια σε σχήμα κόκαλου!!!........

Όλα μου γνέφουν να μιλήσω.
Γαϊτοπούλες που γυρνάν περήφανες απ’ το καμάκι
πυρκαγιές
παλιά λησμονημένα σίδερα
τα τελευταία γιοφύρια π’ αρχίζουν και δεν περνάν
πουθενά
η φωνή σου που πέθανε.

Θα βάλω εδώ στο τέλος του σημειώματός μου την απεικόνιση ενός σκίτσου που είχα κάνει στον φίλο μου τον παρεξηγημένο, αλλά ταυτόχρονα μεγάλο ποιητή, τον Μισέλ, τότε στο Λονδίνο, σε ώρες επίσης κομβικές και δύσκολες για μένα και ώρες ήττας …δυστυχώς, σαν ανταπόδοση των παραπάνω στίχων…
Έτσι όπως από μνήμης απέδωσα την εικόνα του και χάραξα με το ΗΒ μολύβι του σχεδίου μερικά στιχάκια από μένα γι αυτόν (ή μήπως για τον πόνο μου;)

Που ‘ναι
οι γαϊτες;
Που ‘ναι
η Λούμπλιοιβα, Μιχάλη;
Που τάχα να ‘ναι ο Στέφανος με τα Σέλινα;

Τραγούδα ξανά
(για μένα μονάχα)
δυσκολονόητε Ποιητή!
Είναι πολλά δύσκολη η Έξοδος,
στα σύγχρονα Μεσολόγγια.

Από υαλί χρωματιστό

Γλυκοπωλείον "το Μοσχάτο μας"...
Ήταν το μόνο ανοιχτό μαγαζί. 
Ήπια δυο campari. 
Κουβεντιάσαμε την επικαιρότητα (βιαστικά – με προσποιητά κέφια (μου φαίνεται)). 
11:20.. πέρασε η ώρα. 
Έκανα ένα τηλεφώνημα για χρόνια πολλά (γιατί άραγε;) 
Ακούγεται χριστός ανέστη από παντού: από την τηλεόραση που αναμεταδίδει, από την γειτονική πλατεία της Μεταμόρφωσης όπου ο θεατράλε παπα-Νικόλας γκαζώνει με τις καμπάνες… 
Κι εγώ διαβάζω Καβάφη και σκέφτομαι τον δήμαρχο (έτσι ξεκάρφωτα) που λίγο πριν τον είδα να κατηφορίζει προς τον Άγιο Κωνσταντίνο (ε, βλέπεις χθες είχε κάνει επιτάφιο στην Μεταμόρφωση, οπότε συμφωνείς ότι όλα έχουν την σειρά τους και την ανειλικρίνεια τους, κι αν όχι αυτήν, έχουν την σκοπιμότητα τους). 
Λειώνει το στήθος καθώς ψελλίζω τις πρώτες γραμμές: 

Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια 
στην στέψιν, εν Βλαχέρναις, του Ιωάννη Καντακουζηνού 
και της Ειρήνης Aνδρονίκου Aσάν. 

Τα γλέντια μας λείπανε τώρα φουκαρά κυρ Γιάννη Καντακουζηνέ. 
Άδεια τα θησαυροφυλάκια σου, όπως άδειες είναι και οι τσέπες εμάς των "απογόνων" σου που αμφισβητούμε την ελληνικότητα της κληρονομηθείσας (αλήθεια από ποιους) ιστορίας της αυτοκρατορίας σου. 

Όπως δεν είχαν παρά λίγους πολυτίμους λίθους 
(του ταλαιπώρου κράτους μας ήταν μεγάλ’ η πτώχεια) 
φόρεσαν τεχνητούς. Ένα σωρό κομμάτια από υαλί, 
κόκκινα, πράσινα ή γαλάζια. Τίποτε 
το ταπεινόν ή το αναξιοπρεπές 
δεν έχουν κατ’ εμέ τα κομματάκια αυτά 
από υαλί χρωματιστό. Μοιάζουνε τουναντίον 
σαν μια διαμαρτυρία θλιβερή 
κατά της άδικης κακομοιριάς των στεφομένων. 

Δεν αντέχω άλλο… 
Ούτε τα «χρόνια πολλά» της ανέλπιδης ελπίδας, ούτε τον έρωτα που χορεύει τις ανοιξιάτικες μουσικές του Αντόνιο Βιβάλντι μέσα στην φτώχεια, ούτε τα faux bijoux με τα οποία ο κυρ Γιάννης Καντακουζηνός στόλισε μια κοτζάμ Ειρήνη Ανδρονίκου Ασάν… 
Διάβασα βιαστικά το τέλος, σχεδόν με λυγμούς: 

Είναι τα σύμβολα του τι ήρμοζε να έχουν, 
του τι εξ άπαντος ήταν ορθόν να έχουν 
στην στέψι των ένας Κυρ Ιωάννης Καντακουζηνός, 
μια Κυρία Ειρήνη Aνδρονίκου Aσάν. 

Tι ήρμοζε να έχουν..!!!
Έκλεισα βιαστικά τον Καβάφη και πήδηξα στο κρεβάτι μου με εντολή στον "βραδινό εαυτό μου" να μην δω το παραμικρό όνειρο...

Ich liebe Griechenland

Πρωτομαγιά του 13: Δυστυχώς χάνουμε

Πέρασα την Πρωτομαγιά τόσο πολύ ...ηττημένος, κάνοντας μόνον μυστικά όνειρα για μιάν …Επανάσταση (μην γελάτε) που τελικά θα ξέσκιζε τις τρικομματικές μαριονέτες και κυρίως που θα λιάνιζε την αστυνομική τρομοκρατία...

Γιατί προηγούμενα Ένοιωσα σαν εξορισμένος σε άλλον πλανήτη, βλέποντας όλην αυτήν την κοινωνική γελοιογραφία των καταναλωτών και των φοβισμένων συναλλασσομένων που κάνανε ουρές στις τράπεζες ΤΕΤΟΙΑ μέρα.
Γιατί προηγούμενα Ένοιωσα μανία για τους ξευτίλες που θέλοντας να μας κάνουν κι εμάς ξεφτηλες σαν τις μούρες τους μετέτρεψαν την 1η Μάη (με κείνα και με τούτα) σε μιά μέρα πιο καθημερημή κι από τις καθημερινές...
Γιατί προηγούμενα Ένοιωσα άφατο μίσος για των ΜΑΤατζή που καύλωνε κάτω από τη σκιά της νερατζιάς σιμά στον Άγνωστο και που πρόσφατα δια των εκπροσώπων του (Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής) δήλωνε ότι δεν γουστάρει να τον φωτογραφίζουν άνευ αδείας ή ότι οι φωτογράφοι των ΜΜΕ είναι ίσοι με τους άλλους έλληνες και θα τρώνε βρωμόξυλο όπως όλοι οι άλλοι – δημοκρατία έχουμε…

Αυτά…

Ζήτω η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ